Mister X

Mijn boulevriend, laat ik hem discreet X noemen, is in een periode van 3 à 4 weken, qua kijk en instelling op ons jeu de boule een geheel ander mens geworden. Buiten het boulen om heb ik geen contact met hem, dus over zijn privé leven kan ik weinig zeggen, maar des te meer weet ik iets over zijn boule leven, omdat wij diverse malen per week onze mooie sport
gezamenlijk beoefenen. Wat is die man veranderd! Ik zal het jullie uitleggen. X was buiten het speelveld of speelterrein een rustige, eenvoudige en normale kerel, maar in het veld en dan vooral als ieder puntje belangrijk werd, was hij niet te harden. Hij begon zich vaak te ergeren aan de kleinste details. De spanningen hoopten zich dan op. Laatst hoorde ik hem met een geagiteerd gezicht tegen z'n maat zeggen: “Ik moet een vijandelijke boule schieten, dat vereist de situatie en jij zit te lullen met de tegenstander en doet het voorkomen of het je niet interesseert! In feite heeft hij wel gelijk, maar “rustig,rustig”, zou ik willen zeggen. Dat partners, die hij toegewezen krijgt, op onze wekelijkse toernooien, zonder enig overleg een baan uitkiezen, en het butje zomaar wegwerpen kan hem behoorlijk irriteren. Je ziet het niet aan hem, maar inwendig is hij goed boos. “Ze weten niet wat het spel inhoudt Hans! Ze doen maar wat.” Na de wedstrijden spreken wij vaak over de voorvallen die hem geërgerd hebben tijdens sommige partijen en gelukkig kwam dan meestentijds de spijt bovendrijven. Zo zoetjes aan voelde hij toen waarschijnlijk al enigszins verkeerd bezig te zijn. Dat in een competitiewedstrijd een tegenstander zijn armen niet stil kan houden terwijl ik net wil tirreren is uit den boze, maar in onze familie toernooitjes moeten we daar niet moeilijk over doen, ook moeten wij er niet te zwaar aan tillen als spelers tijdens de wedstrijd delibereren over de keuze van het avondeten, het zij zo, laat gaan! Dit waren min of meer zijn woorden en hij ging zich hoe langer hoe meer correct gedragen in wedstrijden. Zijn lichaamstaal tijdens het spel sprak boekdelen. Een heel ander mens geworden! Nog een ding, dat mij opviel toen ik hem laatst een triplette zag doen: Alle boules waren gespeeld behalve de twee die hij nog moest werpen. Hij plaatste zijn eerste boule en wilde naar het butje toe om de situatie aldaar te bekijken; misschien moest hij wel schieten voor meer punten, maar hij kreeg er de kans niet voor. Mede-en tegenstanders blokkeerden hem de weg, ze stonden, lichtelijk gebogen, de stand van zaken om het butje heen te bekijken en commentaar te leveren. “Oh jee”, dacht ik, dat gaat fout, maar nee hoor, hij gniffelde wat en schudde met het hoofd, het deed hem schijnbaar niks. Op een prettige manier legde hij toen uit, dat als je boules gespeeld zijn en de tegenstander nog boules heeft, dat je dan uit de buurt van het butje moet blijven, minstens twee meter. Oh, oh, hoe naar zou hij vroeger gereageerd hebben? Ik zal proberen, uit bewondering voor de grote ommekeer in zijn spel, om zijn “nieuwe” manier van spelen enigszins te kopiëren, dus negeren van dingetjes, die tegen de spelregels indruisen, mijn uiterste best doen om te winnen, mopperen taboe,begrip voor tegenstander en medestander en meer plezier en lol in het spel. Ik zal mijn best doen. Lukt het niet, dan ga ik in de leer bij Mister X. .. Beloofd!
HAVHKVA

Het kaartspel

Lieve vrienden, als ik deze hersenspinsels op papier zet is het al 10 december. Opschieten dus, want mijn vertelsels moeten voor de 15e ingeleverd worden. Het einde van het jaar nadert, of liever gezegd, het Nieuwe Jaar is op komst. Wat hebben wij als club en ook persoonlijk niet allemaal meegemaakt. Te veel om op te noemen. Onze voorzitter Boy Brouwer zal het, net als ieder ander, moeilijk krijgen om zich de vele gebeurtenissen in het afgelopen jaar te herinneren, laat staan te verwoorden in ons clubblad. “Niet doen Boy”, zou ik willen adviseren. “Er is teveel gebeurd, je vergeet vast wel wat. Deel ons maar mede wat de toekomstplannen van onze mooie club zijn, vergeet het verleden!” Ik zal zo brutaal zijn om alvast een blik in de toekomst te werpen: “Nooit meer die vervelende plassen op het terrein, wat denken jullie daarvan. Heerlijk toch!De drainage wordt verzorgd door onze boule vrienden Wil en Wim. Als het zo goed en functioneel wordt als het hekwerk, dan moet ik voor de tweede keer mijn petje afnemen. Ik wil ook mijn petje afnemen voor de jeu de boule spelers, die iedere woensdag en zaterdagmiddag het luide gelach en geschreeuw van de kaarters, inclusief mijn persoontje, met weinig gemor accepteren. Ja, luitjes, ik kom aan een heikel punt, moeten wij dat kaarten, hoe gezellig en fijn, niet wat terugbrengen? We worden een club in een club jongens! Het Bestuur vragen om een verbod? Dat kan natuurlijk niet, veroorzaakt alleen maar problemen. Kort geding a la Cruijf bijvoorbeeld. Ik heb wel een voorstel. Als wij nou om half één gaan kaarten totdat de eerste wedstrijden beginnen, dan kunnen wij na deze partijen nog een potje doen, maar daarna niet meer. Dan is het misschien tijd om een beetje te ouwehoeren met een drankje bij de hand of gezellig naar onze vrienden en vriendinnen te kijken , die nog met hun jeu de boule bezig zijn. Sociaal verkeren! Ik hoop, dat mijn kaartvrienden mijn visie en voorstel zonder rancune kunnen accepteren en dat ze na het einde van de tweede boulepartij de kaarten wegbergen. Ze zijn natuurlijk vrij om het te doen of te laten, mij zien ze in ieder geval niet meer aan de kaarttafel na de tweede ronde. Tik me alsjeblieft op de vingers als ik het vergeet! O,ja, een gelukkig en gezond 2012 wens ik jullie allen toe, met veel LIEFDE voor elkaar.
Bouler en kaarter H.A.v/h K.v.A

FINALE DES MASTERS DE PETANQUE 2011 EN FRANCE

Het was een donderdagavond in september. Moe werd ik van het vele voetbal dat op TV werd vertoond. 32 Samenvattingen (beker) en bij sommige wedstrijden gelukkig alleen de doelpunten. Ik ben een voetbalfanaat, maar je wordt tegenwoordig zo overvoerd met het spel, dat het zoetjes aan je strot uitkomt. Voor het naar bed gaan, het was over twaalven, besloot ik, ondanks mijn vermoeidheid, om nog even wat te zapfen op de TV. Je weet maar nooit wat je tegen komt. Dus van het ene station naar het andere. Oh,la,la, aanlokkelijk moois moet ik zeggen, heerlijke vormen, verleidelijke aanbiedingen..... jullie weten vast wel wat ik bedoel, maar het liet mij koud als een boule. Senioren zoals ik zijn toch met de tijd meer gaan hechten aan liefdevolle bezorgdheid, tedere omgang en kameraadschap , om maar wat te noemen. Enfin, gewoon doorzapfen en vrienden, bij een van de laatste stations, TV5 Monde, veerde ik plotseling op. Mijn vermoeidheid verdween subiet. Ik keek naar de finale van des Masters de pétanque 2011 in Frankrijk. Hoe is het mogelijk. Genoten heb ik! Ondanks het feit dat ik de reporter niet helemaal of soms helemaal niet verstond, kon ik het spel redelijk volgen. Fouten werden gemaakt, die je in zo'n finale niet verwacht. Misschien de spanning? Volgens Lex de Vries, een beetje een betweter, die tussen haakjes, gelukkig en heel fijn, zijn oog problemen achter de rug heeft, ligt het aan het terrein. Pas de importance! Qui, qui, excusez moi, franse woorden passen bij dit petit verslagje toch? Ik zag een pointeur, die twee boules achter elkaar op een meter van het butje plaatste, aan dezelfde kant notabene. Pas de correction. Een tirreur die zijn eigen boule wegschoot, een meilleur, die een vijandelijke boule op punt speelde. In deze finale verwacht je dit niet, maar het maakte de partij zeer boeiend. Het publiek, een tribune vol, genoot en liet het ook blijken door uitroepen van treurnis en bewondering. Ook de laatste mêne was enerverend! Kort samengevat: Team A had geen boules meer. Ze lagen wel op punt (40 cm ongeveer) en als tweede, (85cm). De stand was 12-11 voor team A. De tirreur van groep B had nog twee boules. Wat te doen? Na tijdrovend overleg besloten ze de eerste boule te plaatsen en dan een vijandelijke boule te schieten als dat nodig was, hopelijk dan met een carreau. Mais quel malheur!! De eerste boule was te lang en nam het butje ongeveer 2 à 3 meter mee. De boule van B bleef wel op punt liggen, maar er tegen aan lag de boule van A terwijl nog een boule van A als derde lag. B kon dus niet schieten want hij zou dan beslist ook zijn eigen boule wegspelen en dan was de partij gedaan met een overwinning voor A. Na opnieuw, diepgaand overleg, liep de tirreur naar de cirkel. Het was doodstil. Een minuut van concentratie, een hoge portée en de boule kwam zacht rollend tot stilstand tegen de vijandelijke boule en op punt. 13-12 voor B. De tirreur werd bestormd door zijn maten. Het publiek ging enorm tekeer. Een prachtige apotheose van deze partij. Dat was het vrienden, ik zapf nog geregeld naar TV5 Monde, maar geen pétanque meer gezien tot nu toe en wat die franse woorden betreft, kijk net als ik maar in het woordenboek als je de betekenis ervan wilt weten. Au revoir mes amis!

VRIJDAGAVOND 15 JULI 2011

Het was geen zomeravond voetbal, waar ik in het verre verleden een grote fan van was, maar zomeravond boulen ! Een toernooi met introducees. Wie het initiatief voor deze avond heeft genomen is mij niet bekend. Het Bestuur heeft het in ieder geval goed gevonden en alle medewerking gegeven. Wat een prachtige heerlijke avond is het geworden. De weergoden waren ons goedgezind, de hele week gestortregend en vrijdagavond mooi droog weer met een aangename temperatuur. Dames die voor, na en tijdens de wedstrijden met lekkere snacks langskwamen, Piet met zijn vuurtje en het heerlijke gelach van kinderen om hem heen, fijne gastvrouwen en heren achter de bar, de hele avond een prettige en sportieve sfeer met spannende wedstrijden. Een “kopstootje” op z'n tijd en fijne vrienden om je heen.......... wat kan een mens nog meer verlangen! Een ieder, die meegewerkt heeft om er zo'n fijne avond van te maken wil ik graag bedanken. Welk team er gewonnen heeft, of welke teams in de prijzen gevallen zijn is in feite niet belangrijk, toch wil ik de winnaars in de schijnwerpers zetten, omdat en nu op z'n Belgisch: “Ik ze graag mag zien.” Het zijn Driek de Wagt en Hans Brouwer.
Jongens nog van harte gefeliciteerd!

\

DINER AT THE VUNTUS

Een jaar of 15 geleden was ik met mijn kleinkinderen Charlie en Jet bij de Vuntus plas in Loosdrecht. De kinderen speelden lekker in het ondiepe water en ik zat heerlijk aan een grote picknick tafel met de Telegraaf, een flesje bier,een pakje shag en één oog op het grut. Het was een doordeweekse dag, niet druk, geen rumoer en een aangename temperatuur. Een Belg zou zeggen een: “plezante dag.” en de dag zou nog plezanter worden. Twee dames kwamen aangestapt, enigszins beladen met wat tassen en zij vroegen mij of ze bij mij aan de tafel mochten zitten. Met die grote tafel voor me was het geen probleem en ik zei: “Natuurlijk is dat goed, gezellig!' Er werd over en weer vriendelijk geknikt en kennis gemaakt en Julia v.d.Tweel en Joke Dorland, zo heten zij, begonnen de tafel aan hun kant met een wit tafelkleed af te dekken. Er kwam een fles wijn op tafel, twee glazen en de dames zaten heerlijk genietend van het wijntje en een sigaret over de plas uit te kijken. Ik had het mij aangeboden glaasje wijn geweigerd aangezien ik nog een volle fles bier voor me had staan. Weinig werd er gesproken en na enkele sigaretten begon Joke weer in één van de tassen te rommelen. Er kwamen borden op tafel, bestek en bakjes met, afgemeten aan de lucht, heerlijk eten. “ Wilt U een hapje mee-eten?” Ik moest de invitatie helaas afslaan. De kinderen werden in Kortenhoef verwacht en ik als opa, die orde, regelmaat en rust voorstond, mocht toch niet van de afgesproken tijd afwijken. De dames begonnen aan hun diner. Het was erg gezellig en na hun etentje kwam er als verrassing nog gebak en een kopje koffie. Het werd allemaal uit de drie tassen getoverd, een compleet twee gangen diner met een drankje vooraf. Prachtig! Helaas moest ik al snel afscheid nemen, niet wetende dat ik de dames spoedig weer zou ontmoeten en wel in “De Koepel” het buurthuis
waar ik vaak een biljartje legde. Op een dag stond Julia zomaar naast mij aan de koffiebar in het buurthuis. Het leek wel of ze uit de lucht was komen vallen “Hebben wij elkaar niet eerder ontmoet, was het niet in Loosdrecht?” Het bleek dat Julia vaker in het buurthuis kwam voor Engelse les en volksdansen en onbegrijpelijk genoeg zijn we elkaar nooit tegengekomen. Enkele weken na de tweede ontmoeting met Julia, sprak ik met mijn vrouw Beppie af om een foto van haar knutselclubje te maken en jullie raden het vast, Julia stond er ook op. Ze was, wat ik niet wist, al geruime tijd lid van het clubje. Als klap op de vuurpijl trof ik Julia en Joke kort daarna aan bij de Gooiers. Ze waren lid geworden en tegen en met beiden, heb ik vele partijen jeu de boules gespeeld. Tegenwoordig spelen ze het spel niet zoveel meer, hoogstens op de dinsdagavond een partijtje of twee. Vrienden zijn we nog steeds en ook op “facebook,” de bekende website zijn we elkaars vriend. We hebben af en toe contact op deze site. Veel wordt er niet gezegd of opgemerkt, maar ik weet haast zeker dat wij denken: “Wat hebben onze levenswegen elkaar de laatste 15 jaar toch vaak gekruist!

ONS BOULEN

Lieve vrienden, het valt niet mee om geregeld een stukje te schrijven, dat iets met “ons boulen” te maken heeft. De website “You Tube” staat vol met verhaaltjes over “Petanque,” maar zoals ik al aanhaalde, ik vind dat het toch altijd min of meer over ons boulen moet gaan, het spel dat wij in onze geliefde club zo goed mogelijk trachten te spelen. Het is niet altijd best, maar soms zie je iemand plaatsen of schieten, waarbij je denkt, die hoort in de allerhoogste divisie thuis. Laatst speelde ik tegen Cockie Bouw en ik kwam met mijn teamgenoot overeen om op 6 à 7 meter te spelen. Die afstand paste Cockie niet, dachten we. Verkeerd gedacht, toen maar op 9,5 meter. Al plaatste ik op 3 cm van de but Cockie kwam erbij. Het was niet te geloven en zulke incidenten maken ons “jeu de boules” zo mooi en spannend. In dit spel kan je, mits geconcentreerd en serieus, uitstijgen boven je normale niveau. Domenico, de meesten van ons kennen de maestro wel, zei als eerste tegen mij:”Hans, zelfs iemand die nog nooit een boule in zijn handen heeft gehad, kan winnen van een wereldkampioen.” Ook een mooi voorbeeld hoe het bij ons kan toegaan, zijn de escapades van Wil Blankenstijn. Het is best een lieve meid, maar soms kan ik haar wel “haten.” Speelt ze met mij mist ze alles, gooit adviezen in de wind, als het tenminste waait en te lange leste, moet ik het schieten weer overnemen. Speelt ze daarentegen tegen mij, dan mist ze niks, de moeilijkste boules, over de grond, kassa! Ereklasse niveau, zou ik zeggen. Kwestie van instelling en ik de pineut, maar na de partij de beste maatjes hoor en zo hoort het, al heb ik er soms wel moeite mee. Ja, vrienden ik kan zo wel doorgaan met mijn mening te geven over anderen, bedenk echter wel, dat het de mening van één persoon is. Vooruit, nog een sportief wijfie in de schijnwerpers. Eef van Beek. In heel 't Gooi berucht om haar schieten. Nooit direct op de vijandelijke boule, maar altijd via twee of drie andere boules. “Geluk'” zeggen haar tegenspelers, maar dat kan haast niet, want ze doet het steeds weer. Ik heb al vele partijen met haar gewonnen en met grote cijfers, het is echt niet alleen maar geluk hoor! Dan toch nog even ons “paar apart.” De lieve tweelingen Leontien en Loekie. Op hun spel is geen pijl te trekken. Als je één van de dames als maatje krijgt sla dan maar gauw een kruisje. Het is alles of niets. In de eindstand worden ze eerste of ze eindigen bij de laatste vijf. Ongelooflijk! Volgende keer misschien meer over één of meer van de de spelers en speelsters die de club zo trouw zijn dat ze elke woensdag en zaterdagmiddag acte de présence geven. Het is geen verplichting, maar zij kennen het gezegde:”De meer zielen de meer vreugd.” Fijne leden! Love them! HAVHKVA

Fietszadel

Jullie zullen vast wel denken: “Wat hebben we nou weer aan onze (fiets)pet hangen?” Toch is de titel van dit schrijfsel wel goed gekozen hoor. Het gaat namelijk in eerste instantie om een fietszadel en wel mijn zadel. Het ding is kapot, een scheur dwars door het midden. Ik zal wel een nieuwe moeten kopen, maar als de knip onvoldoende gevuld is, ga ik niet naar een fietsenwinkel, maar naar een kringloopwinkel, ook wel spullenhulp genoemd. In Naarden zit een goeie. Twee boulevrienden zie ik daar regelmatig. Lex zit meestal lui achterover op een bank of in een fauteuil en je hoort hem denken: “Bekijk 't!” Als ik de hal binnen kom met het vrouwtje,begin ik steevast in het café een cappuccino te bestellen en nestel ik me knus in een hoekje. De dames zie je al niet meer, die verspillen geen minuut, ze zijn al aan het rondkijken. Ze zitten heerlijk te scheumen naar allerhande koopjes. Niet voor zich zelf, maar voor buren, kleinkinderen,vrienden, familie en niet te vergeten voor de lol. Mooie spulletjes kan je vinden voor een habbekrats. Nu ik dit schrijf bedenk ik opeens, dat in onze club met haar 250 leden misschien wel een medelid een zadel ergens op zolder, of in de schuur, heeft liggen, die hij of zij voor een vriendenprijsje wil afstaan, en verder denkend, die grijze massa werkt gelukkig nog redelijk, hoeveel leden zijn er niet die graag een klusje willen doen voor een zacht prijsje. Een heg knippen, een kamer behangen, een website opzetten, een deur verven, een slot repareren, een tomtom leveren, een hond trimmen, tuintegels schoon maken, enz. enz. noem maar op. Hoeveel leden zijn er niet, die met overbodige spulletjes zitten, die ze graag kwijt willen, een roestige fiets misschien, een oude radio, een kerststalletje, oude boules, zilveren miniatuurtjes. Ja, ja, nu kom ik tot de essentie van mijn verhaal. Het doel van dit schrijven is namelijk een verzoek aan ons Bestuur om ergens in ons clubgebouw een bord te plaatsen, waar de leden, net als bij de supermarkten, advertenties kwijt kunnen. Onze vice Ab v. Kerkhof kan in een mum van tijd voor zo'n bord zorgen, dat weet ik zeker. Hij barst van de vaklui in zijn afdeling. Het hoeft geen groot bord te zijn. Is het niet zalig als wij elkaar kunnen helpen, we zijn toch haast familie van elkaar. En.... o, ja mensen, kijk nog wel even of je ergens een zadel hebt liggen, OK? De reactie van het Bestuur op mijn verzoek zien wij met z'n allen natuurlijk met belangstelling tegemoet. Zal vast positief zijn. Goed voor alle leden toch, beter dan dat geklooi op WWW Marktplaats of WWW Speurders. Jullie zijn het vast met mij eens. Gegroet en blijf gezond!

Jeu de boules Vereniging De Gemshoorn

Het is voor elkaar!! Na tijdrovend gesteggel en gepraat met ambtelijke instanties, om maar iets te noemen, er waren zeker nog meer obstakels en bezigheden, hebben ze eindelijk hun eigen onderkomen. Het heeft ongeveer 7 jaar geduurd voordat er met de bouw begonnen kon worden, maar nu staat er dan ook een prachtige accommodatie met 16 banen binnen en even zoveel of meer, buiten. Het is nog niet helemaal af, dus het wordt nog mooier en gezelliger. De accommodatie wordt gedeeld met een handboogsport club, maar ho, ho, geen angst, ze spelen niet gelijktijdig hoor. Toen ik er de eerste keer een bezoekje aflegde, het was op een zondagmiddag en een toernooitje was aan de gang, werd ik zo hartelijk ontvangen, dat ik de hele dag een warm gemoed met me mee torste. Niet verwonderlijk trouwens, want de vrienden en vriendinnen, die me verwelkomden speelden jaren geleden iedere woensdagmiddag altijd bij de Gooiers en het was een sportief en hartelijk stel, dat uit Soest kwam aanwaaien. Denk maar aan Ben Rademaker, Jos van Doorn, Hennie en Wim Bieshaar, Frans en Riet Neerijnen. Velen anderen ben ik helaas qua naam vergeten. Nee,nee, Nico Marseile beslist niet. Die vergeet je niet gauw. Een correcte en sportieve speler. Hij heeft zich zo ingezet, als voorzitter en als lid, voor een eigen onderkomen voor zijn club, maar helaas, de opening van het boulodrome heeft hij niet kunnen meemaken. Het leven kan rare wendingen maken en ...het leven gaat door, een kleine overdenking, dan maar verder met mijn vertelseltje. Om Sanne Lamaker, Alie van Loenen en andere oud leden (namen ben ik kwijt) weer te kunnen begroeten was fijn, er blijft toch altijd een bepaalde band tussen boulers bestaan, dacht ik zo. De Gemshoorn houdt één keer per maand een Hussel toernooi, zeg maar een toernooi à la mêlee, toegankelijk voor een ieder met een licentie. Het had zich al uitgesproken. De tweede toernooi dag dat ik er was telde ik een tiental Gooiers, die meespeelden en een stuk of zeven, die er voor de gezelligheid waren. Misschien is het ook wat voor ons om één zondag in de maand een toernooitje te houden, tenslotte zijn wij vanwege de WCTC op vele, vele zaterdagen onze toernooitjes kwijtgeraakt. Het lijkt me een goed idee, zaterdag een WCTC en zondags heerlijk met elkaar een toernooitje draaien. Natuurlijk mogen de competitiespelers ook meedoen en eveneens degenen, die nog aan het arbeidsproces deelnemen en meestal op zaterdag verstek moeten laten gaan. Lijkt me erg leuk, maar zijn er voldoende bemanningsleden? Als het Bestuur gecharmeerd is van mijn idee, dan vinden ze wel een oplossing. Zekers weten! Gegroet en nog veel boule plezier! HAVHKVA

Aspirientje ??

Beste vrienden, in oktober 2005, heb ik in ons befaamd, of liever ons geliefd clubblad, (hopelijk,snik snik, komt het terug) al iets verteld over mijn ervaringen met doping. Ik ga dus vast in herhalingen vallen, vergeef het me maar. Jullie weten wel dat doping in vele sporten voorkomt. Vooral in de atletiek en de wielrennerij. Geregeld worden sporters betrapt. Spierversterkende middelen, bloeddoping voor het uithoudingsvermogen, enz. enz. te veel om op te noemen. Verstand heb ik er niet van hoor. In ons spel, het mooie petanque, komt het gelukkig niet voor, of ik moet me sterk vergissen. Ja, je zou de pastis, het gerstenat en het borreltje, doping kunnen noemen, maar, dat is denk ik een beetje vergezocht. In mijn sportloopbaan, hoofdzakelijk voetbal, ben ik éénmaal in aanraking gekomen met het spul, tenminste ik dacht het toen, maar zeker weten doe ik nou nog niet. Ik zal het jullie uitleggen Op een vrijdagavond, jaren en jaren geleden, zat ik in onze stamkroeg wat te borrelen en te babbelen met een oude vriend en Jacques Hogewoning, de voorzitter van HVC, later zelfs nog voorzitter van de KNVB, toen het gesprek op Peter Wiskie kwam. Ja, ja onze Wiskie. Zeer goede voetballer. Hij was een kanjer in de achterhoede. Vooral hoge ballen waren allemaal voor hem. Helaas niet zo'n fanatieke speler. Meer van: “Hè jammer, volgende keer beter.” Hoe dat veranderd is bij het boulen! Ongelooflijk! Het fanatisme, hij weet het wel goed te verbergen, druipt er van af. Gunt je geen punt! Speelt altijd op 13-0, die.......goede vriend. HVC wilde hem zo graag hebben, maar het lukte niet om hem van de FC Hilversum los te weken. Ik zei toen voor de grap:”Dan neem je mij toch.” Ik was 35 jaar en al uit gevoetbald, Tot mijn verbazing ging Hogewoning er op in, meer uit vriendschap, denk ik. “Kom morgen naar Amersfoort om het contract te tekenen,” zei hij. Voordat de competitie begon heb ik 2 weken zwaar getraind bij mijn neef in Duitsland want ik wilde conditioneel natuurlijk niet afgaan. Gunter Noppel was zijn naam en hij heeft me werkelijk afgebeuld. Ik hoor hem nog roepen terwijl ik voor apegapen lag: “Man kan immer noch mehr!” Enfin we draaiden een goed seizoen en in de playoffs voor promotie naar de eerste divisie moesten wij de laatste wedstrijd spelen uit tegen Roda JC uit Kerkrade. Het mannetje dat ik moest afstoppen, dacht vast, die ouwe zal ik een slechte middag bezorgen. Hij trok zich steeds terug op eigen helft en ik moest met hem mee van de trainer. “Al gaat ie pissen, je gaat mee!” Doodop was ik, maar met kleine overtredingen, geen elleboog stoten, zoals je tegenwoordig vaak ziet, kon ik me handhaven. In de rust ging ik stiekem naar de clubarts toe, eveneens een vriend uit het café van Theo Kaak in Hollandse Rading. “Doc, geeft me alsjeblieft iets, want ik red het niet meer, ik ben doodop, maar ik wil niet uitvallen.” Hij gaf me een wit pilletje, wat het was, wilde hij mij niet vertellen, maar in de tweede helft kende ik geen problemen. Het werd 0-6, wij promoveerden en het was feest. In de trein terug naar Amersfoort bleven ze kratten bier aandragen en het bevreemde me toen al dat ik niet een klein beetje dronken werd. Feest in Amersfoort, diner met een hoop drank, toen naar het clubhuis om verder te feesten en ik merkte niets. Broodnuchter, het leek wel of ik de gehele tijd aan de appelsap had gezeten. Zou dat pilletje van de clubarts toch wat anders geweest zijn dan een aspirientje ??
HAVHKVA

ZONDAGMORGEN

Heerlijk uitgeslapen, 11 uur stonden wij op. Een beetje overdreven, maar het voelde goed aan. Na het scheren, de douche en andere schoonmaak bezigheden was het “brunchtijd.” Een heerlijk eitje, niet te zacht, niet te hard,specialiteit van de heer des huizes, ikke hè, een krentenbol, een zondagse croissant, een lekker kopje thee, een glaasje jus d'orange en wat ons betreft kon de dag beginnen. Bezoek was niet te verwachten. Onze kleindochter, die vrijdag van vakantie terug kwam uit Kreta, notabene met twee jonge katjes, of de asiels hier te lande geen katjes hebben, had het te druk om even langs te komen, maar gelukkig was er wel telefonisch contact geweest over haar Griekse vakantie, het was super,heerlijk water, mooi weer, goedkoop eten, goede vliegreis terug, dus Beppie's onrust, heel normaal voor een oma, was gedempt. “ Ga jij maar boulen lief,” Ja zo noemt ze mij meestal, “of misschien wil je wel naar je oude voetbalclub toe, de FC Hilversum. Daar ben je al tijden niet geweest en ze spelen tegenwoordig nog wel in de Topklasse; ik probeer deze moeilijke puzzel af te maken en over een klein uurtje ga ik naar dat mooie TV programma op Duitsland kijken, dus ga gerust.” Het was niet tegen dovemansoren gezegd, ha,ha, of juist wel? Enfin, ik zat al op de fiets, richting onze Jeu de boules club. Mensen, mensen, wat is het daar gezellig, ook op zondagmiddag . Afhankelijk van het weer en competitierondes, zijn er meestal zo'n 20 à 25 vrienden aan het trainen of een partij aan het spelen en ieder die komt wordt er in betrokken, dus vrees niet dat deze vriendenclub je links laat liggen of in de kou laat staan. Na de partijtjes volgt er meestal een prettig samenzijn, waarbij een alcoholisch drankje niet wordt versmaad. Walter Jägers is er altijd. Een prima gastheer en dat mag hij weten! Luitjes, ik zou willen zeggen,”doe eens een keer mee!” De meer zielen de meer vreugd. Met slecht weer wordt er binnen gespeeld en dat drukt de pret beslist niet. Zullen we dan maar zeggen: ”Tot ziens op een zondagmiddag? Het ga jullie goed en o, ja, na het vertoeven op die dag bij de club is er thuis als toetje, voor wie er van houdt, de samenvattingen van het Eredivisie voetbal om 7 uur. Borden op schoot en zo. Leuke afsluiting van de zondag toch?
H.A.v/h K.v.A (HAVHKVA)

ONZE ZORG

De kosten voor de zorg en speciaal de ouderenzorg lopen zwaar uit de hand. Als er personeel in bejaardencentra en dat soort instellingen ontslagen moet worden, dan zal uiteraard ook de kwaliteit van de zorg achteruit gaan. Per maand één keer douchen en één keer per week verschonen. Wat een schrikbeeld vrienden. Ik wil jullie dat beeld niet opdringen, maar we moeten ons realiseren dat wij een Jeu de boule club zijn met veel ouderen, wel kras, maar toch enigszins bejaard. Laatst werd er op TV iemand die 79 jaar was, hoogbejaard genoemd. Ik schrok er van. Wat gaat de tijd snel, volgend jaar ben ik ook zover. Enfin, we moeten proberen om ons op de een of andere manier in te dekken voor later. Misschien nu al actie voeren tegen bijvoorbeeld de hoge salarissen van bewindvoerders die ook met de zorg te maken hebben? Als je die salarissen ziet en dan spreek ik uitsluitend over directeuren en bewindvoerders en nog niet eens over hun staf, dan denk je al gauw, deze lieden zijn de grootste dieven in de huidige maatschappij en niet de armoedzaaiers die, vanwege een klein vergrijp, diefstal van een stuk brood misschien, achter de tralies zitten. Ik zal jullie even een opgave doen van enkele salarissen van zogenaamde bewindvoerders/directeuren. Zorg wel dat je zit en houd je goed vast.
UNICEF 371.459 Euro per jaar!!
RODE KRUIS 198.000 Euro per jaar!!
HARTSTICHTING 181.000 Euro per jaar!!
NIERSTICHTING 177.249 Euro per jaar!!
KANKERBESTRIJDING 175.000 Euro per jaar!!
Het is toch niet te geloven vrienden. En dat in deze tijd. Kortgeleden kreeg ik een email van mijn zorgverzekeraar CZ, een goede instelling (zonder winstbejag ??) Er werd mij gevraagd en niet alleen aan mij, het was een soort enquête, of ik ideeën had om de kosten in de zorg te drukken. In eerste instantie wilde ik antwoorden: “Geeft U mij eerst het salaris van Uw bewindvoerder op, dan kan ik met dat gegeven mijn ideeën verder uitwerken.” Heb ik niet gedaan hoor. Ik heb teruggeschreven: “Laten ze nou beginnen met het transparant maken van de salarissen van de bewindvoerders en specialisten, van alle instellingen hier ten lande, die iets met zorg te maken hebben, inclusief de ziekenhuizen. Dan worden vele ogen geopend. Dan vallen er vele “aha's en oh's en geen gedwongen ontslagen.” Wat denken jullie, ik kreeg antwoord, ze gingen ermee aan de slag. Afwachten, misschien krijg ik wel een lintje voor het idee. Tot ziens bij het boulen! HAVHKVA

Het Essche Boeltje

Kennen jullie deze Petanqueclub? Nou, ik ook niet. Via mijn website kreeg ik contact met één van de leden. Hij dacht via mij achter het adres van een zekere v.d. Sluis te komen, schijnbaar ook een bouler. Ik moest hem teleurstellen. Het is een ordinaire naam, in die zin, dat de naam vaak voorkomt, dus het zal hem wel veel moeite kosten om de persoon te traceren. Hij vond het geen ramp, wel wilde hij van de gelegenheid gebruik maken om mij opmerkzaam te maken op hun toernooi , dat op zaterdag 18 september as. in Esch wordt gehouden. Dit toernooitje schijnt het gezelligste toernooitje in de Benelux te zijn . Echt de moeite waard. Kijk op de website www.esscheboeltje.nl voor meer informatie. Ik heb aan mijn (onbekende)vriendendienst voldaan.

DOUBLETKAMPIOENSCHAPPEN 2010 PC.DE GOOIERS

In ons clubblad stond een leuke foto van de kampioenen en een krabbeltje van Aart Kessel: “Hans en Henk zijn onze nieuwe clubkampioenen doubletten 29-05-2010.” Dat was het. Een beetje summier. Het toernooi lijkt ondergewaardeerd. Geen achternamen, geen 2e, 3e of 4e plaats. Geen verslag. Maar enfin, niet getreurd, voor de leden die in het buitenland vertoeven en soms bij toeval of niet, op mijn website terechtkomen, volgt hier een korte samenvatting.
Een heerlijke dag! Ja, natuurlijk! Wij werden kampioen. Mijn maatje tirreur Henk Kuilman, jullie weten wel, de Tom Tom specialist/leverancier, kon in alle partijen de juiste richting bepalen, hij miste zelden en aan hem is het grotendeels te danken dat wij kampioen zijn geworden, hoewel....mijn plaatsen was ook keurig, al zeg ik het zelf. In de finaleronde wonnen wij overtuigend van de kampioenen van 2008 en 2009 en ook de finalepartij werd met grote cijfers in ons voordeel beslist. De eindstand is geworden:
1)Henk Kuilman en Hans Akkerman
2)Jaap Oor en Nico Hogenstijn
3)Monique Fritz en Kees Drieenhuizen
Zoals gezegd, het was een heerlijke dag. Onze dank hiervoor gaat uit naar bestuur, wedstrijdleiding, barvrijwilligers en overige medewerkers.
HAVHKVA

DECANTEERFLES

Toen ik nog de afvoer van flessen en papier verzorgde voor ons cluppie, tegenwoordig doet Koos Hogenbirk het, vond ik bij de glasbakken twee lantaarns, ze waren echt puntgaaf, alleen heel erg smerig. Ik heb ze mee naar huis genomen en na een grondige schoonmaak door mijn vrouwtje, staan ze nu te pronken in ons halletje. Een poosje terug deed ik bij een andere glasbak, geloof het of niet, warempel weer een vondst. Twee mooie glazen vazen. Eentje was jammer genoeg iets beschadigd. Degene die ze wilde weggooien had de pech en ik het geluk, dat de vazen niet door de opening van de glasbak gingen en dus werden ze naast de glasbak gezet. De beschadigde vaas heb ik laten staan en met de andere op huis toe, “Bep, ik heb een mooie bloemenvaas gevonden,” viel ik met de deur in huis. Bep keek blij verrast maar zei toen, ietwat teleurgesteld “ Hans, het is geen bloemenvaas, maar een decanteerfles,” Om mijn teleurstelling iets te verzachten, voegde ze er aan toe: “Maar je kan er ook bloemen in doen hoor. Zal best leuk staan.” Had ik het hier maar bij gelaten, maar nee hoor, mijn honger naar geld kwam bovendrijven. Al jaren hoopte ik op een gelukje, zodat ik de vrijwilligers van ons cluppie, waar ik zo'n waardering voor heb, op een kopje koffie met gebak of afhankelijk van het gelukje misschien wel op een etentje kon trakteren. Zou dat ding antiek kunnen zijn, dacht ik, het is zo'n apart gevormde kan, je weet maar nooit, dus ik naar het AVRO programma “Kunst en Kitsch,” jullie kennen het wel. Na een tijdje gewacht te hebben kwam ik eindelijk aan de beurt. De meneer, die me ontving keek wat oppervlakkig en geringschattend naar het ding en al vlug zei hij: “Kitsch, niks waard! Ik dus met een rood hoofd en zwaar teleurgesteld, af door de zijdeur, maar opeens hoorde ik roepen: “Meneer kunt U nog even terugkomen!” Ik stond weer voor de man, die mij in eerste instantie wegstuurde. “Staat er een merkteken op de fles ?” vroeg hij. Ik liet hem de fles zien, hij verbleekte ietwat, en zei:”Sorry meneer, duizendmaal excuses, ik heb U net foutief geïnformeerd, ik heb het merkteken over het hoofd gezien. Die fles stamt uit het begin van de vorige eeuw en is minstens 2000 Euro waard, voor dat bedrag moet U het in ieder geval verzekeren.” Ik sloeg mijn handen ten hemel van vreugde en blijdschap, maar, oh wat afschuwelijk, had ik het maar niet gedaan, de fles glipte uit mijn hand. Het onding kwam nog net niet op het hoofd van de expert terecht, het miste hem op een haar en brak op de marmeren vloer in duizend stukken, ja, zeg maar gerust 2000 stukken. Terneergeslagen huiswaarts. Gelukkig ving Beppie mij goed op. Ze zei:” Gewoon pech gehad. Vergeet die rot fles nou maar, je bent zo wie zo een geluksvogel. Denk aan je plezier bij het boulen, denk aan je vrienden bij “De Gooiers”, haast familie van je. Denk aan je biljart vrienden en je kinderen.” Ze heeft helemaal gelijk. Dit verhaaltje verbergt geen moraal hoor, het dient slechts ter vermaeck (leedvermaeck) ende leeringhe: …...“Kijk goed rond als je in de buurt van een glasbak komt! Je weet maar nooit wat je tegenkomt.”

WERELDKAMPIOENSCHAPPEN VOETBAL 2010

Lieve lezers en lezeressen van de verhaaltjes op mijn website, of van mijn stukjes in het rode boekje van onze pétanqueclub “De Gooiers.” Gelet op het schamel aantal reacties dat ik gewoonlijk krijg, schat ik dat jullie met z'n tienen zijn, misschien een paar meer. Enfin niet getreurd. Jullie zijn van mij gewend dat mijn vertelseltjes altijd wat met het mooie “Jeu de boules” te maken hebben. Dit keer dus niet. Het is alleen maar voetbal wat de klok zal slaan. Het is nu 20 mei. Over enkele weken start het toernooi waar iedereen naar uitkijkt. De verwachtingen in Nederland zijn hoog gespannen. Het gros van onze voetbalanalytici ziet ons team minstens bij de laatste vier komen. We hebben toch klassespelers in Duitsland, Engeland en Italië lopen? Wie maakt ons wat, het optimisme druipt er van af. Helaas kan ik dat gevoel niet met ze delen, het pessimisme heeft bij mij de overhand. Het enige wat mij nog hoop geeft op een goed resultaat is het feit dat ik in de toto nooit meer dan 3 goed heb, dus blijkbaar ben ik geen kenner. De laatste dagen bekruipt mij steeds het gevoel dat de analytici, met hun geouwehoer over het Nederlandse elftal, de finale van de Champions League aanstaande zaterdag, glad vergeten zijn. Wat kan er niet allemaal gebeuren in een wedstrijd die op het scherp van de snede gespeeld gaat worden Alle opstellingen die gemaakt zijn ,alle woorden die gewijd zijn aan een speler, kunnen misschien wel zo in de prullenbak. Als Robben zaterdag die gewelddadige Argentijn Samuel tegenkomt en Sneijder onze Mark van Bommel, dan kunnen wij misschien twee spelers uit de opstelling schrappen en opnieuw beginnen. Denk aan de Duitse aanvoerder Ballack. Het zou erg spijtig zijn als Sneijder geblesseerd zou raken. Zou zeer lullig zijn. Hij wordt gerekend tot een van de beste spelers van Nederland. Toch heb ik daar mijn twijfels over. Prachtige trap met links en rechts, goed spelinzicht, veel techniek, OK, maar in de lucht een nul, onderscheppen van een bal idem dito, te korte pootjes, duels winnen, zelden. Je kan eigenlijk van der Vaart hetzelfde toedichten. Een ramp voor het elftal zou zijn als Robben geblesseerd wordt. Een wereldklassespeler, maar ja, blessuregevoelig helaas, ook zijn rechtervoet is niet zo geweldig en dat heeft Mourinho natuurlijk allang gezien. Om die vakman te verassen zou van Gaal Robben zaterdag op links moet zetten en een ander op rechts. Die Turkse jongen bijvoorbeeld, zijn naam ben ik kwijt. Zou mooi zijn. We zullen wel zien wat er gebeurt en hoe het allemaal afloopt. Het wordt reuze spannend. Er van uitgaande dat er zaterdag geen blessures vallen zou ik sowieso Dirk Kuyt in de basiself van het Nederlands elftal opnemen. Wat een conditie, wat een werklust, hij bestrijkt de hele rechterkant van het speelveld, ongelooflijk. Wat van Persie zegt over de voorhoede moet de bondscoach aan zijn laars lappen. Waar haalt hij de brutaliteit vandaan. Dirk Kuyt mag je nooit passeren. Ik ben momenteel bezig om een toto in te vullen via een bevriende relatie. Dat is moeilijk en niet vanwege de aanslagen op benen die te verwachten zijn maar ook ander soort aanslagen. Het wordt een hele moeilijke klus om overal voor veiligheid te zorgen. Laten we het beste hopen.
HAVHKVA

Feestdagen

“Kerst” en “Oud en Nieuw” hebben we achter de rug. Ze noemen het: “De gezelligste dagen van het jaar,” ik hoop dat het voor iedereen zo is en zo blijft. Je hoeft echter geen atheïst te zijn om je bedenkingen te hebben. Wat is het “eten en drinken” toch belangrijk geworden. De Kerstgedachte is naar de achtergrond gedrongen. In de meeste families wordt het Kerstverhaal niet eens meer voorgelezen. Mijn zwager, die dit jaar helaas mijn gast niet was, deed het altijd wel. Kon ik zeer waarderen. Het kerstgevoel van vroeger, lang, lang geleden, kwam dan weer even terug. Dat miljoenen mensen in de wereld, honger lijden tijdens onze uitgebreide diners, weten we natuurlijk, het staat dagelijks in de krant, maar wat kunnen wij er aan doen. Net als ieder ander geef ik af en toe wat geld aan Unicef of een ander “goed doel,” maar op welke stapel komt het terecht? Bij het salaris van de directeur, zodat hij een tweede huis in Spanje kan kopen? Bij de corrupte machthebbers, bijvoorbeeld in Zimbabwe, zodat ze wapens kunnen inslaan en het volk kunnen onderdrukken? Wat een wereld vrienden! Dan “Oud en Nieuw.” Denk je aan het vele vuurwerk dat de lucht ingaat, miljoenen euro's, denk je aan het leed dat honden en katten wordt aangedaan met dat geknal,dan kan je toch alleen maar met je hoofd schudden. Ga toch alsjeblieft met pannen en deksels de tuin in om de “boze geesten” te verdrijven, zou ik zeggen, kost ook minder. Voor mijn vrouwtje probeerde ik zo positief mogelijk te blijven. Ze heeft haar best gedaan om het warm en gezellig te maken. Ondanks het gemis van een kerstboom is het prima gelukt. Kaarsen, een kerststal, bloemstukjes, engeltjes, kerstkaarten en dies meer, ja het was prachtig. De kinderen kwamen “Heiligabend” op een “aangeklede borrel.” Ik hoop dat ze het leuk en gezellig gevonden hebben. De envelopjes zijn zeker gewaardeerd! Voor mij was het in mindere mate een feest vanwege mijn slecht gehoor. Het was een lange zit. Je verstaat de helft van wat er gezegd en geroepen wordt en van het geconcentreerd luisteren wordt je hondsmoe. Ik heb me toch kranig gehouden hoor. Ik werd zelfs met de dag vrolijker, want ik wist : 27 december het “uitbuik-toernooi,” 30 december het altijd gezellige (vooral voor de kaarters) woensdagmiddag toernooi en op 2 januari de receptie bij onze boule-club. Iedereen een gelukkig Nieuw Jaar toewensen,een gezellig toernooitje met de vele vrienden , een borreltje tussendoor, wat kan een mens nog meer wensen. Ja, de gedachten aan deze activiteiten hebben me heerlijk door de “feestdagen” geloodst.
H.A.v/h K.v.A

Bonpapa

Vorig jaar zomer waren we in Zeist om naar Angelique en Mark te kijken, die daar meededen in een “Man-Vrouw” toernooi, georganiseerd door Les Cailloux. Een goede club, alom bekend, met sympathieke ster-spelers. Even terzijde, we verdwaalden niet. De Tomtom, verstrekt door “hofleverancier” Henk Kuilman, uiteraard tegen een vriendschappelijk prijsje, deed z'n werk uitstekend. OK,verder met mijn vertelseltje: Het aantal deelnemers in Zeist was niet bijzonder groot, terwijl toch meerdere Gooise teams meededen. Ik zag Inge en Ton, Mat en Sjoer, Antonio en Ineke, Hans de Jong en Ria. Ondanks de geringe drukte of misschien wel daardoor, was het erg gezellig. Na verschillende partijen van Gooiers gedeeltelijk aanschouwd te hebben, werd mijn aandacht getrokken door het gracieuze spel van een meiske van ongeveer 15 jaar. Haar sierlijke worpen waren ook technisch in orde, zover ik dat beoordelen kan natuurlijk. Tegen haar teamgenoot zei ze Opi, het was haar grootvader en ik moet zeggen, mijn aandacht verplaatste zich naar hem. Hij straalde rust en tevredenheid uit. De glimlach, de gelukzalige uitdrukking op zijn gezicht als hij naar het meisje keek, ja dat was fijn om te zien, daar stond beslist een gelukkig mens. Nadat zij hun partij uitgespeeld hadden kwamen wij in gesprek en bij een kopstootje (borreltje en pilsje) vertelde hij mij zo'n beetje zijn halve levensloop. Hij was een fanatieke hockey speler geweest, tot twee keer toe reserve bij het Nederlands elftal , maar op latere leeftijd bij een veteranen toernooi sloeg het noodlot toe. Een harde bal kreeg hij bovenop zijn knie. Diverse operaties, maar helemaal goed is het niet gekomen. Lopen geen probleem, maar hardlopen of zelfs een lichte looppas was er niet meer bij. Gelukkig had hij nog zijn snookeren en ook de kleinkinderen die inmiddels gearriveerd waren namen zijn tijd in beslag. In Laren zag hij voor het eerst in zijn leven het jeu de boules. Hij was daar naar toe gegaan om poffertjes te eten op de Brink met zijn vrouw en kleindochter. “Hans, er was in het park een spel met stalen ballen aan de gang en het ging er zo gemoedelijk aan toe, dat ik verkocht was voordat ik het wist, maar het fijne was dat mijn kleindochter de sport en de gezelligheid ook direct leuk vond. We hebben ons beiden subiet aangemeld als lid bij Boulaere. Mijn vrouw wilde het even aanzien, dacht te weinig tijd te hebben, enfin Hans, het boulen heeft mijn leven en dat van mijn kleindochter wel wat op zijn kop gezet. Wij waren slechts naar Laren gekomen om poffertjes te eten, die na later bleek, mijn kleindochter niet eens lustte en door een toeval kwamen wij in dat jeu de boule toernooi terecht. Van een team dat hun partij uitgespeeld had, kregen wij enige uitleg en mochten wij proberen wat boules bij een houten balletje te krijgen. Nu weten we natuurlijk dat het een butje genoemd wordt. Hans, we zijn enige tijd later naar een andere club gegaan omdat het dichter bij huis was en hier hebben wij ons spel wat verder kunnen ontwikkelen. Wij trainen veel en op vele toernooitjes in het land zijn wij met wisselend succes aanwezig. Het winnen of verliezen is voor mij niet belangrijk, ik voel me slechts een gezegend mens, dat ik zo vaak met mijn kleindochter, onze gezamenlijke sport kan beoefenen. Ja, toch?” Na deze monoloog kon ik het alleen maar beamen. “ Fijn voor je Chris. Bedankt voor de gezellige middag. Het ga je goed ! Ik ga weer naar Hilversum, daar hebben ze trouwens ook een goede boule club met fijne mensen.”
HAVHKVA

HALVE MARATHON

Lieve vrienden, jullie kennen natuurlijk de uitdrukking: “ Er zijn geen woorden voor,” en daar zat ik dan. Ik wilde zo graag een verslagje schrijven over onze “Halve Marathon,” maar, zoals gezegd, woorden schieten mij tekort. Waar moet ik beginnen? Toch maar proberen. Daar gaat ie dan, in willekeurige volgorde. De fijne sfeer, de heerlijke ambiance, de puike wedstrijdleiding, de inzet en begeleiding van Bestuur en een tiental leden, het oog voor details, de sportiviteit van de spelers, de vriendelijkheid van iedereen, de prijzen, de loterij, de lekkere hapjes, die rondgebracht werden, de saté ! Het is toch met geen pen te beschrijven. Nou drie woorden dan maar: “ Het was af !!!”
Namen zijn niet nodig, maar het moet gezegd: Antonio Ruffin heeft met zijn initiatief wel weer wat neergezet bij “De Gooiers.” De festiviteiten vanwege het 30 jarig bestaan van ons cluppie kregen een mooi einde. Proficiat jongen, proficiat allemaal !!
HAVHKVA

WCTC

Sinds 24 oktober jl. heb ik zo mijn bedenkingen als ik de letters WCTC zie staan. Op die middag stond namelijk weer een Winter clubteam competitie gepland. Onze gezellige toernooitjes op de zaterdagmiddag zijn wij mooi, vele middagen, kwijt. Schijnt niemand te interesseren. “Doe dan mee met deze competitie,” wordt er gezegd. Simpele redenatie! Sommige kunnen niet en anderen willen niet. Dan maar vrij spelen zoals vorig seizoen. Geen probleem toch, ketting als afscheiding. 9 Banen voor de competitiespelers plus 3 extra en 4 banen voor leden, die een boultje willen gooien. Moet makkelijk kunnen, maar nee hoor, de bond heeft het anders verordonneerd ?? Waar bemoeien ze zich mee? Op meer dan negen banen kan gespeeld worden, de kantine en de schijthuizen zijn open, sorry, beschaafd blijven, werd een beetje pissig, toiletten natuurlijk. Wat willen ze nog meer. Te veel lawaai? Nou ik heb 24 oktober bij de WCTC in ons clubhuis, pas lawaai gehoord en niemand maakte er een probleem van. Vele fijne leden zag ik na een poosje afdruipen naar huis. Leden die veel voor de club betekenen en op tijd hun contributie betalen. Niemand trok zich er iets van aan en dat nou, deed pijn. Ik hoop dat ons Bestuur wat aan de situatie kan doen. Vorig jaar en de jaren daarvoor, werden met 7 banen vrij, altijd toernooitjes georganiseerd. Moet toch kunnen bij onze beschaafde, niet agressieve, sport. Toernooitjes zijn trouwens niet direct nodig, maar 1 of 2 vrije banen waar je wat kan trainen zou wel leuk zijn. In Bunschoten zijn de geschetste problemen niet aan de orde, waarom wel bij ons vraag ik mij af ?
HAVHKVA

STILLE WERKERS

Lieve vrienden, het zal jullie zeker bekend zijn, dat in elke sportvereniging, “stille werkers” rondwaren. . Dit zijn mensen die vanwege de liefde voor hun vereniging stilletjes allerhande klussen in de club voor hun rekening nemen. Ze hoeven niet in het zonnetje gezet te worden, ze blijven liever in de anonimiteit. Wij hebben deze voorbeeldige leden gelukkig ook onder ons en ze hebben heel wat over voor Petanqueclub “De Gooiers.” Wie maakt de ramen iedere maand schoon? Een rotklus met al die spijlen. Wie doet onze tafelkleden regelmatig in de grote was? Er zijn beslist meer van die klussen waar ik geen weet van heb en ik ken degene die het doen evenmin. Wel ben ik bij toeval achter de namen gekomen van twee leden, die bezig zijn om het plafond in onze hal schoon te maken, een enorme tijdrovende en moeilijke klus en vorig jaar waren ze ook al bezig met verf en kwast in de hal. Ik neem mijn petje voor hen af en ik ga ook de namen noemen, want ook al stellen ze er zeer waarschijnlijk geen prijs op, ze moeten mijns inziens in het zonnetje gezet worden. Daar komen ze. Het zijn Alie en Huig van Duijvendijk. Ik weet zeker dat ik voor alle leden spreek als ik zeg: “Hartelijk dank voor jullie clubliefde en inzet
HAVHKVA

KANTELEN

Volgens Wikipedia, jullie weten wel, op internet,worden kantelen al sinds de oud heid gebruikt als verdedigend element op vestingwerken, later, vanaf de middeleeuwen als verfraaiing. Ik schrijf het zo maar over hoor. Prima, weten wij ook weer, maar ik wilde het eigenlijk hebben over het werkwoord kantelen, met de klemtoon op de eerste lettergreep. Het kantelen van een partij in een jeu de boule wedstrijd bijvoorbeeld. Hoe vaak komt het niet voor, dat je ruimschoots voor staat, je speelt superieur, geen vuiltje aan de lucht en plotseling kantelt de wedstrijd. De pointeur verliest elke boule, ook al plaats hij op 3 centimeter van het but, de tegenstander komt er steeds bij, soms met medeneming van het butje en de tirreur, die elke boule raakte, begint te missen. Herstel is niet meer mogelijk. Kansloos ga je ten onder. Jullie zullen het vast wel eens meegemaakt hebben. Komt eigenlijk in elke sport voor, ook in het voetbal, dat ik in de vorige eeuw beoefend heb. Je speelde bijvoorbeeld een vriendschappelijke wedstrijd tegen een ploeg, die enkele klassen lager speelde en je team begint al direct te scoren en in no time is het drie nul. Er wordt wat nonchalant gedaan, maar plotseling maakt de tegenpartij een doelpunt. Hup, we gaan er wat aan doen denk je, maar het lukt niet meer. Ballen tegen de lat, net naast de verkeerde kant van de paal, een penalty wordt je onthouden en het wordt 3-3. Een schande! De wedstrijd is gekanteld en je team moet alle zeilen bijzetten om het gelijkspel te behouden. In het dagelijkse leven is het eigenlijk krek zo; vinden ook kantelingen plaats. Een voorbeeld: Goede vriend van mij had een zoon, die toen hij zo'n beetje de puberteit ontgroeid was, de verkeerde kant dreigde op te gaan. Hij ontmoette de gebroeders D en D, drank en drugs en kreeg omgang met slechte vrienden. Er was geen land meer met hem te bezeilen. Hoe je hem ook toesprak, ook ik als vriend van de familie, het was het ene oor in, het ander oor uit. Hopeloos, mijn vriend en zijn vrouw gingen er zwaar gebukt onder, leden een immens verdriet, dat hun zoon helaas niet onderkende, maar plotseling was het over, er was licht aan het firmament. De zoon ontmoette een lieve, verstandige deerne , die diepe indruk op hem maakte. Al die zielige vrienden en vriendinnen van hem konden in het vervolg de boom in. Zijn levenswijze veranderde en is dankzij het meisje de goede kant op gekanteld. Godzijdank houdt het nog steeds goed stand. Ik geloof dat wij in dit leven, waarbij zon en regen elkaar afwisselen, waarbij wij geconfronteerd kunnen worden met moeilijkheden die schijnbaar zo onoplosbaar zijn, dat je slechts machteloos kunt toekijken, ook aan het werkwoord kantelen moeten denken. Een beroerde situatie kan morgen, misschien overmorgen of wat later, gekanteld zijn. Als je dit in gedachten neemt krijg je misschien wat troost, moed en vertrouwen.
H.A.v/h D.v.A.

Clubkampioenschappen Doubletten 2009

Voor deze kampioenschappen, gehouden op zondag 14 juni, hadden zich 20 teams ingeschreven. Toch wel weinig als je bedenkt dat wij 250 leden hebben en dat het kampioenschap op zondag werd gehouden, om zodoende meer leden de kans te geven mee te spelen. Vrienden, vrienden, doe toch een volgende keer gewoon mee. Het gaat hoofdzakelijk om de gezelligheid, lekker een paar partijtjes spelen, een wijntje en een praatje na afloop. Heerlijk toch! Als je een goed resultaat neerzet is het meegenomen, maar dat is echt niet belangrijk. Zogenaamde 2e leden heb ik ook gemist, hopelijk zijn ze er volgend jaar wel bij. De wedstrijdleiding was in goede handen van het koppel Antonio Ruffin en Gerrit de Git. Natuurlijk waren er wel opmerkingen en aanmerkingen zoals bijvoorbeeld het qua tijd, uitlopen van het toernooi, maar het is “all in the game.” Komt in elk toernooi voor, er is altijd wel wat. Gewoon vergeten! In de voorrondes werden 3 partijen gespeeld en daarna volgde de indeling in de A of de B groep. Acht teams in de A en 12 in de B. Toen het toernooi een aanvang nam, waren de weergoden ons helaas niet gunstig gezind en de eerste twee partijen moesten derhalve in de hal gespeeld worden. Daarna hebben we echter lekker buiten gebould onder een aangenaam zonnetje. En er werden prachtige partijen gespeeld, veel spanning, leuk om naar te kijken. Ik heb ze uiteraard niet allemaal gezien, daar ik zelf speelde. De finale heb ik gelukkig wel grotendeels kunnen volgen. Een partij tussen de winnaars van het Palingtoernooi in Spakenburg, een dag tevoren, namelijk Gerrit de Git en Ronald Groenendijk versus Monique Fritz en Kees Drieenhuizen. Na een enerverende partij trokken Monique en Kees aan het langste eind met een stand van 13- 5 en werden zij dus clubkampioen. Een terechte kampioen. Zij hebben het verdiend. Met zeer geconcentreerd spel wonnen zij al hun partijen, ook in de voorrondes. Proficiat!!!

CLUBKAMPIOEN DOUBLETTEN 2009 VAN PC “DE GOOIERS”: MONIQUE FRITS EN KEES Drieenhuizen

=====================================================================================

De plaatsen 2 t/m 4 werden ingenomen door: Gerrit de Git-Ronald Groenendijk
Wil Steenbergen - Hans Akkerman
Adri van Heumen - Wil Blankenstein

In de B groep waren de plaatsen 1t/m 4 voor: Antonio Ruffin-Ineke Berg
Angelique Houg-Etiene Callenbach
Lianne v.d. Brink-Driek de Wagt
LeX de Vries-Kees Goedhart

Allen van harte gefeliciteerd!
Voor de eerste vier waren er bekers, voor de anderen flessen wijn.
Er werd ook nog een “verliezersronde” gespeeld, dus een ieder kwam wat het aantal wedstrijden betreft, ruim aan zijn of haar trek.
Dank gaat uit naar Kees Hardeman, die onverwachts gebeld, toch wilde invallen voor de ziek geworden John van de Haak, de partner van Josè Pols. John snel beter worden hoor! Je vrienden hier, haast familie, missen je nu al.
Onze grootste dank en respect gaan uit naar Bets Mulder, Gerard Mulder en Walther Jägers. De hele dag, van half negen 's ochtends tot 9 uur 's avonds (Walther vanaf 12 uur), ik geef je het maar te doen, hebben ze met een glimlach en een aanmoedigend woord voor iedereen die dat nodig had, hun bardienst gedraaid. Grote klasse! Fijn om zulke mensen in je club te hebben. Leden om een voorbeeld aan te nemen, korter: Voorbeeldige leden!”Ze verdienen toch zeker een prijsje, misschien een simpel flesje wijn? Hopelijk doet de Pétanquecommissie daar achteraf nog wat aan.

HAVHKVA

Barack Obama

De algemene ledenvergadering van PC “de Gooiers” op 6 maart jl. is wat mij betreft gelukkig achter de rug. Halverwege de vergadering ben ik opgestapt. Als goed lid wilde ik aanwezig zijn en eventueel stemmen, maar door mijn doofheid ging het besprokene meestal langs mij heen. Waardeloos. Ik heb naderhand wel vernomen dat er iemand kwaad weggelopen is uit de vergadering en ik zou tegen deze persoon willen zeggen maak je toch niet boos om de kleine dingen die in iedere club fout gaan. Als je werkelijk goed wil debatteren en dan bedoel ik in kleine kring met vrienden, praat dan bijvoorbeeld over Barack Obama. De nieuwe president van het land dat de wereld in een financiële crisis heeft gestort, al liggen de onacceptabele blunders natuurlijk ook in Europa. Hebben jullie Obama's speech gezien en gehoord op de TV over de nucleaire wapens? Matthijs (de ladykiller) heeft het 6 april jl nog herhaald in “De wereld draait door,” met Felix Rottenberg als gast. Geen woord, maar dan ook geen woord, van kritiek of afkeur. Er werd uitsluitend gesproken over de uitmuntende capaciteiten van de nieuwe Amerikaanse President. Vooral het speechen is subliem, daar kan onze voorzitter, Co Elsendoorn, hoe goed ook, niet tegenop. Ik zal President maar met een hoofdletter gaan schrijven, al bekroop de twijfel mijn hart toen hij zei zei: “We gaan een wereld creëren zonder nucleaire wapens, yes we can !!” Groot applaus, ze gingen allemaal staan en in de handen klappen. Ach, ach, die wegloper bij ons heeft meer verstand dan dat hele zooitje daar. Het streven is natuurlijk mooi, maar hoe wil je dat in hemelsnaam voor elkaar krijgen? Noord-Korea en Iran binnenvallen zoals wij Irak zijn binnengevallen? Pakistan overhalen terwijl zij iedere dag de hete adem van India in hun nek voelen. Afspraken maken met Rusland en China ? Aan Israël vragen om zijn atoombommen in te leveren omgeven als zij zijn door aartsvijanden. Als ik aldus, zomaar wat uitroep, om het debat te openen: “Het is wartaal wat die echt wel integere Barack Obama zegt,” dan denk ik dat weinigen van ons dat zullen tegenspreken, ja misschien P.v.G, die is altijd tegen de draad in. Trouwens, even terzijde, Matthijs is al jaren zijn afgod. Nog wat anders, President Obama heeft notabene het lef om Nederland een belastingparadijs te noemen en Europa voor te schrijven welke landen ze in de EU moeten opnemen. Ik zou haast zeggen: “Mister President plaats je boules eerst beter en overleg toch vooral en vooraf met je Europese maten.” Hij zal wel begrijpen wat ik bedoel, want intelligent is hij, zonder meer en wat mij betreft, dit was het weer. Een stukje wereldpolitiek in ons boekje kan toch geen kwaad? Ik heb wel vooraf overleg gepleegd met HAVHKVA mijn maat.

H.A.

STILTE

Arjen de Jong heeft mij wat boekjes (en een video) geleend over ons prachtig spel “Jeu de boules.” 5 Boekjes met, voor de liefhebber, interessant leesvoer . Eerlijk gezegd werd ik wel een beetje moe toen ik naar het stapeltje keek. Waar haal ik de tijd vandaan om dat allemaal door te nemen? Ik bladerde enigszins verstrooid in een boekje van Christian Marty en bij het hoofdstuk wedstrijdregels kwam ik het woord “Stilte” tegen. Het zijn regels dat je stil moet zijn gedurende de tijd dat een speler een boule werpt lees ik en wat wordt daar door ons veel de hand mee gelicht, ook door mij hoor! Christian, ik weet niet eens of hij nog leeft, zal het niet erg vinden dat ik enkele zinnen uit het hoofdstuk woordelijk citeer: “Een speler moet zich kunnen concentreren. Laat U niet afleiden door wat er hier en daar gezegd wordt, denk slechts aan Uw spel. Op het ogenblik dat een speler in de cirkel gaat staan, moet het stil worden, dat is reglementair en bovendien een kwestie van fair play. Als U het overkomt dat tegenstanders of zelfs medestanders praten of gebaren maken als u zich voorbereidt om te spelen, zeg dan niets. Ga de cirkel uit, beheers U en wacht. Ze zullen snel begrijpen wat U bedoelt. Loop dan weer terug naar het but en bestudeer opnieuw het probleem. Dan zijn er twee mogelijkheden: Of ze doen het met opzet of ze doen het zonder boze opzet en in dat laatste geval zullen ze U heel snel vragen waarom U niet speelt. Waarop U , nog steeds vriendelijk, antwoordt, dat U wacht op het ogenblik dat ze hun gesprekken en hun heen en weer geloop beëindigd zullen hebben.” Iets verder nog een goede raad: “ Let goed op spelers die zich niet bewegen, maar die tussen cirkel en but gaan staan op 2 of 3 meter afstand en die u tijdens het concentreren in de ogen trachten te kijken.” Ze proberen U uit de concentratie te halen!” Komt dit bij ons ook voor? Ik dacht het niet, of wel? Tot een volgende keer. Boul ze en blijf geconcentreerd en wat dat praten betreft, naar mijn mening geldt dat niet voor onze gezellige toernooitjes op de woensdag en zaterdagmiddag. Ik neem me echter wel voor om de spelregels in het vervolg zo goed mogelijk aan te houden.
Havhkva

DE TOSS ALMELO

Ja vrienden, de wedstrijden tegen “De Toss” zijn weer achter de rug. Zij doen hun naam wel eer aan. 48 Keer wonnen zij de toss en wij slechts 16 maal. (grapje) Hun boule spel was echter knudde, zij verloren 50 van de 64 partijen. (geen grapje)Teams in de bus samenstellen door loting kan natuurlijk niet! Ach, laten we maar zeggen, het was gezellig. Bier en wijn stroomden rijkelijk en regelmatig kwamen onze gastvrouwen met lekkere hapjes rond. De sfeer was prima en dat wij de mol uit die contreien in ons midden hadden mocht ook niet deren. Ja, ja, Harry Brinks ontmaskerde zichzelf door de Almeloërs in hun eigen taaltje welkom te heten. Maar alle gekheid op een stokje, het is weer gelukt om een team, representatief voor de club, op de been te brengen. Geen sinecure! Ik heb bewondering voor de Petanque commissie, dat mag iedereen weten. Ze bleven rustig en een ieder kon uitleg krijgen van de gevolgde verkiezingsmethode. Het is niet eenvoudig om een team samen te stellen, dat zal iedereen wel begrijpen. Er zijn zoveel groeperingen in de club, met leden die ook een uitverkiezing verdienen. Ik zal proberen om ze voor een goed begrip op een rijtje te zetten.

A) Competitiespelers.
B) Recreanten.
C) Recreanten, die uitsluitend op dinsdag of donderdagochtend spelen.
D) Vrijwilligers. (Competitiespelers en recreanten)
E) Leden zonder Gooier's licentie, zogenaamde 2e leden
F) Leden die bij voorbaat zeggen uitsluitend thuis te spelen, niet uit
G) Bestuursleden, organisatoren wedstrijdleiders.

Ga er maar voor staan. Plus minus 100 speelgerechtigden. Je kan er maar 48 kiezen, de rest moet je teleurstellen, ook al gaat het aan je hart. C en F vallen gelukkig al direct af. Wil je goed voor de dag komen en het sterkste team samenstellen, dan moet je naar mijn mening kiezen uit A, B, D,E en G. Ik praat hier over het sterkste team, maar de eerste problemen komen dan al om de hoek kijken. We hebben ongeveer een dertigtal min of meer sterke spelers, maar hoe schatten we de anderen in. Bij het biljarten kan iedereen aan het moyenne (gemiddelde) zien hoe sterk een speler is. Dat is bij ons boulers helaas niet mogelijk. Selectie is dus moeilijk. Ga je in hoofdzaak voor een gezellige dag dan kan je zeggen: Eerst B, dan D, dan G met een aanvulling uit de andere groepen. Je kan ook zeggen: “Competitiespelers eerst.” Zij treden toch wekelijks op voor de sportieve belangen van de club. En gaan de vrijwilligers niet voor? Ze zijn zo belangrijk voor de club. Als het aan mij ligt worden ze op iedere lijst voorgetrokken als ze dat willen. Hoe moeten wij 2e leden inschatten? Niet opstellen? Zij betalen toch ook contributie en het zijn over het algemeen heel goede spelers. Het idee van Peter, met die alcoholische achternaam, is mogelijk acceptabel: Ruim van tevoren mag iedereen een team inschrijven. Het team krijgt een nummer en het nummertje wordt in een grote witte zak gedeponeerd. Een week voor de speel datum wordt er geloot, worden er nummertjes getrokken, met dien verstande, dat ingeschreven teams uit G sowieso meedoen. Als je het zo doet zijn het niet steeds dezelfde spelers die met een mand met lekkers lachend op de foto gaan.
Het is nu dinsdag 3 februari 2009. Wat zal er allemaal gezegd en geschreven zijn over dit onderwerp als mijn stukje uitkomt. Oei!! Er is ook nog een jaarvergadering op 6 maart. Vriendschap en wijsheid moeten prevaleren, dan is het goed. Nog even terugkomend op “De Toss.” Eind augustus vindt de “NACHT VAN ALMELO” plaats. Een prachtig toernooi, schrijf je in als groep of als team. 24 Uur achter elkaar jeu de boules spelen. Het toernooi begint zaterdags om 12:00 Uur en eindigt zondags tegen 18:00 uur. Erg vermoeiend, maar dan heb je in ieder geval zo lang gebouled, dat je het niet erg vind als je een keertje gepasseerd wordt voor een toernooitje van je eigen club.

HAVHKVA

ONZE MONARCHIE

Lieve vrienden, hoe kijken wij eigenlijk tegen onze Monarchie aan? Is het zo, dat wij slechts bij sportwedstrijden ons Oranje vorstenhuis liefhebben? Dat wij dan het Wilhelmus ( Ben ick van duytsche bloet) werkelijk uit volle borst meezingen? Eerlijk gezegd heb ik me er op betrapt dat ik bij die gelegenheden wel meezing, ook al ben ik een rasechte republikein. Sorry voor de vrienden die anders denken, dat mag gelukkig nog, maar ik ben van mening dat al dat blauw bloederig gedoe ver uit de tijd is. Het kost alleen maar geld. Een president kost evenveel geld zeggen monarchisten mij, maar dat betwijfel ik in hoge mate. Hoeveel leden van vorstelijk komaf, ajasses het worden er steeds meer,ontvangen een toelage en speciale privileges? Geef mij maar een president en dan mag hij nog allochtoon zijn ook. Tenslotte hebben wij ook een Marokkaanse burgemeester, nog wel van de tweede stad van Nederland en een half Keniaanse “leader of the free world.” Ja daar scheppen die Amerikanen toch altijd over op: “Leiders van de vrije wereld.” “Leiders in het wegvagen van normen en waarden” lijkt me dichter bij de waarheid. Ach, laat ook maar. Over Marokkanen gesproken, jammer dat wij als club geen spelers van Marokkaanse bloede hebben. Hoe het komt weet ik niet, misschien het Franse koloniale verleden, maar ze hebben een goed gevoel voor het spel. Uitmuntende boulers en sympathieke sportieve jongens. Echt geen “kut Marokkanen” zoals je bij tijd en wijle in de kranten leest. Ieder jaar komen we ze tegen in ons cyclus-toernooi. Issa Agzoul natuurlijk ook. Een uitmuntende speler! Meermalen kampioen van Nederland in verschillende disciplines. Hij was in het verleden lid van de “Gooiers.” Helaas naar Les Cailloux gegaan. We zijn om diverse redenen wel meer goede spelers kwijtgeraakt. Wat te denken van Rik Wallet. Volgens zeggen was hij de beste speler die ons cluppie ooit gehad heeft! Zijn werk eiste te veel tijd op. Hij moest stoppen met het boulen. Domenico Frisone ook zo'n goede speler. Boegbeeld van de club. Ging terug naar zijn geboortegrond en familie. Jammer voor ons, maar begrijpelijk. Wie kent nog Peter Bonarius, Een prima speler, maar bovenal een fijne, sympathieke jongen. Was in het seizoen 90/91 Doublet kampioen voor de Gooiers van afdeling 6, samen met ook zo'n toffe kerel André Ris. Waar is Giuseppe Penso gebleven? Fijne kameraad, goede kaartspeler en subtiele bouler. Ik kan zo wel een tijdje doorgaan, maar dan kom ik bij vrienden terecht, die niet meer in het volle leven staan, zoals bijvoorbeeld Jacob Fekkes. Wat een pracht kerel was dat. Helaas, helaas, droefenis gluurt om de hoek, ik moet stoppen. Tot een volgende keer! Ons cyclus toernooi hebben jullie toch wel bezocht hoop ik? Mooie partijen gezien? Prachtig toch, maar even wat mijn standpunt inzake de Monarchie betreft, please mondje dicht tegen Beppie en Walter, OK? Als ze het horen stenigen ze me!
HAVHKVA

Familiedag 2008

Zondag 21 september 2008 was er bij de Gooiers een groot feest. Familiedag, hartverwarmend! Het is alweer een tijdje geleden en Ik kan er nu pas over schrijven omdat ons clubblad nou eenmaal om de twee maanden uitkomt. Zoals gezegd het was een feest. Vooral de jongeren en daar gaat het in wezen om, hebben genoten. Ik heb ook geen wanklank gehoord. Het was samen met elkaar spelen, plezier hebben en winst of verlies was niet zo belangrijk. En wat een hoop fijne spelletjes zijn er uitgedacht en altijd met een boule als gereedschap. Prachtig hoor. Er waren 15 teams, totaal 90 personen die strijd leverden. Naast de prijzen op de prijzentafel werden er ook nog ca 50 bekers uitgereikt aan de jeugd ter herinnering aan deze leuke dag. Margreet en haar secondanten hebben zich verschrikkelijk uitgesloofd. Mijn petje af hoor. Ze zullen vast wel door onze voorzitter bedankt zijn en in het zonnetje gezet zijn. Ze verdienen het tot en met, ja, natuurlijk allemaal die meegewerkt hebben om de dag tot zo,n succes te maken. Fijn dat we zulke leden in onze club hebben.
Havhkva
PS: Het plakkaat waarop de deelnemers met viltstift hun gevoelens met betrekking tot deze familiedag kenbaar mochten maken is werkelijk een bezienswaardigheid geworden. Schitterend!

Vrijwilligersdag 2008

Bij binnenkomst bekroop je al een heerlijk gevoel. Het was direct al gezellig. Circa 100 vrienden, vrijwilligers met aanhang, hadden zich aangemeld om deze “feestdag” gezamenlijk te vieren. Bij het inschrijven kreeg je drie consumptiebonnen mee, koffie en cake was gratis verkrijgbaar aan de bar. Het programma was als volgt: Eerst een toernooitje a la mêlee, dan gezellig een drankje, met tussendoor lekkere hapjes, dan de prijsuitreiking en tot slot een heerlijk koud buffet. Ik wist niet beter, daarom kwam de mededeling van wedstrijdleider Boy Brouwer dat er maar twee wedstrijden zouden worden gespeeld als een koude douche over me heen. Al gauw wist ik wat er aan de hand was. Boxen werden opgehangen, een installatie werd in elkaar gezet en een manspersoon begon al spoedig Hollandse liedjes te galmen. De bedoeling was om het nog gezelliger te maken en de mensen aan het dansen te krijgen. Ja, lieve mensen, alles goed en wel, maar we zijn toch een boule-club en geen dans-club? Had er in het begin de smoor in, wilde liever nog een partijtje spelen, maar de organisatoren bleken het veel beter bekeken te hebben dan ik. Het werd hoe langer hoe leuker. Er werd volop gedanst en iedereen had plezier. Enfin het is een compleet succes geworden. De tafel met prijzen was prachtig, Jenny met medewerking van Greet? Het koude buffet was heerlijk en de drankjes smaakten hoe langer hoe lekkerder. Dank aan allen die ons deze onvergetelijke dag bezorgd hebben en ook een diepe buiging voor de vrijwillige vrijwilligers achter de bar.

HAVHKVA

Clubkampioenschappen Triplette 2008

Als jullie dit stukje onder de ogen krijgen hebben wij het kampioenschap al twee maanden achter de rug. De teams, die in de prijzen zijn gevallen, zijn beslist al genoemd. Juist, in het rode boekje van eind september en vast wel met foto. De wedstrijdleiding zal geprezen en bedankt zijn en datzelfde geldt natuurlijk voor het team dat achter de bar stond. Het was allemaal weer picobello in orde, zoals gewoonlijk. Toch wil ik nog enkele kanttekeningen plaatsen bij het hele gebeuren. Wat is het toch jammer dat de vele leden, die iedere zaterdag trouw hun toernooitje afwerken, verstek lieten gaan. De Olympische spelen hebben we net achter de rug en wat voor credo geldt daar?? Juist, het meedoen is belangrijker dan het winnen. Nu hadden zich maar 16 teams ingeschreven en er deden spelers mee, die je, jammer genoeg, zaterdag zelden of nooit ziet. Hoe kunnen we nu bij een volgend toernooi of kampioenschap er voor zorgen dat meer teams zich inschrijven, zodat er een A,B,C en desnoods een D poule komt? Om 6 partijen te spelen en bijvoorbeeld tweede te worden in de C poule is toch hartstikke leuk. Je hoeft toch geen kampioen te worden! Ik weet dat het moeilijk is, vooral voor bescheiden mensen, om in te schrijven. Je moet tenslotte een team hebben. Ze durven niemand te vragen, worden ook niet gevraagd en denken dan, ik blijf maar thuis. In nov. 2004 heb ik al geschreven hoe wij dit probleem mogelijk kunnen tackelen. Als je mee wilt doen, vul je gewoon je naam in op het intekenformulier en dan weet men dat je beschikbaar bent. Zie onder kampioenschap Triplette 2004 op mijn website. Dit heeft dus niet optimaal gewerkt en ik wil jullie allen daarom het volgende voorstellen: Als er weer een kampioenschap of toernooi plaatsvindt en je wilt graag meedoen, maar je hebt geen team, geef mij dan (tijdig) je naam. Ik zal dan bemiddelen en ik zal mijn uiterste best doen om teams geformeerd te krijgen die met elkaar er voor willen gaan, die er in ieder geval samen een gezellige dag van willen maken. Laten we het proberen, doen hoor!
Over het kampioenschap wil ik nog even wat kwijt. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat het team van Gerrit, Jos en Ronald, de latere kampioenen, een partij tegen Cocky, Sinnie en Jeanne in de grintbak gingen spelen. Nog wel in de voorrondes! Bedenkelijk, niet in de sfeer van het toernooi. Meer wil ik er niet over zeggen, ook niet over de toss-truc die ik geleerd heb, al zal ik hem nooit gebruiken.
OK, dat was het weer en denk er om bij een volgend toernooi, winnen is leuk, maar het meedoen, de sportiviteit en de gezelligheid is van veel meer belang. Zelf kom ik daar vaak pas achter af…achter! Nog steeds te fanatiek, vergeef het me maar!
H.A. v/h K.v.A.

Organisatie

Lieve vrienden, ik hoef jullie niet te vertellen hoe belangrijk, ook in de sport, een goede organisatie is. Het geldt voor alle sporten en ook voor ons jeu de boules. Is de organisatie niet goed, worden de afspraken niet nagekomen, dan kan je het wel schudden. De vele voetbalanalytici hebben het vaak over het op de juiste plek staan van spelers, het inschuiven, het kort dekken, enz.enz. Dit maakt allemaal deel uit van de organisatie. De afspraken zijn voor de wedstrijd gemaakt. Overleg om de organisatie, het systeem, te wijzigen vindt meestal in de rust plaats.
Bij ons “jeu de boules” wordt de organisatie voor en ook tijdens de partij bepaald. Die schiet, die gaat als eerste en die als tweede, maar er kan direct gewisseld worden als een speler (nog)niet de juiste vorm heeft. Als je de toss hebt gewonnen vindt ook overleg plaats over de keuze van het terrein en er wordt gesproken over de afstand van het butje . “Op welke afstand zullen we gaan spelen?”
Allemaal bekende koek, OK, maar waar ik heen wil gaan is het volgende. Treed je bij het voetbal of het hockey uit de organisatie, kom je afspraken niet na, dan worden fouten vaak opgevangen door je maatjes in het veld en behoeft het niet zo te zijn dat de partij verloren gaat. Bij het boulen zijn minder mogelijkheden tot correctie. Je hebt in het triplette maar twee boules tot je beschikking, dus in bepaalde situaties is overleg beslist noodzakelijk. Je moet buiten je opdracht, volgens afspraak, niets doen zonder overleg want dan gaat het fout, dan gaat het punten kosten.
Wat je vaak ziet is, dat de tegenpartij begint en al direct een boule op het butje plaatst. De tirreur gaat schieten en mist tweemaal. Nu moet er natuurlijk verdedigd worden maar de pointeur volgt, zonder overleg, haar eigen weg. Ze zal wel wat laten zien (die Leontien) en ze speelt harder dan normaal naar de vijandelijke boule. De bedoeling is uiteraard de boule van de tegenpartij van haar plaats te krijgen en zelf te blijven liggen. Maar wat zie je meestal gebeuren, de boule belandt tegen de achterlijn. Weer een boule kwijt! Toch komt het ook voor dat het lukt en dan praat niemand er meer over. Maar in mijn opinie is het fout en moet je in overleg direct de verdediging gaan organiseren, anders gaat het punten kosten.
Wel dit was het weer. Is iemand het niet met me eens dan zie ik zijn of haar reactie wel in ons boekje of op deze website.
Boul ze , in organisatieverband of niet, geeft niet, niemand die het ziet!
HAVHKVA