Hans Akkerman's boule-shit

Mister X

2012-02-07T13:57:00.003+01:00

Mijn boulevriend, laat ik hem discreet X noemen, is in een periode van 3 à 4 weken, qua kijk en instelling op ons jeu de boule een geheel ander mens geworden. Buiten het boulen om heb ik geen contact met hem, dus over zijn privé leven kan ik weinig zeggen, maar des te meer weet ik iets over zijn boule leven, omdat wij diverse malen per week onze mooie sport
gezamenlijk beoefenen. Wat is die man veranderd! Ik zal het jullie uitleggen. X was buiten het speelveld of speelterrein een rustige, eenvoudige en normale kerel, maar in het veld en dan vooral als ieder puntje belangrijk werd, was hij niet te harden. Hij begon zich vaak te ergeren aan de kleinste details. De spanningen hoopten zich dan op. Laatst hoorde ik hem met een geagiteerd gezicht tegen z'n maat zeggen: “Ik moet een vijandelijke boule schieten, dat vereist de situatie en jij zit te lullen met de tegenstander en doet het voorkomen of het je niet interesseert! In feite heeft hij wel gelijk, maar “rustig,rustig”, zou ik willen zeggen. Dat partners, die hij toegewezen krijgt, op onze wekelijkse toernooien, zonder enig overleg een baan uitkiezen, en het butje zomaar wegwerpen kan hem behoorlijk irriteren. Je ziet het niet aan hem, maar inwendig is hij goed boos. “Ze weten niet wat het spel inhoudt Hans! Ze doen maar wat.” Na de wedstrijden spreken wij vaak over de voorvallen die hem geërgerd hebben tijdens sommige partijen en gelukkig kwam dan meestentijds de spijt bovendrijven. Zo zoetjes aan voelde hij toen waarschijnlijk al enigszins verkeerd bezig te zijn. Dat in een competitiewedstrijd een tegenstander zijn armen niet stil kan houden terwijl ik net wil tirreren is uit den boze, maar in onze familie toernooitjes moeten we daar niet moeilijk over doen, ook moeten wij er niet te zwaar aan tillen als spelers tijdens de wedstrijd delibereren over de keuze van het avondeten, het zij zo, laat gaan! Dit waren min of meer zijn woorden en hij ging zich hoe langer hoe meer correct gedragen in wedstrijden. Zijn lichaamstaal tijdens het spel sprak boekdelen. Een heel ander mens geworden! Nog een ding, dat mij opviel toen ik hem laatst een triplette zag doen: Alle boules waren gespeeld behalve de twee die hij nog moest werpen. Hij plaatste zijn eerste boule en wilde naar het butje toe om de situatie aldaar te bekijken; misschien moest hij wel schieten voor meer punten, maar hij kreeg er de kans niet voor. Mede-en tegenstanders blokkeerden hem de weg, ze stonden, lichtelijk gebogen, de stand van zaken om het butje heen te bekijken en commentaar te leveren. “Oh jee”, dacht ik, dat gaat fout, maar nee hoor, hij gniffelde wat en schudde met het hoofd, het deed hem schijnbaar niks. Op een prettige manier legde hij toen uit, dat als je boules gespeeld zijn en de tegenstander nog boules heeft, dat je dan uit de buurt van het butje moet blijven, minstens twee meter. Oh, oh, hoe naar zou hij vroeger gereageerd hebben? Ik zal proberen, uit bewondering voor de grote ommekeer in zijn spel, om zijn “nieuwe” manier van spelen enigszins te kopiëren, dus negeren van dingetjes, die tegen de spelregels indruisen, mijn uiterste best doen om te winnen, mopperen taboe,begrip voor tegenstander en medestander en meer plezier en lol in het spel. Ik zal mijn best doen. Lukt het niet, dan ga ik in de leer bij Mister X. .. Beloofd!
HAVHKVA

Het kaartspel

2011-12-12T14:41:00.001+01:00

Lieve vrienden, als ik deze hersenspinsels op papier zet is het al 10 december. Opschieten dus, want mijn vertelsels moeten voor de 15e ingeleverd worden. Het einde van het jaar nadert, of liever gezegd, het Nieuwe Jaar is op komst. Wat hebben wij als club en ook persoonlijk niet allemaal meegemaakt. Te veel om op te noemen. Onze voorzitter Boy Brouwer zal het, net als ieder ander, moeilijk krijgen om zich de vele gebeurtenissen in het afgelopen jaar te herinneren, laat staan te verwoorden in ons clubblad. “Niet doen Boy”, zou ik willen adviseren. “Er is teveel gebeurd, je vergeet vast wel wat. Deel ons maar mede wat de toekomstplannen van onze mooie club zijn, vergeet het verleden!” Ik zal zo brutaal zijn om alvast een blik in de toekomst te werpen: “Nooit meer die vervelende plassen op het terrein, wat denken jullie daarvan. Heerlijk toch!De drainage wordt verzorgd door onze boule vrienden Wil en Wim. Als het zo goed en functioneel wordt als het hekwerk, dan moet ik voor de tweede keer mijn petje afnemen. Ik wil ook mijn petje afnemen voor de jeu de boule spelers, die iedere woensdag en zaterdagmiddag het luide gelach en geschreeuw van de kaarters, inclusief mijn persoontje, met weinig gemor accepteren. Ja, luitjes, ik kom aan een heikel punt, moeten wij dat kaarten, hoe gezellig en fijn, niet wat terugbrengen? We worden een club in een club jongens! Het Bestuur vragen om een verbod? Dat kan natuurlijk niet, veroorzaakt alleen maar problemen. Kort geding a la Cruijf bijvoorbeeld. Ik heb wel een voorstel. Als wij nou om half één gaan kaarten totdat de eerste wedstrijden beginnen, dan kunnen wij na deze partijen nog een potje doen, maar daarna niet meer. Dan is het misschien tijd om een beetje te ouwehoeren met een drankje bij de hand of gezellig naar onze vrienden en vriendinnen te kijken , die nog met hun jeu de boule bezig zijn. Sociaal verkeren! Ik hoop, dat mijn kaartvrienden mijn visie en voorstel zonder rancune kunnen accepteren en dat ze na het einde van de tweede boulepartij de kaarten wegbergen. Ze zijn natuurlijk vrij om het te doen of te laten, mij zien ze in ieder geval niet meer aan de kaarttafel na de tweede ronde. Tik me alsjeblieft op de vingers als ik het vergeet! O,ja, een gelukkig en gezond 2012 wens ik jullie allen toe, met veel LIEFDE voor elkaar.
Bouler en kaarter H.A.v/h K.v.A

FINALE DES MASTERS DE PETANQUE 2011 EN FRANCE

2011-11-10T13:02:00.002+01:00

Het was een donderdagavond in september. Moe werd ik van het vele voetbal dat op TV werd vertoond. 32 Samenvattingen (beker) en bij sommige wedstrijden gelukkig alleen de doelpunten. Ik ben een voetbalfanaat, maar je wordt tegenwoordig zo overvoerd met het spel, dat het zoetjes aan je strot uitkomt. Voor het naar bed gaan, het was over twaalven, besloot ik, ondanks mijn vermoeidheid, om nog even wat te zapfen op de TV. Je weet maar nooit wat je tegen komt. Dus van het ene station naar het andere. Oh,la,la, aanlokkelijk moois moet ik zeggen, heerlijke vormen, verleidelijke aanbiedingen..... jullie weten vast wel wat ik bedoel, maar het liet mij koud als een boule. Senioren zoals ik zijn toch met de tijd meer gaan hechten aan liefdevolle bezorgdheid, tedere omgang en kameraadschap , om maar wat te noemen. Enfin, gewoon doorzapfen en vrienden, bij een van de laatste stations, TV5 Monde, veerde ik plotseling op. Mijn vermoeidheid verdween subiet. Ik keek naar de finale van des Masters de pétanque 2011 in Frankrijk. Hoe is het mogelijk. Genoten heb ik! Ondanks het feit dat ik de reporter niet helemaal of soms helemaal niet verstond, kon ik het spel redelijk volgen. Fouten werden gemaakt, die je in zo'n finale niet verwacht. Misschien de spanning? Volgens Lex de Vries, een beetje een betweter, die tussen haakjes, gelukkig en heel fijn, zijn oog problemen achter de rug heeft, ligt het aan het terrein. Pas de importance! Qui, qui, excusez moi, franse woorden passen bij dit petit verslagje toch? Ik zag een pointeur, die twee boules achter elkaar op een meter van het butje plaatste, aan dezelfde kant notabene. Pas de correction. Een tirreur die zijn eigen boule wegschoot, een meilleur, die een vijandelijke boule op punt speelde. In deze finale verwacht je dit niet, maar het maakte de partij zeer boeiend. Het publiek, een tribune vol, genoot en liet het ook blijken door uitroepen van treurnis en bewondering. Ook de laatste mêne was enerverend! Kort samengevat: Team A had geen boules meer. Ze lagen wel op punt (40 cm ongeveer) en als tweede, (85cm). De stand was 12-11 voor team A. De tirreur van groep B had nog twee boules. Wat te doen? Na tijdrovend overleg besloten ze de eerste boule te plaatsen en dan een vijandelijke boule te schieten als dat nodig was, hopelijk dan met een carreau. Mais quel malheur!! De eerste boule was te lang en nam het butje ongeveer 2 à 3 meter mee. De boule van B bleef wel op punt liggen, maar er tegen aan lag de boule van A terwijl nog een boule van A als derde lag. B kon dus niet schieten want hij zou dan beslist ook zijn eigen boule wegspelen en dan was de partij gedaan met een overwinning voor A. Na opnieuw, diepgaand overleg, liep de tirreur naar de cirkel. Het was doodstil. Een minuut van concentratie, een hoge portée en de boule kwam zacht rollend tot stilstand tegen de vijandelijke boule en op punt. 13-12 voor B. De tirreur werd bestormd door zijn maten. Het publiek ging enorm tekeer. Een prachtige apotheose van deze partij. Dat was het vrienden, ik zapf nog geregeld naar TV5 Monde, maar geen pétanque meer gezien tot nu toe en wat die franse woorden betreft, kijk net als ik maar in het woordenboek als je de betekenis ervan wilt weten. Au revoir mes amis!

VRIJDAGAVOND 15 JULI 2011

2011-07-25T23:35:00.001+02:00

Het was geen zomeravond voetbal, waar ik in het verre verleden een grote fan van was, maar zomeravond boulen ! Een toernooi met introducees. Wie het initiatief voor deze avond heeft genomen is mij niet bekend. Het Bestuur heeft het in ieder geval goed gevonden en alle medewerking gegeven. Wat een prachtige heerlijke avond is het geworden. De weergoden waren ons goedgezind, de hele week gestortregend en vrijdagavond mooi droog weer met een aangename temperatuur. Dames die voor, na en tijdens de wedstrijden met lekkere snacks langskwamen, Piet met zijn vuurtje en het heerlijke gelach van kinderen om hem heen, fijne gastvrouwen en heren achter de bar, de hele avond een prettige en sportieve sfeer met spannende wedstrijden. Een “kopstootje” op z'n tijd en fijne vrienden om je heen.......... wat kan een mens nog meer verlangen! Een ieder, die meegewerkt heeft om er zo'n fijne avond van te maken wil ik graag bedanken. Welk team er gewonnen heeft, of welke teams in de prijzen gevallen zijn is in feite niet belangrijk, toch wil ik de winnaars in de schijnwerpers zetten, omdat en nu op z'n Belgisch: “Ik ze graag mag zien.” Het zijn Driek de Wagt en Hans Brouwer.
Jongens nog van harte gefeliciteerd!

\

DINER AT THE VUNTUS

2011-06-17T17:48:00.001+02:00

Een jaar of 15 geleden was ik met mijn kleinkinderen Charlie en Jet bij de Vuntus plas in Loosdrecht. De kinderen speelden lekker in het ondiepe water en ik zat heerlijk aan een grote picknick tafel met de Telegraaf, een flesje bier,een pakje shag en één oog op het grut. Het was een doordeweekse dag, niet druk, geen rumoer en een aangename temperatuur. Een Belg zou zeggen een: “plezante dag.” en de dag zou nog plezanter worden. Twee dames kwamen aangestapt, enigszins beladen met wat tassen en zij vroegen mij of ze bij mij aan de tafel mochten zitten. Met die grote tafel voor me was het geen probleem en ik zei: “Natuurlijk is dat goed, gezellig!' Er werd over en weer vriendelijk geknikt en kennis gemaakt en Julia v.d.Tweel en Joke Dorland, zo heten zij, begonnen de tafel aan hun kant met een wit tafelkleed af te dekken. Er kwam een fles wijn op tafel, twee glazen en de dames zaten heerlijk genietend van het wijntje en een sigaret over de plas uit te kijken. Ik had het mij aangeboden glaasje wijn geweigerd aangezien ik nog een volle fles bier voor me had staan. Weinig werd er gesproken en na enkele sigaretten begon Joke weer in één van de tassen te rommelen. Er kwamen borden op tafel, bestek en bakjes met, afgemeten aan de lucht, heerlijk eten. “ Wilt U een hapje mee-eten?” Ik moest de invitatie helaas afslaan. De kinderen werden in Kortenhoef verwacht en ik als opa, die orde, regelmaat en rust voorstond, mocht toch niet van de afgesproken tijd afwijken. De dames begonnen aan hun diner. Het was erg gezellig en na hun etentje kwam er als verrassing nog gebak en een kopje koffie. Het werd allemaal uit de drie tassen getoverd, een compleet twee gangen diner met een drankje vooraf. Prachtig! Helaas moest ik al snel afscheid nemen, niet wetende dat ik de dames spoedig weer zou ontmoeten en wel in “De Koepel” het buurthuis
waar ik vaak een biljartje legde. Op een dag stond Julia zomaar naast mij aan de koffiebar in het buurthuis. Het leek wel of ze uit de lucht was komen vallen “Hebben wij elkaar niet eerder ontmoet, was het niet in Loosdrecht?” Het bleek dat Julia vaker in het buurthuis kwam voor Engelse les en volksdansen en onbegrijpelijk genoeg zijn we elkaar nooit tegengekomen. Enkele weken na de tweede ontmoeting met Julia, sprak ik met mijn vrouw Beppie af om een foto van haar knutselclubje te maken en jullie raden het vast, Julia stond er ook op. Ze was, wat ik niet wist, al geruime tijd lid van het clubje. Als klap op de vuurpijl trof ik Julia en Joke kort daarna aan bij de Gooiers. Ze waren lid geworden en tegen en met beiden, heb ik vele partijen jeu de boules gespeeld. Tegenwoordig spelen ze het spel niet zoveel meer, hoogstens op de dinsdagavond een partijtje of twee. Vrienden zijn we nog steeds en ook op “facebook,” de bekende website zijn we elkaars vriend. We hebben af en toe contact op deze site. Veel wordt er niet gezegd of opgemerkt, maar ik weet haast zeker dat wij denken: “Wat hebben onze levenswegen elkaar de laatste 15 jaar toch vaak gekruist!

ONS BOULEN

2011-06-13T16:43:00.002+02:00

Lieve vrienden, het valt niet mee om geregeld een stukje te schrijven, dat iets met “ons boulen” te maken heeft. De website “You Tube” staat vol met verhaaltjes over “Petanque,” maar zoals ik al aanhaalde, ik vind dat het toch altijd min of meer over ons boulen moet gaan, het spel dat wij in onze geliefde club zo goed mogelijk trachten te spelen. Het is niet altijd best, maar soms zie je iemand plaatsen of schieten, waarbij je denkt, die hoort in de allerhoogste divisie thuis. Laatst speelde ik tegen Cockie Bouw en ik kwam met mijn teamgenoot overeen om op 6 à 7 meter te spelen. Die afstand paste Cockie niet, dachten we. Verkeerd gedacht, toen maar op 9,5 meter. Al plaatste ik op 3 cm van de but Cockie kwam erbij. Het was niet te geloven en zulke incidenten maken ons “jeu de boules” zo mooi en spannend. In dit spel kan je, mits geconcentreerd en serieus, uitstijgen boven je normale niveau. Domenico, de meesten van ons kennen de maestro wel, zei als eerste tegen mij:”Hans, zelfs iemand die nog nooit een boule in zijn handen heeft gehad, kan winnen van een wereldkampioen.” Ook een mooi voorbeeld hoe het bij ons kan toegaan, zijn de escapades van Wil Blankenstijn. Het is best een lieve meid, maar soms kan ik haar wel “haten.” Speelt ze met mij mist ze alles, gooit adviezen in de wind, als het tenminste waait en te lange leste, moet ik het schieten weer overnemen. Speelt ze daarentegen tegen mij, dan mist ze niks, de moeilijkste boules, over de grond, kassa! Ereklasse niveau, zou ik zeggen. Kwestie van instelling en ik de pineut, maar na de partij de beste maatjes hoor en zo hoort het, al heb ik er soms wel moeite mee. Ja, vrienden ik kan zo wel doorgaan met mijn mening te geven over anderen, bedenk echter wel, dat het de mening van één persoon is. Vooruit, nog een sportief wijfie in de schijnwerpers. Eef van Beek. In heel 't Gooi berucht om haar schieten. Nooit direct op de vijandelijke boule, maar altijd via twee of drie andere boules. “Geluk'” zeggen haar tegenspelers, maar dat kan haast niet, want ze doet het steeds weer. Ik heb al vele partijen met haar gewonnen en met grote cijfers, het is echt niet alleen maar geluk hoor! Dan toch nog even ons “paar apart.” De lieve tweelingen Leontien en Loekie. Op hun spel is geen pijl te trekken. Als je één van de dames als maatje krijgt sla dan maar gauw een kruisje. Het is alles of niets. In de eindstand worden ze eerste of ze eindigen bij de laatste vijf. Ongelooflijk! Volgende keer misschien meer over één of meer van de de spelers en speelsters die de club zo trouw zijn dat ze elke woensdag en zaterdagmiddag acte de présence geven. Het is geen verplichting, maar zij kennen het gezegde:”De meer zielen de meer vreugd.” Fijne leden! Love them! HAVHKVA

Fietszadel

2011-05-28T18:52:00.002+02:00

Jullie zullen vast wel denken: “Wat hebben we nou weer aan onze (fiets)pet hangen?” Toch is de titel van dit schrijfsel wel goed gekozen hoor. Het gaat namelijk in eerste instantie om een fietszadel en wel mijn zadel. Het ding is kapot, een scheur dwars door het midden. Ik zal wel een nieuwe moeten kopen, maar als de knip onvoldoende gevuld is, ga ik niet naar een fietsenwinkel, maar naar een kringloopwinkel, ook wel spullenhulp genoemd. In Naarden zit een goeie. Twee boulevrienden zie ik daar regelmatig. Lex zit meestal lui achterover op een bank of in een fauteuil en je hoort hem denken: “Bekijk 't!” Als ik de hal binnen kom met het vrouwtje,begin ik steevast in het café een cappuccino te bestellen en nestel ik me knus in een hoekje. De dames zie je al niet meer, die verspillen geen minuut, ze zijn al aan het rondkijken. Ze zitten heerlijk te scheumen naar allerhande koopjes. Niet voor zich zelf, maar voor buren, kleinkinderen,vrienden, familie en niet te vergeten voor de lol. Mooie spulletjes kan je vinden voor een habbekrats. Nu ik dit schrijf bedenk ik opeens, dat in onze club met haar 250 leden misschien wel een medelid een zadel ergens op zolder, of in de schuur, heeft liggen, die hij of zij voor een vriendenprijsje wil afstaan, en verder denkend, die grijze massa werkt gelukkig nog redelijk, hoeveel leden zijn er niet die graag een klusje willen doen voor een zacht prijsje. Een heg knippen, een kamer behangen, een website opzetten, een deur verven, een slot repareren, een tomtom leveren, een hond trimmen, tuintegels schoon maken, enz. enz. noem maar op. Hoeveel leden zijn er niet, die met overbodige spulletjes zitten, die ze graag kwijt willen, een roestige fiets misschien, een oude radio, een kerststalletje, oude boules, zilveren miniatuurtjes. Ja, ja, nu kom ik tot de essentie van mijn verhaal. Het doel van dit schrijven is namelijk een verzoek aan ons Bestuur om ergens in ons clubgebouw een bord te plaatsen, waar de leden, net als bij de supermarkten, advertenties kwijt kunnen. Onze vice Ab v. Kerkhof kan in een mum van tijd voor zo'n bord zorgen, dat weet ik zeker. Hij barst van de vaklui in zijn afdeling. Het hoeft geen groot bord te zijn. Is het niet zalig als wij elkaar kunnen helpen, we zijn toch haast familie van elkaar. En.... o, ja mensen, kijk nog wel even of je ergens een zadel hebt liggen, OK? De reactie van het Bestuur op mijn verzoek zien wij met z'n allen natuurlijk met belangstelling tegemoet. Zal vast positief zijn. Goed voor alle leden toch, beter dan dat geklooi op WWW Marktplaats of WWW Speurders. Jullie zijn het vast met mij eens. Gegroet en blijf gezond!

Jeu de boules Vereniging De Gemshoorn

2011-03-21T23:28:00.001+01:00

Het is voor elkaar!! Na tijdrovend gesteggel en gepraat met ambtelijke instanties, om maar iets te noemen, er waren zeker nog meer obstakels en bezigheden, hebben ze eindelijk hun eigen onderkomen. Het heeft ongeveer 7 jaar geduurd voordat er met de bouw begonnen kon worden, maar nu staat er dan ook een prachtige accommodatie met 16 banen binnen en even zoveel of meer, buiten. Het is nog niet helemaal af, dus het wordt nog mooier en gezelliger. De accommodatie wordt gedeeld met een handboogsport club, maar ho, ho, geen angst, ze spelen niet gelijktijdig hoor. Toen ik er de eerste keer een bezoekje aflegde, het was op een zondagmiddag en een toernooitje was aan de gang, werd ik zo hartelijk ontvangen, dat ik de hele dag een warm gemoed met me mee torste. Niet verwonderlijk trouwens, want de vrienden en vriendinnen, die me verwelkomden speelden jaren geleden iedere woensdagmiddag altijd bij de Gooiers en het was een sportief en hartelijk stel, dat uit Soest kwam aanwaaien. Denk maar aan Ben Rademaker, Jos van Doorn, Hennie en Wim Bieshaar, Frans en Riet Neerijnen. Velen anderen ben ik helaas qua naam vergeten. Nee,nee, Nico Marseile beslist niet. Die vergeet je niet gauw. Een correcte en sportieve speler. Hij heeft zich zo ingezet, als voorzitter en als lid, voor een eigen onderkomen voor zijn club, maar helaas, de opening van het boulodrome heeft hij niet kunnen meemaken. Het leven kan rare wendingen maken en ...het leven gaat door, een kleine overdenking, dan maar verder met mijn vertelseltje. Om Sanne Lamaker, Alie van Loenen en andere oud leden (namen ben ik kwijt) weer te kunnen begroeten was fijn, er blijft toch altijd een bepaalde band tussen boulers bestaan, dacht ik zo. De Gemshoorn houdt één keer per maand een Hussel toernooi, zeg maar een toernooi à la mêlee, toegankelijk voor een ieder met een licentie. Het had zich al uitgesproken. De tweede toernooi dag dat ik er was telde ik een tiental Gooiers, die meespeelden en een stuk of zeven, die er voor de gezelligheid waren. Misschien is het ook wat voor ons om één zondag in de maand een toernooitje te houden, tenslotte zijn wij vanwege de WCTC op vele, vele zaterdagen onze toernooitjes kwijtgeraakt. Het lijkt me een goed idee, zaterdag een WCTC en zondags heerlijk met elkaar een toernooitje draaien. Natuurlijk mogen de competitiespelers ook meedoen en eveneens degenen, die nog aan het arbeidsproces deelnemen en meestal op zaterdag verstek moeten laten gaan. Lijkt me erg leuk, maar zijn er voldoende bemanningsleden? Als het Bestuur gecharmeerd is van mijn idee, dan vinden ze wel een oplossing. Zekers weten! Gegroet en nog veel boule plezier! HAVHKVA

Aspirientje ??

2011-01-13T13:20:00.000+01:00

Beste vrienden, in oktober 2005, heb ik in ons befaamd, of liever ons geliefd clubblad, (hopelijk,snik snik, komt het terug) al iets verteld over mijn ervaringen met doping. Ik ga dus vast in herhalingen vallen, vergeef het me maar. Jullie weten wel dat doping in vele sporten voorkomt. Vooral in de atletiek en de wielrennerij. Geregeld worden sporters betrapt. Spierversterkende middelen, bloeddoping voor het uithoudingsvermogen, enz. enz. te veel om op te noemen. Verstand heb ik er niet van hoor. In ons spel, het mooie petanque, komt het gelukkig niet voor, of ik moet me sterk vergissen. Ja, je zou de pastis, het gerstenat en het borreltje, doping kunnen noemen, maar, dat is denk ik een beetje vergezocht. In mijn sportloopbaan, hoofdzakelijk voetbal, ben ik éénmaal in aanraking gekomen met het spul, tenminste ik dacht het toen, maar zeker weten doe ik nou nog niet. Ik zal het jullie uitleggen Op een vrijdagavond, jaren en jaren geleden, zat ik in onze stamkroeg wat te borrelen en te babbelen met een oude vriend en Jacques Hogewoning, de voorzitter van HVC, later zelfs nog voorzitter van de KNVB, toen het gesprek op Peter Wiskie kwam. Ja, ja onze Wiskie. Zeer goede voetballer. Hij was een kanjer in de achterhoede. Vooral hoge ballen waren allemaal voor hem. Helaas niet zo'n fanatieke speler. Meer van: “Hè jammer, volgende keer beter.” Hoe dat veranderd is bij het boulen! Ongelooflijk! Het fanatisme, hij weet het wel goed te verbergen, druipt er van af. Gunt je geen punt! Speelt altijd op 13-0, die.......goede vriend. HVC wilde hem zo graag hebben, maar het lukte niet om hem van de FC Hilversum los te weken. Ik zei toen voor de grap:”Dan neem je mij toch.” Ik was 35 jaar en al uit gevoetbald, Tot mijn verbazing ging Hogewoning er op in, meer uit vriendschap, denk ik. “Kom morgen naar Amersfoort om het contract te tekenen,” zei hij. Voordat de competitie begon heb ik 2 weken zwaar getraind bij mijn neef in Duitsland want ik wilde conditioneel natuurlijk niet afgaan. Gunter Noppel was zijn naam en hij heeft me werkelijk afgebeuld. Ik hoor hem nog roepen terwijl ik voor apegapen lag: “Man kan immer noch mehr!” Enfin we draaiden een goed seizoen en in de playoffs voor promotie naar de eerste divisie moesten wij de laatste wedstrijd spelen uit tegen Roda JC uit Kerkrade. Het mannetje dat ik moest afstoppen, dacht vast, die ouwe zal ik een slechte middag bezorgen. Hij trok zich steeds terug op eigen helft en ik moest met hem mee van de trainer. “Al gaat ie pissen, je gaat mee!” Doodop was ik, maar met kleine overtredingen, geen elleboog stoten, zoals je tegenwoordig vaak ziet, kon ik me handhaven. In de rust ging ik stiekem naar de clubarts toe, eveneens een vriend uit het café van Theo Kaak in Hollandse Rading. “Doc, geeft me alsjeblieft iets, want ik red het niet meer, ik ben doodop, maar ik wil niet uitvallen.” Hij gaf me een wit pilletje, wat het was, wilde hij mij niet vertellen, maar in de tweede helft kende ik geen problemen. Het werd 0-6, wij promoveerden en het was feest. In de trein terug naar Amersfoort bleven ze kratten bier aandragen en het bevreemde me toen al dat ik niet een klein beetje dronken werd. Feest in Amersfoort, diner met een hoop drank, toen naar het clubhuis om verder te feesten en ik merkte niets. Broodnuchter, het leek wel of ik de gehele tijd aan de appelsap had gezeten. Zou dat pilletje van de clubarts toch wat anders geweest zijn dan een aspirientje ??
HAVHKVA

ZONDAGMORGEN

2010-11-09T17:18:00.000+01:00

Heerlijk uitgeslapen, 11 uur stonden wij op. Een beetje overdreven, maar het voelde goed aan. Na het scheren, de douche en andere schoonmaak bezigheden was het “brunchtijd.” Een heerlijk eitje, niet te zacht, niet te hard,specialiteit van de heer des huizes, ikke hè, een krentenbol, een zondagse croissant, een lekker kopje thee, een glaasje jus d'orange en wat ons betreft kon de dag beginnen. Bezoek was niet te verwachten. Onze kleindochter, die vrijdag van vakantie terug kwam uit Kreta, notabene met twee jonge katjes, of de asiels hier te lande geen katjes hebben, had het te druk om even langs te komen, maar gelukkig was er wel telefonisch contact geweest over haar Griekse vakantie, het was super,heerlijk water, mooi weer, goedkoop eten, goede vliegreis terug, dus Beppie's onrust, heel normaal voor een oma, was gedempt. “ Ga jij maar boulen lief,” Ja zo noemt ze mij meestal, “of misschien wil je wel naar je oude voetbalclub toe, de FC Hilversum. Daar ben je al tijden niet geweest en ze spelen tegenwoordig nog wel in de Topklasse; ik probeer deze moeilijke puzzel af te maken en over een klein uurtje ga ik naar dat mooie TV programma op Duitsland kijken, dus ga gerust.” Het was niet tegen dovemansoren gezegd, ha,ha, of juist wel? Enfin, ik zat al op de fiets, richting onze Jeu de boules club. Mensen, mensen, wat is het daar gezellig, ook op zondagmiddag . Afhankelijk van het weer en competitierondes, zijn er meestal zo'n 20 à 25 vrienden aan het trainen of een partij aan het spelen en ieder die komt wordt er in betrokken, dus vrees niet dat deze vriendenclub je links laat liggen of in de kou laat staan. Na de partijtjes volgt er meestal een prettig samenzijn, waarbij een alcoholisch drankje niet wordt versmaad. Walter Jägers is er altijd. Een prima gastheer en dat mag hij weten! Luitjes, ik zou willen zeggen,”doe eens een keer mee!” De meer zielen de meer vreugd. Met slecht weer wordt er binnen gespeeld en dat drukt de pret beslist niet. Zullen we dan maar zeggen: ”Tot ziens op een zondagmiddag? Het ga jullie goed en o, ja, na het vertoeven op die dag bij de club is er thuis als toetje, voor wie er van houdt, de samenvattingen van het Eredivisie voetbal om 7 uur. Borden op schoot en zo. Leuke afsluiting van de zondag toch?
H.A.v/h K.v.A (HAVHKVA)

ONZE ZORG

2010-08-27T00:29:00.000+02:00

De kosten voor de zorg en speciaal de ouderenzorg lopen zwaar uit de hand. Als er personeel in bejaardencentra en dat soort instellingen ontslagen moet worden, dan zal uiteraard ook de kwaliteit van de zorg achteruit gaan. Per maand één keer douchen en één keer per week verschonen. Wat een schrikbeeld vrienden. Ik wil jullie dat beeld niet opdringen, maar we moeten ons realiseren dat wij een Jeu de boule club zijn met veel ouderen, wel kras, maar toch enigszins bejaard. Laatst werd er op TV iemand die 79 jaar was, hoogbejaard genoemd. Ik schrok er van. Wat gaat de tijd snel, volgend jaar ben ik ook zover. Enfin, we moeten proberen om ons op de een of andere manier in te dekken voor later. Misschien nu al actie voeren tegen bijvoorbeeld de hoge salarissen van bewindvoerders die ook met de zorg te maken hebben? Als je die salarissen ziet en dan spreek ik uitsluitend over directeuren en bewindvoerders en nog niet eens over hun staf, dan denk je al gauw, deze lieden zijn de grootste dieven in de huidige maatschappij en niet de armoedzaaiers die, vanwege een klein vergrijp, diefstal van een stuk brood misschien, achter de tralies zitten. Ik zal jullie even een opgave doen van enkele salarissen van zogenaamde bewindvoerders/directeuren. Zorg wel dat je zit en houd je goed vast.
UNICEF 371.459 Euro per jaar!!
RODE KRUIS 198.000 Euro per jaar!!
HARTSTICHTING 181.000 Euro per jaar!!
NIERSTICHTING 177.249 Euro per jaar!!
KANKERBESTRIJDING 175.000 Euro per jaar!!
Het is toch niet te geloven vrienden. En dat in deze tijd. Kortgeleden kreeg ik een email van mijn zorgverzekeraar CZ, een goede instelling (zonder winstbejag ??) Er werd mij gevraagd en niet alleen aan mij, het was een soort enquête, of ik ideeën had om de kosten in de zorg te drukken. In eerste instantie wilde ik antwoorden: “Geeft U mij eerst het salaris van Uw bewindvoerder op, dan kan ik met dat gegeven mijn ideeën verder uitwerken.” Heb ik niet gedaan hoor. Ik heb teruggeschreven: “Laten ze nou beginnen met het transparant maken van de salarissen van de bewindvoerders en specialisten, van alle instellingen hier ten lande, die iets met zorg te maken hebben, inclusief de ziekenhuizen. Dan worden vele ogen geopend. Dan vallen er vele “aha's en oh's en geen gedwongen ontslagen.” Wat denken jullie, ik kreeg antwoord, ze gingen ermee aan de slag. Afwachten, misschien krijg ik wel een lintje voor het idee. Tot ziens bij het boulen! HAVHKVA

Het Essche Boeltje

2010-08-06T19:29:00.001+02:00

Kennen jullie deze Petanqueclub? Nou, ik ook niet. Via mijn website kreeg ik contact met één van de leden. Hij dacht via mij achter het adres van een zekere v.d. Sluis te komen, schijnbaar ook een bouler. Ik moest hem teleurstellen. Het is een ordinaire naam, in die zin, dat de naam vaak voorkomt, dus het zal hem wel veel moeite kosten om de persoon te traceren. Hij vond het geen ramp, wel wilde hij van de gelegenheid gebruik maken om mij opmerkzaam te maken op hun toernooi , dat op zaterdag 18 september as. in Esch wordt gehouden. Dit toernooitje schijnt het gezelligste toernooitje in de Benelux te zijn . Echt de moeite waard. Kijk op de website www.esscheboeltje.nl voor meer informatie. Ik heb aan mijn (onbekende)vriendendienst voldaan.

DOUBLETKAMPIOENSCHAPPEN 2010 PC.DE GOOIERS

2010-08-05T14:39:00.001+02:00

In ons clubblad stond een leuke foto van de kampioenen en een krabbeltje van Aart Kessel: “Hans en Henk zijn onze nieuwe clubkampioenen doubletten 29-05-2010.” Dat was het. Een beetje summier. Het toernooi lijkt ondergewaardeerd. Geen achternamen, geen 2e, 3e of 4e plaats. Geen verslag. Maar enfin, niet getreurd, voor de leden die in het buitenland vertoeven en soms bij toeval of niet, op mijn website terechtkomen, volgt hier een korte samenvatting.
Een heerlijke dag! Ja, natuurlijk! Wij werden kampioen. Mijn maatje tirreur Henk Kuilman, jullie weten wel, de Tom Tom specialist/leverancier, kon in alle partijen de juiste richting bepalen, hij miste zelden en aan hem is het grotendeels te danken dat wij kampioen zijn geworden, hoewel....mijn plaatsen was ook keurig, al zeg ik het zelf. In de finaleronde wonnen wij overtuigend van de kampioenen van 2008 en 2009 en ook de finalepartij werd met grote cijfers in ons voordeel beslist. De eindstand is geworden:
1)Henk Kuilman en Hans Akkerman
2)Jaap Oor en Nico Hogenstijn
3)Monique Fritz en Kees Drieenhuizen
Zoals gezegd, het was een heerlijke dag. Onze dank hiervoor gaat uit naar bestuur, wedstrijdleiding, barvrijwilligers en overige medewerkers.
HAVHKVA

DECANTEERFLES

2010-07-06T16:09:00.001+02:00

Toen ik nog de afvoer van flessen en papier verzorgde voor ons cluppie, tegenwoordig doet Koos Hogenbirk het, vond ik bij de glasbakken twee lantaarns, ze waren echt puntgaaf, alleen heel erg smerig. Ik heb ze mee naar huis genomen en na een grondige schoonmaak door mijn vrouwtje, staan ze nu te pronken in ons halletje. Een poosje terug deed ik bij een andere glasbak, geloof het of niet, warempel weer een vondst. Twee mooie glazen vazen. Eentje was jammer genoeg iets beschadigd. Degene die ze wilde weggooien had de pech en ik het geluk, dat de vazen niet door de opening van de glasbak gingen en dus werden ze naast de glasbak gezet. De beschadigde vaas heb ik laten staan en met de andere op huis toe, “Bep, ik heb een mooie bloemenvaas gevonden,” viel ik met de deur in huis. Bep keek blij verrast maar zei toen, ietwat teleurgesteld “ Hans, het is geen bloemenvaas, maar een decanteerfles,” Om mijn teleurstelling iets te verzachten, voegde ze er aan toe: “Maar je kan er ook bloemen in doen hoor. Zal best leuk staan.” Had ik het hier maar bij gelaten, maar nee hoor, mijn honger naar geld kwam bovendrijven. Al jaren hoopte ik op een gelukje, zodat ik de vrijwilligers van ons cluppie, waar ik zo'n waardering voor heb, op een kopje koffie met gebak of afhankelijk van het gelukje misschien wel op een etentje kon trakteren. Zou dat ding antiek kunnen zijn, dacht ik, het is zo'n apart gevormde kan, je weet maar nooit, dus ik naar het AVRO programma “Kunst en Kitsch,” jullie kennen het wel. Na een tijdje gewacht te hebben kwam ik eindelijk aan de beurt. De meneer, die me ontving keek wat oppervlakkig en geringschattend naar het ding en al vlug zei hij: “Kitsch, niks waard! Ik dus met een rood hoofd en zwaar teleurgesteld, af door de zijdeur, maar opeens hoorde ik roepen: “Meneer kunt U nog even terugkomen!” Ik stond weer voor de man, die mij in eerste instantie wegstuurde. “Staat er een merkteken op de fles ?” vroeg hij. Ik liet hem de fles zien, hij verbleekte ietwat, en zei:”Sorry meneer, duizendmaal excuses, ik heb U net foutief geïnformeerd, ik heb het merkteken over het hoofd gezien. Die fles stamt uit het begin van de vorige eeuw en is minstens 2000 Euro waard, voor dat bedrag moet U het in ieder geval verzekeren.” Ik sloeg mijn handen ten hemel van vreugde en blijdschap, maar, oh wat afschuwelijk, had ik het maar niet gedaan, de fles glipte uit mijn hand. Het onding kwam nog net niet op het hoofd van de expert terecht, het miste hem op een haar en brak op de marmeren vloer in duizend stukken, ja, zeg maar gerust 2000 stukken. Terneergeslagen huiswaarts. Gelukkig ving Beppie mij goed op. Ze zei:” Gewoon pech gehad. Vergeet die rot fles nou maar, je bent zo wie zo een geluksvogel. Denk aan je plezier bij het boulen, denk aan je vrienden bij “De Gooiers”, haast familie van je. Denk aan je biljart vrienden en je kinderen.” Ze heeft helemaal gelijk. Dit verhaaltje verbergt geen moraal hoor, het dient slechts ter vermaeck (leedvermaeck) ende leeringhe: …...“Kijk goed rond als je in de buurt van een glasbak komt! Je weet maar nooit wat je tegenkomt.”

WERELDKAMPIOENSCHAPPEN VOETBAL 2010

2010-05-20T13:03:00.002+02:00

Lieve lezers en lezeressen van de verhaaltjes op mijn website, of van mijn stukjes in het rode boekje van onze pétanqueclub “De Gooiers.” Gelet op het schamel aantal reacties dat ik gewoonlijk krijg, schat ik dat jullie met z'n tienen zijn, misschien een paar meer. Enfin niet getreurd. Jullie zijn van mij gewend dat mijn vertelseltjes altijd wat met het mooie “Jeu de boules” te maken hebben. Dit keer dus niet. Het is alleen maar voetbal wat de klok zal slaan. Het is nu 20 mei. Over enkele weken start het toernooi waar iedereen naar uitkijkt. De verwachtingen in Nederland zijn hoog gespannen. Het gros van onze voetbalanalytici ziet ons team minstens bij de laatste vier komen. We hebben toch klassespelers in Duitsland, Engeland en Italië lopen? Wie maakt ons wat, het optimisme druipt er van af. Helaas kan ik dat gevoel niet met ze delen, het pessimisme heeft bij mij de overhand. Het enige wat mij nog hoop geeft op een goed resultaat is het feit dat ik in de toto nooit meer dan 3 goed heb, dus blijkbaar ben ik geen kenner. De laatste dagen bekruipt mij steeds het gevoel dat de analytici, met hun geouwehoer over het Nederlandse elftal, de finale van de Champions League aanstaande zaterdag, glad vergeten zijn. Wat kan er niet allemaal gebeuren in een wedstrijd die op het scherp van de snede gespeeld gaat worden Alle opstellingen die gemaakt zijn ,alle woorden die gewijd zijn aan een speler, kunnen misschien wel zo in de prullenbak. Als Robben zaterdag die gewelddadige Argentijn Samuel tegenkomt en Sneijder onze Mark van Bommel, dan kunnen wij misschien twee spelers uit de opstelling schrappen en opnieuw beginnen. Denk aan de Duitse aanvoerder Ballack. Het zou erg spijtig zijn als Sneijder geblesseerd zou raken. Zou zeer lullig zijn. Hij wordt gerekend tot een van de beste spelers van Nederland. Toch heb ik daar mijn twijfels over. Prachtige trap met links en rechts, goed spelinzicht, veel techniek, OK, maar in de lucht een nul, onderscheppen van een bal idem dito, te korte pootjes, duels winnen, zelden. Je kan eigenlijk van der Vaart hetzelfde toedichten. Een ramp voor het elftal zou zijn als Robben geblesseerd wordt. Een wereldklassespeler, maar ja, blessuregevoelig helaas, ook zijn rechtervoet is niet zo geweldig en dat heeft Mourinho natuurlijk allang gezien. Om die vakman te verassen zou van Gaal Robben zaterdag op links moet zetten en een ander op rechts. Die Turkse jongen bijvoorbeeld, zijn naam ben ik kwijt. Zou mooi zijn. We zullen wel zien wat er gebeurt en hoe het allemaal afloopt. Het wordt reuze spannend. Er van uitgaande dat er zaterdag geen blessures vallen zou ik sowieso Dirk Kuyt in de basiself van het Nederlands elftal opnemen. Wat een conditie, wat een werklust, hij bestrijkt de hele rechterkant van het speelveld, ongelooflijk. Wat van Persie zegt over de voorhoede moet de bondscoach aan zijn laars lappen. Waar haalt hij de brutaliteit vandaan. Dirk Kuyt mag je nooit passeren. Ik ben momenteel bezig om een toto in te vullen via een bevriende relatie. Dat is moeilijk en niet vanwege de aanslagen op benen die te verwachten zijn maar ook ander soort aanslagen. Het wordt een hele moeilijke klus om overal voor veiligheid te zorgen. Laten we het beste hopen.
HAVHKVA

Feestdagen

2010-02-02T12:59:00.000+01:00

“Kerst” en “Oud en Nieuw” hebben we achter de rug. Ze noemen het: “De gezelligste dagen van het jaar,” ik hoop dat het voor iedereen zo is en zo blijft. Je hoeft echter geen atheïst te zijn om je bedenkingen te hebben. Wat is het “eten en drinken” toch belangrijk geworden. De Kerstgedachte is naar de achtergrond gedrongen. In de meeste families wordt het Kerstverhaal niet eens meer voorgelezen. Mijn zwager, die dit jaar helaas mijn gast niet was, deed het altijd wel. Kon ik zeer waarderen. Het kerstgevoel van vroeger, lang, lang geleden, kwam dan weer even terug. Dat miljoenen mensen in de wereld, honger lijden tijdens onze uitgebreide diners, weten we natuurlijk, het staat dagelijks in de krant, maar wat kunnen wij er aan doen. Net als ieder ander geef ik af en toe wat geld aan Unicef of een ander “goed doel,” maar op welke stapel komt het terecht? Bij het salaris van de directeur, zodat hij een tweede huis in Spanje kan kopen? Bij de corrupte machthebbers, bijvoorbeeld in Zimbabwe, zodat ze wapens kunnen inslaan en het volk kunnen onderdrukken? Wat een wereld vrienden! Dan “Oud en Nieuw.” Denk je aan het vele vuurwerk dat de lucht ingaat, miljoenen euro's, denk je aan het leed dat honden en katten wordt aangedaan met dat geknal,dan kan je toch alleen maar met je hoofd schudden. Ga toch alsjeblieft met pannen en deksels de tuin in om de “boze geesten” te verdrijven, zou ik zeggen, kost ook minder. Voor mijn vrouwtje probeerde ik zo positief mogelijk te blijven. Ze heeft haar best gedaan om het warm en gezellig te maken. Ondanks het gemis van een kerstboom is het prima gelukt. Kaarsen, een kerststal, bloemstukjes, engeltjes, kerstkaarten en dies meer, ja het was prachtig. De kinderen kwamen “Heiligabend” op een “aangeklede borrel.” Ik hoop dat ze het leuk en gezellig gevonden hebben. De envelopjes zijn zeker gewaardeerd! Voor mij was het in mindere mate een feest vanwege mijn slecht gehoor. Het was een lange zit. Je verstaat de helft van wat er gezegd en geroepen wordt en van het geconcentreerd luisteren wordt je hondsmoe. Ik heb me toch kranig gehouden hoor. Ik werd zelfs met de dag vrolijker, want ik wist : 27 december het “uitbuik-toernooi,” 30 december het altijd gezellige (vooral voor de kaarters) woensdagmiddag toernooi en op 2 januari de receptie bij onze boule-club. Iedereen een gelukkig Nieuw Jaar toewensen,een gezellig toernooitje met de vele vrienden , een borreltje tussendoor, wat kan een mens nog meer wensen. Ja, de gedachten aan deze activiteiten hebben me heerlijk door de “feestdagen” geloodst.
H.A.v/h K.v.A

Bonpapa

2010-02-02T12:57:00.000+01:00

Vorig jaar zomer waren we in Zeist om naar Angelique en Mark te kijken, die daar meededen in een “Man-Vrouw” toernooi, georganiseerd door Les Cailloux. Een goede club, alom bekend, met sympathieke ster-spelers. Even terzijde, we verdwaalden niet. De Tomtom, verstrekt door “hofleverancier” Henk Kuilman, uiteraard tegen een vriendschappelijk prijsje, deed z'n werk uitstekend. OK,verder met mijn vertelseltje: Het aantal deelnemers in Zeist was niet bijzonder groot, terwijl toch meerdere Gooise teams meededen. Ik zag Inge en Ton, Mat en Sjoer, Antonio en Ineke, Hans de Jong en Ria. Ondanks de geringe drukte of misschien wel daardoor, was het erg gezellig. Na verschillende partijen van Gooiers gedeeltelijk aanschouwd te hebben, werd mijn aandacht getrokken door het gracieuze spel van een meiske van ongeveer 15 jaar. Haar sierlijke worpen waren ook technisch in orde, zover ik dat beoordelen kan natuurlijk. Tegen haar teamgenoot zei ze Opi, het was haar grootvader en ik moet zeggen, mijn aandacht verplaatste zich naar hem. Hij straalde rust en tevredenheid uit. De glimlach, de gelukzalige uitdrukking op zijn gezicht als hij naar het meisje keek, ja dat was fijn om te zien, daar stond beslist een gelukkig mens. Nadat zij hun partij uitgespeeld hadden kwamen wij in gesprek en bij een kopstootje (borreltje en pilsje) vertelde hij mij zo'n beetje zijn halve levensloop. Hij was een fanatieke hockey speler geweest, tot twee keer toe reserve bij het Nederlands elftal , maar op latere leeftijd bij een veteranen toernooi sloeg het noodlot toe. Een harde bal kreeg hij bovenop zijn knie. Diverse operaties, maar helemaal goed is het niet gekomen. Lopen geen probleem, maar hardlopen of zelfs een lichte looppas was er niet meer bij. Gelukkig had hij nog zijn snookeren en ook de kleinkinderen die inmiddels gearriveerd waren namen zijn tijd in beslag. In Laren zag hij voor het eerst in zijn leven het jeu de boules. Hij was daar naar toe gegaan om poffertjes te eten op de Brink met zijn vrouw en kleindochter. “Hans, er was in het park een spel met stalen ballen aan de gang en het ging er zo gemoedelijk aan toe, dat ik verkocht was voordat ik het wist, maar het fijne was dat mijn kleindochter de sport en de gezelligheid ook direct leuk vond. We hebben ons beiden subiet aangemeld als lid bij Boulaere. Mijn vrouw wilde het even aanzien, dacht te weinig tijd te hebben, enfin Hans, het boulen heeft mijn leven en dat van mijn kleindochter wel wat op zijn kop gezet. Wij waren slechts naar Laren gekomen om poffertjes te eten, die na later bleek, mijn kleindochter niet eens lustte en door een toeval kwamen wij in dat jeu de boule toernooi terecht. Van een team dat hun partij uitgespeeld had, kregen wij enige uitleg en mochten wij proberen wat boules bij een houten balletje te krijgen. Nu weten we natuurlijk dat het een butje genoemd wordt. Hans, we zijn enige tijd later naar een andere club gegaan omdat het dichter bij huis was en hier hebben wij ons spel wat verder kunnen ontwikkelen. Wij trainen veel en op vele toernooitjes in het land zijn wij met wisselend succes aanwezig. Het winnen of verliezen is voor mij niet belangrijk, ik voel me slechts een gezegend mens, dat ik zo vaak met mijn kleindochter, onze gezamenlijke sport kan beoefenen. Ja, toch?” Na deze monoloog kon ik het alleen maar beamen. “ Fijn voor je Chris. Bedankt voor de gezellige middag. Het ga je goed ! Ik ga weer naar Hilversum, daar hebben ze trouwens ook een goede boule club met fijne mensen.”
HAVHKVA

HALVE MARATHON

2009-11-05T15:25:00.000+01:00

Lieve vrienden, jullie kennen natuurlijk de uitdrukking: “ Er zijn geen woorden voor,” en daar zat ik dan. Ik wilde zo graag een verslagje schrijven over onze “Halve Marathon,” maar, zoals gezegd, woorden schieten mij tekort. Waar moet ik beginnen? Toch maar proberen. Daar gaat ie dan, in willekeurige volgorde. De fijne sfeer, de heerlijke ambiance, de puike wedstrijdleiding, de inzet en begeleiding van Bestuur en een tiental leden, het oog voor details, de sportiviteit van de spelers, de vriendelijkheid van iedereen, de prijzen, de loterij, de lekkere hapjes, die rondgebracht werden, de saté ! Het is toch met geen pen te beschrijven. Nou drie woorden dan maar: “ Het was af !!!”
Namen zijn niet nodig, maar het moet gezegd: Antonio Ruffin heeft met zijn initiatief wel weer wat neergezet bij “De Gooiers.” De festiviteiten vanwege het 30 jarig bestaan van ons cluppie kregen een mooi einde. Proficiat jongen, proficiat allemaal !!
HAVHKVA

WCTC

2009-10-27T16:36:00.000+01:00

Sinds 24 oktober jl. heb ik zo mijn bedenkingen als ik de letters WCTC zie staan. Op die middag stond namelijk weer een Winter clubteam competitie gepland. Onze gezellige toernooitjes op de zaterdagmiddag zijn wij mooi, vele middagen, kwijt. Schijnt niemand te interesseren. “Doe dan mee met deze competitie,” wordt er gezegd. Simpele redenatie! Sommige kunnen niet en anderen willen niet. Dan maar vrij spelen zoals vorig seizoen. Geen probleem toch, ketting als afscheiding. 9 Banen voor de competitiespelers plus 3 extra en 4 banen voor leden, die een boultje willen gooien. Moet makkelijk kunnen, maar nee hoor, de bond heeft het anders verordonneerd ?? Waar bemoeien ze zich mee? Op meer dan negen banen kan gespeeld worden, de kantine en de schijthuizen zijn open, sorry, beschaafd blijven, werd een beetje pissig, toiletten natuurlijk. Wat willen ze nog meer. Te veel lawaai? Nou ik heb 24 oktober bij de WCTC in ons clubhuis, pas lawaai gehoord en niemand maakte er een probleem van. Vele fijne leden zag ik na een poosje afdruipen naar huis. Leden die veel voor de club betekenen en op tijd hun contributie betalen. Niemand trok zich er iets van aan en dat nou, deed pijn. Ik hoop dat ons Bestuur wat aan de situatie kan doen. Vorig jaar en de jaren daarvoor, werden met 7 banen vrij, altijd toernooitjes georganiseerd. Moet toch kunnen bij onze beschaafde, niet agressieve, sport. Toernooitjes zijn trouwens niet direct nodig, maar 1 of 2 vrije banen waar je wat kan trainen zou wel leuk zijn. In Bunschoten zijn de geschetste problemen niet aan de orde, waarom wel bij ons vraag ik mij af ?
HAVHKVA

STILLE WERKERS

2009-07-28T17:45:00.002+02:00

Lieve vrienden, het zal jullie zeker bekend zijn, dat in elke sportvereniging, “stille werkers” rondwaren. . Dit zijn mensen die vanwege de liefde voor hun vereniging stilletjes allerhande klussen in de club voor hun rekening nemen. Ze hoeven niet in het zonnetje gezet te worden, ze blijven liever in de anonimiteit. Wij hebben deze voorbeeldige leden gelukkig ook onder ons en ze hebben heel wat over voor Petanqueclub “De Gooiers.” Wie maakt de ramen iedere maand schoon? Een rotklus met al die spijlen. Wie doet onze tafelkleden regelmatig in de grote was? Er zijn beslist meer van die klussen waar ik geen weet van heb en ik ken degene die het doen evenmin. Wel ben ik bij toeval achter de namen gekomen van twee leden, die bezig zijn om het plafond in onze hal schoon te maken, een enorme tijdrovende en moeilijke klus en vorig jaar waren ze ook al bezig met verf en kwast in de hal. Ik neem mijn petje voor hen af en ik ga ook de namen noemen, want ook al stellen ze er zeer waarschijnlijk geen prijs op, ze moeten mijns inziens in het zonnetje gezet worden. Daar komen ze. Het zijn Alie en Huig van Duijvendijk. Ik weet zeker dat ik voor alle leden spreek als ik zeg: “Hartelijk dank voor jullie clubliefde en inzet
HAVHKVA

KANTELEN

2009-07-03T14:12:00.000+02:00

Volgens Wikipedia, jullie weten wel, op internet,worden kantelen al sinds de oud heid gebruikt als verdedigend element op vestingwerken, later, vanaf de middeleeuwen als verfraaiing. Ik schrijf het zo maar over hoor. Prima, weten wij ook weer, maar ik wilde het eigenlijk hebben over het werkwoord kantelen, met de klemtoon op de eerste lettergreep. Het kantelen van een partij in een jeu de boule wedstrijd bijvoorbeeld. Hoe vaak komt het niet voor, dat je ruimschoots voor staat, je speelt superieur, geen vuiltje aan de lucht en plotseling kantelt de wedstrijd. De pointeur verliest elke boule, ook al plaats hij op 3 centimeter van het but, de tegenstander komt er steeds bij, soms met medeneming van het butje en de tirreur, die elke boule raakte, begint te missen. Herstel is niet meer mogelijk. Kansloos ga je ten onder. Jullie zullen het vast wel eens meegemaakt hebben. Komt eigenlijk in elke sport voor, ook in het voetbal, dat ik in de vorige eeuw beoefend heb. Je speelde bijvoorbeeld een vriendschappelijke wedstrijd tegen een ploeg, die enkele klassen lager speelde en je team begint al direct te scoren en in no time is het drie nul. Er wordt wat nonchalant gedaan, maar plotseling maakt de tegenpartij een doelpunt. Hup, we gaan er wat aan doen denk je, maar het lukt niet meer. Ballen tegen de lat, net naast de verkeerde kant van de paal, een penalty wordt je onthouden en het wordt 3-3. Een schande! De wedstrijd is gekanteld en je team moet alle zeilen bijzetten om het gelijkspel te behouden. In het dagelijkse leven is het eigenlijk krek zo; vinden ook kantelingen plaats. Een voorbeeld: Goede vriend van mij had een zoon, die toen hij zo'n beetje de puberteit ontgroeid was, de verkeerde kant dreigde op te gaan. Hij ontmoette de gebroeders D en D, drank en drugs en kreeg omgang met slechte vrienden. Er was geen land meer met hem te bezeilen. Hoe je hem ook toesprak, ook ik als vriend van de familie, het was het ene oor in, het ander oor uit. Hopeloos, mijn vriend en zijn vrouw gingen er zwaar gebukt onder, leden een immens verdriet, dat hun zoon helaas niet onderkende, maar plotseling was het over, er was licht aan het firmament. De zoon ontmoette een lieve, verstandige deerne , die diepe indruk op hem maakte. Al die zielige vrienden en vriendinnen van hem konden in het vervolg de boom in. Zijn levenswijze veranderde en is dankzij het meisje de goede kant op gekanteld. Godzijdank houdt het nog steeds goed stand. Ik geloof dat wij in dit leven, waarbij zon en regen elkaar afwisselen, waarbij wij geconfronteerd kunnen worden met moeilijkheden die schijnbaar zo onoplosbaar zijn, dat je slechts machteloos kunt toekijken, ook aan het werkwoord kantelen moeten denken. Een beroerde situatie kan morgen, misschien overmorgen of wat later, gekanteld zijn. Als je dit in gedachten neemt krijg je misschien wat troost, moed en vertrouwen.
H.A.v/h D.v.A.

Clubkampioenschappen Doubletten 2009

2009-07-03T14:06:00.002+02:00

Voor deze kampioenschappen, gehouden op zondag 14 juni, hadden zich 20 teams ingeschreven. Toch wel weinig als je bedenkt dat wij 250 leden hebben en dat het kampioenschap op zondag werd gehouden, om zodoende meer leden de kans te geven mee te spelen. Vrienden, vrienden, doe toch een volgende keer gewoon mee. Het gaat hoofdzakelijk om de gezelligheid, lekker een paar partijtjes spelen, een wijntje en een praatje na afloop. Heerlijk toch! Als je een goed resultaat neerzet is het meegenomen, maar dat is echt niet belangrijk. Zogenaamde 2e leden heb ik ook gemist, hopelijk zijn ze er volgend jaar wel bij. De wedstrijdleiding was in goede handen van het koppel Antonio Ruffin en Gerrit de Git. Natuurlijk waren er wel opmerkingen en aanmerkingen zoals bijvoorbeeld het qua tijd, uitlopen van het toernooi, maar het is “all in the game.” Komt in elk toernooi voor, er is altijd wel wat. Gewoon vergeten! In de voorrondes werden 3 partijen gespeeld en daarna volgde de indeling in de A of de B groep. Acht teams in de A en 12 in de B. Toen het toernooi een aanvang nam, waren de weergoden ons helaas niet gunstig gezind en de eerste twee partijen moesten derhalve in de hal gespeeld worden. Daarna hebben we echter lekker buiten gebould onder een aangenaam zonnetje. En er werden prachtige partijen gespeeld, veel spanning, leuk om naar te kijken. Ik heb ze uiteraard niet allemaal gezien, daar ik zelf speelde. De finale heb ik gelukkig wel grotendeels kunnen volgen. Een partij tussen de winnaars van het Palingtoernooi in Spakenburg, een dag tevoren, namelijk Gerrit de Git en Ronald Groenendijk versus Monique Fritz en Kees Drieenhuizen. Na een enerverende partij trokken Monique en Kees aan het langste eind met een stand van 13- 5 en werden zij dus clubkampioen. Een terechte kampioen. Zij hebben het verdiend. Met zeer geconcentreerd spel wonnen zij al hun partijen, ook in de voorrondes. Proficiat!!!

CLUBKAMPIOEN DOUBLETTEN 2009 VAN PC “DE GOOIERS”: MONIQUE FRITS EN KEES Drieenhuizen

=====================================================================================

De plaatsen 2 t/m 4 werden ingenomen door: Gerrit de Git-Ronald Groenendijk
Wil Steenbergen - Hans Akkerman
Adri van Heumen - Wil Blankenstein

In de B groep waren de plaatsen 1t/m 4 voor: Antonio Ruffin-Ineke Berg
Angelique Houg-Etiene Callenbach
Lianne v.d. Brink-Driek de Wagt
LeX de Vries-Kees Goedhart

Allen van harte gefeliciteerd!
Voor de eerste vier waren er bekers, voor de anderen flessen wijn.
Er werd ook nog een “verliezersronde” gespeeld, dus een ieder kwam wat het aantal wedstrijden betreft, ruim aan zijn of haar trek.
Dank gaat uit naar Kees Hardeman, die onverwachts gebeld, toch wilde invallen voor de ziek geworden John van de Haak, de partner van Josè Pols. John snel beter worden hoor! Je vrienden hier, haast familie, missen je nu al.
Onze grootste dank en respect gaan uit naar Bets Mulder, Gerard Mulder en Walther Jägers. De hele dag, van half negen 's ochtends tot 9 uur 's avonds (Walther vanaf 12 uur), ik geef je het maar te doen, hebben ze met een glimlach en een aanmoedigend woord voor iedereen die dat nodig had, hun bardienst gedraaid. Grote klasse! Fijn om zulke mensen in je club te hebben. Leden om een voorbeeld aan te nemen, korter: Voorbeeldige leden!”Ze verdienen toch zeker een prijsje, misschien een simpel flesje wijn? Hopelijk doet de Pétanquecommissie daar achteraf nog wat aan.

HAVHKVA

Barack Obama

2009-05-09T17:55:00.001+02:00

De algemene ledenvergadering van PC “de Gooiers” op 6 maart jl. is wat mij betreft gelukkig achter de rug. Halverwege de vergadering ben ik opgestapt. Als goed lid wilde ik aanwezig zijn en eventueel stemmen, maar door mijn doofheid ging het besprokene meestal langs mij heen. Waardeloos. Ik heb naderhand wel vernomen dat er iemand kwaad weggelopen is uit de vergadering en ik zou tegen deze persoon willen zeggen maak je toch niet boos om de kleine dingen die in iedere club fout gaan. Als je werkelijk goed wil debatteren en dan bedoel ik in kleine kring met vrienden, praat dan bijvoorbeeld over Barack Obama. De nieuwe president van het land dat de wereld in een financiële crisis heeft gestort, al liggen de onacceptabele blunders natuurlijk ook in Europa. Hebben jullie Obama's speech gezien en gehoord op de TV over de nucleaire wapens? Matthijs (de ladykiller) heeft het 6 april jl nog herhaald in “De wereld draait door,” met Felix Rottenberg als gast. Geen woord, maar dan ook geen woord, van kritiek of afkeur. Er werd uitsluitend gesproken over de uitmuntende capaciteiten van de nieuwe Amerikaanse President. Vooral het speechen is subliem, daar kan onze voorzitter, Co Elsendoorn, hoe goed ook, niet tegenop. Ik zal President maar met een hoofdletter gaan schrijven, al bekroop de twijfel mijn hart toen hij zei zei: “We gaan een wereld creëren zonder nucleaire wapens, yes we can !!” Groot applaus, ze gingen allemaal staan en in de handen klappen. Ach, ach, die wegloper bij ons heeft meer verstand dan dat hele zooitje daar. Het streven is natuurlijk mooi, maar hoe wil je dat in hemelsnaam voor elkaar krijgen? Noord-Korea en Iran binnenvallen zoals wij Irak zijn binnengevallen? Pakistan overhalen terwijl zij iedere dag de hete adem van India in hun nek voelen. Afspraken maken met Rusland en China ? Aan Israël vragen om zijn atoombommen in te leveren omgeven als zij zijn door aartsvijanden. Als ik aldus, zomaar wat uitroep, om het debat te openen: “Het is wartaal wat die echt wel integere Barack Obama zegt,” dan denk ik dat weinigen van ons dat zullen tegenspreken, ja misschien P.v.G, die is altijd tegen de draad in. Trouwens, even terzijde, Matthijs is al jaren zijn afgod. Nog wat anders, President Obama heeft notabene het lef om Nederland een belastingparadijs te noemen en Europa voor te schrijven welke landen ze in de EU moeten opnemen. Ik zou haast zeggen: “Mister President plaats je boules eerst beter en overleg toch vooral en vooraf met je Europese maten.” Hij zal wel begrijpen wat ik bedoel, want intelligent is hij, zonder meer en wat mij betreft, dit was het weer. Een stukje wereldpolitiek in ons boekje kan toch geen kwaad? Ik heb wel vooraf overleg gepleegd met HAVHKVA mijn maat.

H.A.

STILTE

2009-03-12T17:04:00.001+01:00

Arjen de Jong heeft mij wat boekjes (en een video) geleend over ons prachtig spel “Jeu de boules.” 5 Boekjes met, voor de liefhebber, interessant leesvoer . Eerlijk gezegd werd ik wel een beetje moe toen ik naar het stapeltje keek. Waar haal ik de tijd vandaan om dat allemaal door te nemen? Ik bladerde enigszins verstrooid in een boekje van Christian Marty en bij het hoofdstuk wedstrijdregels kwam ik het woord “Stilte” tegen. Het zijn regels dat je stil moet zijn gedurende de tijd dat een speler een boule werpt lees ik en wat wordt daar door ons veel de hand mee gelicht, ook door mij hoor! Christian, ik weet niet eens of hij nog leeft, zal het niet erg vinden dat ik enkele zinnen uit het hoofdstuk woordelijk citeer: “Een speler moet zich kunnen concentreren. Laat U niet afleiden door wat er hier en daar gezegd wordt, denk slechts aan Uw spel. Op het ogenblik dat een speler in de cirkel gaat staan, moet het stil worden, dat is reglementair en bovendien een kwestie van fair play. Als U het overkomt dat tegenstanders of zelfs medestanders praten of gebaren maken als u zich voorbereidt om te spelen, zeg dan niets. Ga de cirkel uit, beheers U en wacht. Ze zullen snel begrijpen wat U bedoelt. Loop dan weer terug naar het but en bestudeer opnieuw het probleem. Dan zijn er twee mogelijkheden: Of ze doen het met opzet of ze doen het zonder boze opzet en in dat laatste geval zullen ze U heel snel vragen waarom U niet speelt. Waarop U , nog steeds vriendelijk, antwoordt, dat U wacht op het ogenblik dat ze hun gesprekken en hun heen en weer geloop beëindigd zullen hebben.” Iets verder nog een goede raad: “ Let goed op spelers die zich niet bewegen, maar die tussen cirkel en but gaan staan op 2 of 3 meter afstand en die u tijdens het concentreren in de ogen trachten te kijken.” Ze proberen U uit de concentratie te halen!” Komt dit bij ons ook voor? Ik dacht het niet, of wel? Tot een volgende keer. Boul ze en blijf geconcentreerd en wat dat praten betreft, naar mijn mening geldt dat niet voor onze gezellige toernooitjes op de woensdag en zaterdagmiddag. Ik neem me echter wel voor om de spelregels in het vervolg zo goed mogelijk aan te houden.
Havhkva

DE TOSS ALMELO

2009-03-12T16:58:00.001+01:00

Ja vrienden, de wedstrijden tegen “De Toss” zijn weer achter de rug. Zij doen hun naam wel eer aan. 48 Keer wonnen zij de toss en wij slechts 16 maal. (grapje) Hun boule spel was echter knudde, zij verloren 50 van de 64 partijen. (geen grapje)Teams in de bus samenstellen door loting kan natuurlijk niet! Ach, laten we maar zeggen, het was gezellig. Bier en wijn stroomden rijkelijk en regelmatig kwamen onze gastvrouwen met lekkere hapjes rond. De sfeer was prima en dat wij de mol uit die contreien in ons midden hadden mocht ook niet deren. Ja, ja, Harry Brinks ontmaskerde zichzelf door de Almeloërs in hun eigen taaltje welkom te heten. Maar alle gekheid op een stokje, het is weer gelukt om een team, representatief voor de club, op de been te brengen. Geen sinecure! Ik heb bewondering voor de Petanque commissie, dat mag iedereen weten. Ze bleven rustig en een ieder kon uitleg krijgen van de gevolgde verkiezingsmethode. Het is niet eenvoudig om een team samen te stellen, dat zal iedereen wel begrijpen. Er zijn zoveel groeperingen in de club, met leden die ook een uitverkiezing verdienen. Ik zal proberen om ze voor een goed begrip op een rijtje te zetten.

A) Competitiespelers.
B) Recreanten.
C) Recreanten, die uitsluitend op dinsdag of donderdagochtend spelen.
D) Vrijwilligers. (Competitiespelers en recreanten)
E) Leden zonder Gooier's licentie, zogenaamde 2e leden
F) Leden die bij voorbaat zeggen uitsluitend thuis te spelen, niet uit
G) Bestuursleden, organisatoren wedstrijdleiders.

Ga er maar voor staan. Plus minus 100 speelgerechtigden. Je kan er maar 48 kiezen, de rest moet je teleurstellen, ook al gaat het aan je hart. C en F vallen gelukkig al direct af. Wil je goed voor de dag komen en het sterkste team samenstellen, dan moet je naar mijn mening kiezen uit A, B, D,E en G. Ik praat hier over het sterkste team, maar de eerste problemen komen dan al om de hoek kijken. We hebben ongeveer een dertigtal min of meer sterke spelers, maar hoe schatten we de anderen in. Bij het biljarten kan iedereen aan het moyenne (gemiddelde) zien hoe sterk een speler is. Dat is bij ons boulers helaas niet mogelijk. Selectie is dus moeilijk. Ga je in hoofdzaak voor een gezellige dag dan kan je zeggen: Eerst B, dan D, dan G met een aanvulling uit de andere groepen. Je kan ook zeggen: “Competitiespelers eerst.” Zij treden toch wekelijks op voor de sportieve belangen van de club. En gaan de vrijwilligers niet voor? Ze zijn zo belangrijk voor de club. Als het aan mij ligt worden ze op iedere lijst voorgetrokken als ze dat willen. Hoe moeten wij 2e leden inschatten? Niet opstellen? Zij betalen toch ook contributie en het zijn over het algemeen heel goede spelers. Het idee van Peter, met die alcoholische achternaam, is mogelijk acceptabel: Ruim van tevoren mag iedereen een team inschrijven. Het team krijgt een nummer en het nummertje wordt in een grote witte zak gedeponeerd. Een week voor de speel datum wordt er geloot, worden er nummertjes getrokken, met dien verstande, dat ingeschreven teams uit G sowieso meedoen. Als je het zo doet zijn het niet steeds dezelfde spelers die met een mand met lekkers lachend op de foto gaan.
Het is nu dinsdag 3 februari 2009. Wat zal er allemaal gezegd en geschreven zijn over dit onderwerp als mijn stukje uitkomt. Oei!! Er is ook nog een jaarvergadering op 6 maart. Vriendschap en wijsheid moeten prevaleren, dan is het goed. Nog even terugkomend op “De Toss.” Eind augustus vindt de “NACHT VAN ALMELO” plaats. Een prachtig toernooi, schrijf je in als groep of als team. 24 Uur achter elkaar jeu de boules spelen. Het toernooi begint zaterdags om 12:00 Uur en eindigt zondags tegen 18:00 uur. Erg vermoeiend, maar dan heb je in ieder geval zo lang gebouled, dat je het niet erg vind als je een keertje gepasseerd wordt voor een toernooitje van je eigen club.

HAVHKVA

ONZE MONARCHIE

2009-01-19T13:10:00.000+01:00

Lieve vrienden, hoe kijken wij eigenlijk tegen onze Monarchie aan? Is het zo, dat wij slechts bij sportwedstrijden ons Oranje vorstenhuis liefhebben? Dat wij dan het Wilhelmus ( Ben ick van duytsche bloet) werkelijk uit volle borst meezingen? Eerlijk gezegd heb ik me er op betrapt dat ik bij die gelegenheden wel meezing, ook al ben ik een rasechte republikein. Sorry voor de vrienden die anders denken, dat mag gelukkig nog, maar ik ben van mening dat al dat blauw bloederig gedoe ver uit de tijd is. Het kost alleen maar geld. Een president kost evenveel geld zeggen monarchisten mij, maar dat betwijfel ik in hoge mate. Hoeveel leden van vorstelijk komaf, ajasses het worden er steeds meer,ontvangen een toelage en speciale privileges? Geef mij maar een president en dan mag hij nog allochtoon zijn ook. Tenslotte hebben wij ook een Marokkaanse burgemeester, nog wel van de tweede stad van Nederland en een half Keniaanse “leader of the free world.” Ja daar scheppen die Amerikanen toch altijd over op: “Leiders van de vrije wereld.” “Leiders in het wegvagen van normen en waarden” lijkt me dichter bij de waarheid. Ach, laat ook maar. Over Marokkanen gesproken, jammer dat wij als club geen spelers van Marokkaanse bloede hebben. Hoe het komt weet ik niet, misschien het Franse koloniale verleden, maar ze hebben een goed gevoel voor het spel. Uitmuntende boulers en sympathieke sportieve jongens. Echt geen “kut Marokkanen” zoals je bij tijd en wijle in de kranten leest. Ieder jaar komen we ze tegen in ons cyclus-toernooi. Issa Agzoul natuurlijk ook. Een uitmuntende speler! Meermalen kampioen van Nederland in verschillende disciplines. Hij was in het verleden lid van de “Gooiers.” Helaas naar Les Cailloux gegaan. We zijn om diverse redenen wel meer goede spelers kwijtgeraakt. Wat te denken van Rik Wallet. Volgens zeggen was hij de beste speler die ons cluppie ooit gehad heeft! Zijn werk eiste te veel tijd op. Hij moest stoppen met het boulen. Domenico Frisone ook zo'n goede speler. Boegbeeld van de club. Ging terug naar zijn geboortegrond en familie. Jammer voor ons, maar begrijpelijk. Wie kent nog Peter Bonarius, Een prima speler, maar bovenal een fijne, sympathieke jongen. Was in het seizoen 90/91 Doublet kampioen voor de Gooiers van afdeling 6, samen met ook zo'n toffe kerel André Ris. Waar is Giuseppe Penso gebleven? Fijne kameraad, goede kaartspeler en subtiele bouler. Ik kan zo wel een tijdje doorgaan, maar dan kom ik bij vrienden terecht, die niet meer in het volle leven staan, zoals bijvoorbeeld Jacob Fekkes. Wat een pracht kerel was dat. Helaas, helaas, droefenis gluurt om de hoek, ik moet stoppen. Tot een volgende keer! Ons cyclus toernooi hebben jullie toch wel bezocht hoop ik? Mooie partijen gezien? Prachtig toch, maar even wat mijn standpunt inzake de Monarchie betreft, please mondje dicht tegen Beppie en Walter, OK? Als ze het horen stenigen ze me!
HAVHKVA

Familiedag 2008

2008-11-16T20:32:00.000+01:00

Zondag 21 september 2008 was er bij de Gooiers een groot feest. Familiedag, hartverwarmend! Het is alweer een tijdje geleden en Ik kan er nu pas over schrijven omdat ons clubblad nou eenmaal om de twee maanden uitkomt. Zoals gezegd het was een feest. Vooral de jongeren en daar gaat het in wezen om, hebben genoten. Ik heb ook geen wanklank gehoord. Het was samen met elkaar spelen, plezier hebben en winst of verlies was niet zo belangrijk. En wat een hoop fijne spelletjes zijn er uitgedacht en altijd met een boule als gereedschap. Prachtig hoor. Er waren 15 teams, totaal 90 personen die strijd leverden. Naast de prijzen op de prijzentafel werden er ook nog ca 50 bekers uitgereikt aan de jeugd ter herinnering aan deze leuke dag. Margreet en haar secondanten hebben zich verschrikkelijk uitgesloofd. Mijn petje af hoor. Ze zullen vast wel door onze voorzitter bedankt zijn en in het zonnetje gezet zijn. Ze verdienen het tot en met, ja, natuurlijk allemaal die meegewerkt hebben om de dag tot zo,n succes te maken. Fijn dat we zulke leden in onze club hebben.
Havhkva
PS: Het plakkaat waarop de deelnemers met viltstift hun gevoelens met betrekking tot deze familiedag kenbaar mochten maken is werkelijk een bezienswaardigheid geworden. Schitterend!

Vrijwilligersdag 2008

2008-11-16T20:20:00.000+01:00

Bij binnenkomst bekroop je al een heerlijk gevoel. Het was direct al gezellig. Circa 100 vrienden, vrijwilligers met aanhang, hadden zich aangemeld om deze “feestdag” gezamenlijk te vieren. Bij het inschrijven kreeg je drie consumptiebonnen mee, koffie en cake was gratis verkrijgbaar aan de bar. Het programma was als volgt: Eerst een toernooitje a la mêlee, dan gezellig een drankje, met tussendoor lekkere hapjes, dan de prijsuitreiking en tot slot een heerlijk koud buffet. Ik wist niet beter, daarom kwam de mededeling van wedstrijdleider Boy Brouwer dat er maar twee wedstrijden zouden worden gespeeld als een koude douche over me heen. Al gauw wist ik wat er aan de hand was. Boxen werden opgehangen, een installatie werd in elkaar gezet en een manspersoon begon al spoedig Hollandse liedjes te galmen. De bedoeling was om het nog gezelliger te maken en de mensen aan het dansen te krijgen. Ja, lieve mensen, alles goed en wel, maar we zijn toch een boule-club en geen dans-club? Had er in het begin de smoor in, wilde liever nog een partijtje spelen, maar de organisatoren bleken het veel beter bekeken te hebben dan ik. Het werd hoe langer hoe leuker. Er werd volop gedanst en iedereen had plezier. Enfin het is een compleet succes geworden. De tafel met prijzen was prachtig, Jenny met medewerking van Greet? Het koude buffet was heerlijk en de drankjes smaakten hoe langer hoe lekkerder. Dank aan allen die ons deze onvergetelijke dag bezorgd hebben en ook een diepe buiging voor de vrijwillige vrijwilligers achter de bar.

HAVHKVA

Clubkampioenschappen Triplette 2008

2008-11-14T13:55:00.000+01:00

Als jullie dit stukje onder de ogen krijgen hebben wij het kampioenschap al twee maanden achter de rug. De teams, die in de prijzen zijn gevallen, zijn beslist al genoemd. Juist, in het rode boekje van eind september en vast wel met foto. De wedstrijdleiding zal geprezen en bedankt zijn en datzelfde geldt natuurlijk voor het team dat achter de bar stond. Het was allemaal weer picobello in orde, zoals gewoonlijk. Toch wil ik nog enkele kanttekeningen plaatsen bij het hele gebeuren. Wat is het toch jammer dat de vele leden, die iedere zaterdag trouw hun toernooitje afwerken, verstek lieten gaan. De Olympische spelen hebben we net achter de rug en wat voor credo geldt daar?? Juist, het meedoen is belangrijker dan het winnen. Nu hadden zich maar 16 teams ingeschreven en er deden spelers mee, die je, jammer genoeg, zaterdag zelden of nooit ziet. Hoe kunnen we nu bij een volgend toernooi of kampioenschap er voor zorgen dat meer teams zich inschrijven, zodat er een A,B,C en desnoods een D poule komt? Om 6 partijen te spelen en bijvoorbeeld tweede te worden in de C poule is toch hartstikke leuk. Je hoeft toch geen kampioen te worden! Ik weet dat het moeilijk is, vooral voor bescheiden mensen, om in te schrijven. Je moet tenslotte een team hebben. Ze durven niemand te vragen, worden ook niet gevraagd en denken dan, ik blijf maar thuis. In nov. 2004 heb ik al geschreven hoe wij dit probleem mogelijk kunnen tackelen. Als je mee wilt doen, vul je gewoon je naam in op het intekenformulier en dan weet men dat je beschikbaar bent. Zie onder kampioenschap Triplette 2004 op mijn website. Dit heeft dus niet optimaal gewerkt en ik wil jullie allen daarom het volgende voorstellen: Als er weer een kampioenschap of toernooi plaatsvindt en je wilt graag meedoen, maar je hebt geen team, geef mij dan (tijdig) je naam. Ik zal dan bemiddelen en ik zal mijn uiterste best doen om teams geformeerd te krijgen die met elkaar er voor willen gaan, die er in ieder geval samen een gezellige dag van willen maken. Laten we het proberen, doen hoor!
Over het kampioenschap wil ik nog even wat kwijt. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat het team van Gerrit, Jos en Ronald, de latere kampioenen, een partij tegen Cocky, Sinnie en Jeanne in de grintbak gingen spelen. Nog wel in de voorrondes! Bedenkelijk, niet in de sfeer van het toernooi. Meer wil ik er niet over zeggen, ook niet over de toss-truc die ik geleerd heb, al zal ik hem nooit gebruiken.
OK, dat was het weer en denk er om bij een volgend toernooi, winnen is leuk, maar het meedoen, de sportiviteit en de gezelligheid is van veel meer belang. Zelf kom ik daar vaak pas achter af…achter! Nog steeds te fanatiek, vergeef het me maar!
H.A. v/h K.v.A.

Organisatie

2008-10-06T15:46:00.003+02:00

Lieve vrienden, ik hoef jullie niet te vertellen hoe belangrijk, ook in de sport, een goede organisatie is. Het geldt voor alle sporten en ook voor ons jeu de boules. Is de organisatie niet goed, worden de afspraken niet nagekomen, dan kan je het wel schudden. De vele voetbalanalytici hebben het vaak over het op de juiste plek staan van spelers, het inschuiven, het kort dekken, enz.enz. Dit maakt allemaal deel uit van de organisatie. De afspraken zijn voor de wedstrijd gemaakt. Overleg om de organisatie, het systeem, te wijzigen vindt meestal in de rust plaats.
Bij ons “jeu de boules” wordt de organisatie voor en ook tijdens de partij bepaald. Die schiet, die gaat als eerste en die als tweede, maar er kan direct gewisseld worden als een speler (nog)niet de juiste vorm heeft. Als je de toss hebt gewonnen vindt ook overleg plaats over de keuze van het terrein en er wordt gesproken over de afstand van het butje . “Op welke afstand zullen we gaan spelen?”
Allemaal bekende koek, OK, maar waar ik heen wil gaan is het volgende. Treed je bij het voetbal of het hockey uit de organisatie, kom je afspraken niet na, dan worden fouten vaak opgevangen door je maatjes in het veld en behoeft het niet zo te zijn dat de partij verloren gaat. Bij het boulen zijn minder mogelijkheden tot correctie. Je hebt in het triplette maar twee boules tot je beschikking, dus in bepaalde situaties is overleg beslist noodzakelijk. Je moet buiten je opdracht, volgens afspraak, niets doen zonder overleg want dan gaat het fout, dan gaat het punten kosten.
Wat je vaak ziet is, dat de tegenpartij begint en al direct een boule op het butje plaatst. De tirreur gaat schieten en mist tweemaal. Nu moet er natuurlijk verdedigd worden maar de pointeur volgt, zonder overleg, haar eigen weg. Ze zal wel wat laten zien (die Leontien) en ze speelt harder dan normaal naar de vijandelijke boule. De bedoeling is uiteraard de boule van de tegenpartij van haar plaats te krijgen en zelf te blijven liggen. Maar wat zie je meestal gebeuren, de boule belandt tegen de achterlijn. Weer een boule kwijt! Toch komt het ook voor dat het lukt en dan praat niemand er meer over. Maar in mijn opinie is het fout en moet je in overleg direct de verdediging gaan organiseren, anders gaat het punten kosten.
Wel dit was het weer. Is iemand het niet met me eens dan zie ik zijn of haar reactie wel in ons boekje of op deze website.
Boul ze , in organisatieverband of niet, geeft niet, niemand die het ziet!
HAVHKVA

De verzamelaar

2008-09-07T14:14:00.000+02:00

Een paar maanden terug, begin juli om precies te zijn, kwam hij weer eens kijken hoe het met zijn oude maatjes ging. De verzamelaar. Johan werd hij genoemd, maar zijn eigenlijke naam was Joop. In het embryonale tijdperk van de club melde hij zich aan als lid. Stelde zich voor aan de voorzitter als Joop, maar die vroeg of hij Johan mocht zeggen want er was al een Joop, namelijk Joop v.d.Water en het zou alleen maar verwarring scheppen. Goedmoedig als hij was, vond hij het prima, tenslotte: ”What’s in a name.” En “Johan” is het gebleven. Jaren en jaren maakte hij deel uit van de wedstrijdleiding van onze toernooien. Hij was altijd op zijn post, geld tellen, telefoon aannemen, namen noteren, lijsten ophangen en zo meer. Iedere week! En nu komt het vrienden. Als ik de prijzen had ingekocht vroeg hij steevast :”Hans er is toch wel een mes bij ?” Er zijn mensen die de raarste spulletjes verzamelen en hij was er ook zo één. Hij verzamelde namelijk messen. “Hans als je in de prijzen valt, neem dat mes dan voor mij, alsjeblieft. ” Ettelijk keren heb ik dit gehoord en een enkele keer, door een gunstige loting zal ik maar zeggen, kon ik aan zijn wens voldoen.
Toen hij en zijn vrouwtje 60 jaar getrouwd waren ben ik naar de receptie gegaan. Het kwam mooi uit, want net een week voor de feestelijke dag, kon ik een leuk mesje op de kop tikken in Huizen op de Pasar Senang. Het was daar wel een beetje spannend want het kraampje waar wij even tevoren het mesje hadden gekocht werd plotseling omsingeld oor politiemensen. Er werden processen verbaal opgemaakt en het gros van de steek –en slagwapens werd in beslag genomen. Beppie had het net gekochte mes in haar tas en we maakten ons snel uit de voeten.
Op de receptie wilde ik, ondanks het feit dat ik geen sprekerd ben, toch wat tegen Joop en zijn vrouwtje zeggen. In de eerste plaats natuurlijk de felicitaties voor het diamanten huwelijk maar dan wilde ik de aanwezigen ook iets vertellen over zijn verzamelwoede. “De politie moet hier geen laden opentrekken,” meende ik gezegd te hebben, “want dan is het hommeles vanwege de vele messen, die er rondzwerven.” Er werd gelachen , maar het meest om het feit dat het hoofd van de politie, namelijk de burgemeester, ook aanwezig was. Ik kreeg hem in de gaten, schrok me het apezuur, gaf het mes nog aan Joop en brak mijn zogenaamde speech snel af
Het had allemaal geen consequenties hoor, want ik denk dat Joop het verzamelen van messen al opgegeven heeft. Met het boulen is hij zeker gestopt, helaas! En nu willen jullie natuurlijk ook de naam weten van de verzamelaar. Ik zal het zeggen :”Het is good old Joop Rey” Dat het hem en zijn vrouw Diny goed mag gaan op hun verdere levensweg.

H.A.v/h K.v.A.

Een zondag in juni

2008-09-07T13:48:00.000+02:00

Het was een heerlijke dag. Het zonnetje verwarmde ons lichaam en haar oude botten. Ik kan het niet ontkennen, we zijn niet jong meer. We zijn senioren, die in hun sport, het boulen, de vreugde vinden van het sportief bezig zijn. Meestal in recreatief verband, maar soms toch ook in regionale competities tegen de “jonkies.” We zaten met een tiental kameraden in een kring op de witte tuinstoelen die Walther voor ons had neergezet. Wat is de omgeving van ons boulodrome toch prachtig vrienden, eigenlijk met geen pen te beschrijven, daar kan het mooist gelegen terras in het Gooi niet tegenop en op die plaats mochten wij zitten….. en genieten. Dringt het wel tot ons door hoe bevoorrecht we zijn, vroeg ik me af. Zo’n prachtig gelegen onderkomen!

Er kwam een echtpaar aanrijden op de fiets, Marie en haar man Kees. De tas met boules op de bagagedrager. Die gingen boulen, ze hadden er zin in. Je kon het aan alles zien.

“Wie doet er mee,” werd er geroepen. “lekker een beetje trainen.” Er kwam beweging in de groep, er werd wat heen en weer geroepen en voordat ik er erg in had was ik in een doublet verwikkeld met Marie als maatje, tegen haar man en Martin.

Het was een langdradige partij, jullie kennen het wel, steeds maar één puntje. Marie gooide gelukkig goed anders waren wij allang afgeslacht, mijn inbreng was namelijk niet om over naar huis te schrijven.

Enfin, het was op een gegeven ogenblik 8-9 in ons nadeel, maar we lagen op 2 punten , de tegenpartij was uitgespeeld, had geen boules meer en ik had nog twee boules. Als het me lukte om die twee boules op punt te krijgen, dan zou de stand 12-9 in ons voordeel zijn. Ik wierp de eerste boule, die helaas niet op punt kwam, maar opeens zag ik, dat slechts het wegschieten van één vijandelijke boule ons 5 punten zou opleveren en de partij gewonnen was.

Mijn maatje keek me argwanend aan. “Wat is hij in hemelsnaam van plan,” dacht ze. Ik schoot, miste jammerlijk, nam het butje mee en de tegenpartij lag op 4 punten, de partij was uit. We hadden verloren.

De blikken van Marie konden me wel doden. “Met jou speel ik nooit meer! Ik doe zo mijn best en jij verpest het in één keer.” Ik lachte wat schaapachtig en zei dat het maar een spelletje was. Marie reageerde niet, maar toen haar man mij wat steun wilde geven, riep ze: “En jij moet helemaal je mond houden, anders ga ik vanavond naar mijn vriendinnen en zoek je het maar uit met je sores!”

Net toen Martin een protest wilde laten horen, lachte Marie het uit. Ze had ons alle drie tuk. Er was niets aan de hand. Ze nam ons slechts in de maling die boef. Wel een komediante hoor. Ik was toch even geschrokken. De revanche verloren wij ook. Het gaf niks, het was zo,n heerlijke dag.

De namen die ik gebruikte zijn natuurlijk gefingeerd, dat begrijpen jullie wel, maar kom toch ook eens langs op een zonnige zondag. Genieten hoor en je bent onder vrienden, nog sterker: En famille!!

HA.v/h.K.v.A.

Vrijwilliger

2008-06-29T10:56:00.000+02:00

Er wordt regelmatig om vers bloed gevraagd, liefst jong bloed, om de vele taken in de vereniging waar te nemen. De leden, vrienden, die het nu doen worden alsmaar ouder. Het valt hen zwaarder en slechts de liefde voor de club houdt hen overeind. Kom mensen doe er wat aan, ga na en informeer, wat je voor de club kan doen, mmaaaarrrrr…….. blijf voorlopig af van mijn inkooptaken alsjeblieft. Wat heb ik daar een fijne hobby aan overgehouden. Inkopen voor de prijzentafel. Ongeveer twee keer in de maand. Ik heb altijd een hekel gehad aan winkelen of boodschappen doen met moeder de vrouw, maar dat is totaal veranderd. Ik heb nu wat te doen bij die bezigheden. Ik sta niet als een dombo het boodschappenkarretje voort te duwen. Nee, nee, ik blijf rondkijken om te zien of ik iets tegenkom voor de prijzentafel , of om inkoopprijzen te noteren. De reclameblaadjes in de brievenbus spel ik woordelijk en steeds maar kijken welke aanbiedingen bruikbaar zijn en welke combinaties mogelijk zijn. Wat ik wel geleerd heb in de loop der jaren is dat je artikelen moet neerzetten die aan slijtage onderhevig zijn, of dat je spulletjes moet neerzetten die opgedronken of opgegeten kunnen worden zoals wijn, bier, bonbons, koekjes, ja eigenlijk alles wat geconsumeerd kan worden. Vazen, keukenbestek, glazen en meer van die huishoudelijke artikelen heeft iedereen al. Soms zie ik wat leuks op dit gebied en krijgt het ook een plaatsje op de tafel en dan moet je maar afwachten of de mensen het eveneens leuk vinden. Het is prettig als je een prijs wint, maar ik dacht niet direct vanwege de prijs, maar meer vanwege het feit dat je naar de prijzentafel geroepen wordt. Het streelt je ego, je ijdelheid. Ho, ho, niet ontkennen! Geldt voor iedereen hoor! Even wat anders: Als, laten we zeggen een twintigtal prijzen vergeven zijn en er nog enkele eenvoudige prijsjes op tafel liggen, dan hoor ik soms mensen denken van:”Wat moet ik ermee? Wat heb ik er aan?” Heel eenvoudig vrienden; als je er niks aan hebt, natuurlijk weggeven aan familie, buren, of vrienden.” Geven is fijner dan ontvangen” luidt toch het spreekwoord. OK? En vergeet de vele taken in de club niet waar ik in de aanhef over gesproken heb. Tot ziens bij het boulen.
H.A. v/h K.v.A.

Koninginnedag 2008

2008-06-03T15:51:00.000+02:00

In de week vòòr deze feestelijke dag, had ik reeds op TV gezien en in de kranten en wijkblaadjes gelezen, wat er allemaal te doen zou zijn. Te veel om op te noemen vrienden, dat zullen jullie met me eens zijn. Voor elk wat wils, maar voor mij was er niks bij. “ It is not my cup of thea,” kan een Engelsman zo mooi zeggen. Enfin, wij gingen op de stoepen van het buurthuis wat rotzooi bekijken. Oud speelgoed van de kinderen en dat soort spul. Kocht wat voor twintig cent om een kind te plezieren maar het schamele beertje, had ook slechts één oog, lag al snel in de grijze bak. Ja, toen maar naar huis. De TV riep. De hele Koninklijke familie kon je bekijken, bewonderen, zelfs bekritiseren, maar eerlijk gezegd keek ik meer naar de klok, dan naar dat gedoe op TV, want ons cluppie hield een Koninginnedagtoernooi en ik moest me om half twaalf melden. Het is weer een heerlijke dag geworden. Misschien iets te koud maar dat deerde niet. Het werd goed gemaakt door het warme gevoel dat de leden onderling uitstraalden. Na het zingen van het verjaardagslied voor de Koningin, moesten we allemaal op de foto, een zogenaamde grote groepsfoto en toen kon het toernooi beginnen. Er werden mooie partijen gespeeld en iedereen deed erg zijn best om mee te dingen naar de prachtige prijzen, die Margreet Führen op de prijzentafel had geëtaleerd. Ook de totale organisatie was bij haar in goede handen. Dank Margreet voor het vele werk dat je verricht hebt. Ook Harry Brinks, sterk als wedstrijdleider, de vrijwilligers achter de bar en de anderen, die de dag hebben doen slagen: Hartelijk dank!! Rest mij nog te vertellen wie kampioen geworden is. Het is onze vriend uit Bunschoten, Ton Gijsberti. Drie gewonnen partijen met 32 pluspunten. Fier en trots, ging hij, met de beker in de hand en een oranje sjerp om de hals, op de foto. Hij leek wel van adel. Hij had zo mee kunnen lopen in de stoet van Beatrix. Alle gekheid op een stokje, het was een fijne, gezellige dag en ik hoop dat ons Koninginnedagtoernooi een vaste traditie gaat worden.
HAVHKVA

VERLOEDERING

2008-05-29T11:58:00.000+02:00

Lieve mensen, vori g jaar maart schreef ik onder de titel “Afschuwelijk” een stukje over de masturbatie show die gepland was bij Talpa, onder de verantwoording van John de Mol. Ik sprak ook over dat mensonterende programma ”de gouden kooi.” John schijnt het schijnbaar gelezen te hebben, want zoals ik hem adviseerde is hij er uit gestapt en heeft hij de hele boel verkocht. Goed gedaan jochie,maar wanneer kom je nou eens boulen bij “De Gooiers?” De commerciële zender Talpa is inmiddels ook ter ziele, maar de publieke omroepen en dan denk ik in de eerste plaats aan BNN, deinzen er niet voor terug om door te gaan met de verloedering door het uitzenden van vunzige series en films. Als jullie dit stukje lezen is de film “Deep throat” waarschijnlijk al op de buis geweest. Moeten jullie je voorstellen wat dit een impact op vooral jonge kinderen heeft gehad. Op de scholen was het al het onderwerp van de dag en dan natuurlijk in het geniep. De verloedering slaat door! Niet mogen kijken van de ouders? Laat me niet lachen. Haast ieder kind heeft haar eigen TV op de kamer en de ouders gaan echt geen politie-agentje spelen. En de regering tegen de omroep: “Wilt U het alstublieft niet doen, please,”de angsthazen. De verloedering tref je ook aan bij de conferenciers in de Kleinkunst. Joep van ’t Hek nog gehoord in december 2007 ? Het ene schuttingwoord na het andere, vunzige bewegingen, gemene vloeken. Hij komt er eerlijk voor uit: “Anders lachen de mensen niet.” Ja, zijn de mensen veranderd of is jouw kwaliteit onvoldoende om de mensen aan het lachen te krijgen? Het is toch treurig. Gisteren heb ik mijn kleindochter zover gekregen om samen met mij naar Toon Hermans te kijken en te luisteren op “you tube.” De conference was “Snieklaas.” Gelachen dat we hebben, de tranen stonden haar in de ogen. “Lieverd,” zei ik, “is je wat opgevallen bij dit optreden?” Ik gaf haar een kleine hint en ja , daar kwam het. “Het was erg grappig Opa, leuk en zonder smerige woorden of vloeken.” Krijgen we zo’n komiek nog eens terug, vraag ik me af. Sonneveld en Kan waren ook zo fantastisch. Nu doet elke conferencier maar mee met de verloedering. Anders lachen ze niet…. om te huilen! Twee zinnen uit het dagboek van Toon wil ik jullie niet onthouden. Ik vertaal letterlijk: 1) “Dat ik een afschuwelijke hekel heb aan het lachen om schunnigheden hoef ik amper te zeggen.” 2) “Mensen die mij in gesproken of geschreven tekst een aantal schuttingwoorden menen te moeten verstrekken, maken op mij meestal een uiterst naïeve indruk. “ En zo is het. Het is maar goed dat ik straks lekker ga boulen bij ons cluppie anders wordt ik misschien nog agressief.
HAVHKVA

EMIGRATIE

2008-03-30T14:47:00.001+02:00

Danig geschrokken vanmorgen! De Nederlanders trekken weg! Stond in de krant van begin maart dat er vorig jaar 123000 Hollanders geëmigreerd zijn en het jaar daarvoor 135000. Misschien gaat er dit jaar een kleinkind van mij naar een ander land. Zal je toch gebeuren, je weet maar nooit. Waar moet dat heen, ik bedoel waar gaat dat heen Nederland? Wij hebben het toch redelijk goed. Waarom willen we weg? Waar zijn we bang voor? Voor de Friezen,de Tukkers, de Limburgers, de Gröningers? Kan toch niet, die horen bij ons. Die doen ons geen kwaad. Ze vrezen ons ook niet en onze standpunten interesseren hen niet. Ik hoor het ze al zeggen: ”Klets maar aan hoor, over ons dialect, over onze gebruiken, onze rituelen, onze tradities, ons boer zijn, bekijk het maar!” Over het “Geloof” gaan de verschillen gelukkig niet. Dat hebben we eeuwen geleden al uitgevochten. Daar praat niemand meer over. Welk Geloof je hebt is iets persoonlijks geworden en als je geen Geloof belijdt, vind iedereen dat goed. Als je voor je Geloof uitkomt, des te beter,moet je allemaal zelf weten. Heeft niemand wat mee te maken. Zouden ze misschien bang zijn voor de Islam? Bang zijn dat Nederland in plus minus 20 jaar een Islamitische staat is? Dat de Sharia, de Islamitische wetgeving, ingevoerd wordt? Zijn ze bang voor een nieuwe geloofsstrijd? Of misschien een strijd om land en onafhankelijkheid zoals in het Midden-Oosten bij de Israëli’s en de Palestijnen. Daar ligt wel, volgens mijn simpele geest,de bron van alle misère in deze tijd. Na de tweede wereldoorlog begon het daar al te spoken en het houdt maar niet op. De ellende in Irak en Afghanistan heeft alles te maken met die bron, daar ben ik van overtuigd. Mijn vrouwtje kijkt even over mijn schouder en slaakt een kreet van ongeloof. “Je zou een stukje over het jeu de boule schrijven, of over de club die jou zo na aan het hart ligt.” Ja, dat was waar, ik ben helemaal afgedwaald. Toch kan ik nu gedachten op papier zetten die anderen hopelijk tot actie brengen. Als ze daar in het Midden-Oosten nou eens beginnen met wat jeu de boule toernooitjes te organiseren. Dorp tegen dorp, dorp tegen nederzetting. Niet of wel in bezet gebied. Wie weet vinden ze elkaar dan in sportiviteit en vriendschap, want boulers gaan altijd fijn met elkaar om. Meestal wel toch? Zal ik een briefje hierover schrijven naar de mensen die het daar schijnbaar voor het zeggen hebben? Abbas, Ohmert, Bush. Je weet maar nooit. Meer kans op een hoofdprijs in de Staatsloterij dan op vrede? ? Ik moet je gelijk geven, helaas! Als die orthodoxe Joden en die Islamitische fundamentalisten, geen duimbreed toegeven, dan wordt het niks. Blijven ze misschien nog generaties lang, dagelijks met angst leven. Afschuwelijk! Ga morgen beslist boulen, misschien dat die depressiviteit wat overgaat.
HAVHKVA

Vadertje tijd

2008-03-04T18:54:00.000+01:00

Lieve mensen, als je ongeveer mijn leeftijd hebt, er wordt gezegd de leeftijd van de “sterken,” dan dringt bij tijd en wijle het besef door, dat vadertje tijd wel hele snelle beentjes heeft. Dat hebben jullie, wel of niet in een nostalgische bui, zeker ook vaak gedacht. Als ik in zo’n gemoedsstemming ben, dan gaan mijn gedachten vaak uit naar de tijd toen ons “jeu de boules” door landgenoten hoofdzakelijk op campings in het buitenland gespeeld werd, clubs en boulodromes hadden we hier niet. Toen iedereen mocht roken waar hij wilde en niemand zei er wat van. Met de auto was je in een half uurtje in Zandvoort. Niet druk op de weg en ook niet op het strand. Wel veel Duitsers daar, in zelf gegraven kuilen. In winkelcentra kon je iedereen verstaan als je dat wilde. Het sportpark was afgeladen als Hilversum tegen het Gooi voetbalde. In de winter kon je geregeld schaatsen op het kanaal. Je kan het je haast niet meer voorstellen. Rinus Fennis werd bijna tafeltenniskampioen van Nederland, maar de arbitrage flikte hem een kunstje en hij werd tweede. Toch knap hoor! Destijds moest je het niet wagen om een meester of leraar, laat staan een wethouder, bij zijn voornaam te noemen en een agent sprak je aan met meneer. Van terroristen, hooligans, eerwraak, criminele afrekeningen, integratie, hoorde je niet. De TV met z,n soms walgelijke, wrede, pornografische en sadistische series, was nog niet zover om een greep op ons leven en op het leven van onze kinderen te krijgen. ‘Nachts kon je rustig, zonder vrees, met je meisje een straatje om gaan, al was het bedtijd, bijvoorbeeld 5 uur in de ochtend . Natuurlijk kreeg je ook weleens trammelant om het een of ander, maar het werd uitgevochten zonder dat er een mes of pistool aan te pas kwam. “No go area’s”, zoals nu in Amsterdam-West of Kanaal-eiland, (het is niet te geloven! Waar zijn de matrozen? ) kenden we niet. Het was een heerlijk land met een eigen Hollandse identiteit.
Ja, vrienden, ik kan zo wel een tijdje doorgaan,maar het is natuurlijk gesneden koek. Jullie zullen vast wel belangrijkere zaken kunnen opnoemen over “vroeger” dan ik, bijvoorbeeld over het jeu de boules in het Dudok park. Hoe daar gespeeld werd in regen en wind. Over de caravan die daar stond voor de koffie en de ontlasting. Toch even het volgende, als het gepermitteerd is, want het is wat persoonlijks. Vaak speelde ik met mijn kleinkinderen een soort “jeu de boules” met plastic ballen op het pleintje achter hun huis. Ik hoopte maar dat mijn passie voor het spel hen zou bekeren, maar helaas, de TV games, het voetbal, hockey en zo meer, kregen vanzelfsprekend de overhand en dat kan niemand ze kwalijk nemen.
Nochtans, misschien is toen de kiem voor het boulen wel gelegd en spelen ze op latere leeftijd, ook het mooie, enerverende pétanque. En hopelijk met net zoveel plezier als ik. De beker voor het triplette kampioenschap 1997, die Jan van Strien, Ad Rommens en mijn persoontje hebben gewonnen, Ik ben er nog steeds trots op, staat dan beslist nog in de prijzenkast. Kunnen ze zeggen: “ONZE OPA was de tirreur.” Jet en Nick, wel met een beetje ontzag hè!
HAVHKVA

Sporthal Kerkelanden

2008-03-04T18:47:00.000+01:00

Op een zondag, het was 3 februari, ging ik zoals gewoonlijk naar onze boule-club. Flessen en karton ophalen, een kopje koffie drinken of wat sterkers en gezellig een partijtje trainen. Walther Jägers is iedere zondag onze gastheer. Of er nou vier spelers zijn of dertig, het maakt hem niks uit. Hij is er. Als het niet te druk is maakt hij nog alle glazen schoon ook. Onbetaalbaar die kerel ! Om even verder te gaan, die dag was spelen er niet bij. Ik leefde namelijk op pijnstillers, problemen met de rug. Beknelde zenuw. Ischias?? Kom dacht ik, het is nui even tijd om de nieuwe sporthal in de Kerkelanden te bekijken. Ik viel met mijn neus in de boter vrienden, want op een groot scherm werd de wedstrijd Ajax-Feijenoord gespeeld. Het schijnt dat daar regelmatig op zondag en zaterdag topwedstrijden live te zien zijn op het grote scherm. Maar dat is nog niet alles. Wat is het daar leuk vertoeven in dat Grolsch Sportcafé. Je kan er van alles doen. Een pilsje drinken, lunchen,er is een voetbalspel , een Amerikaans biljart. Je kan op de tribune naar sportwedstrijden kijken. Waar vind je dat nog, zo’n gezellig café, op loopafstand? Een “Bob” heb je niet nodig. Dit zeg ik natuurlijk voor de Kerkelandrianen, dat hebben jullie vast wel begrepen. Enfin, heeft men mij nodig, dan ben ik hoogstwaarschijnlijk in het boulodrome, of thuis,of in de Koepel of in de sporthal. Wie weet zoekt iemand mij in de toekomst, vanwege een grote prijs in de Staatsloterij. Je weet maar nooit. En mijn belofte houd ik dan gestand hoor: Lekker dineren met alle vrijwilligers.
HAVHKVA

COMMUNICATIE

2008-01-02T14:48:00.000+01:00

Praat toch met elkaar, praat het toch uit! Ja, makkelijk gezegd. Zelfs op het bouleveld kunnen kleine conflicten vaak niet op die manier opgelost worden. Toch is het communiceren zo belangrijk in onze hedendaagse wereld. Niet alleen het praten, maar vooral ook het luisteren. Dat hoef ik jullie natuurlijk niet te vertellen. Dat weet iedereen. Een goede communicatie tussen aanhangers van diverse Godsdiensten of tussen regeringen die elkaar vijandig gezind zijn, kan een hoop ellende voorkomen. Er zijn uiteraard veel meer voorbeelden op te noemen; wat te denken van communicatie in huis en haard. Een eerste vereiste zou ik zeggen, gelet op de vaak chaotische en voor senioren moeilijk te bevatten, absurde toestanden, in de huidige multiculturele gemeenschap. Je kan alleen maar met het hoofd schudden. Maar daar wilde ik het niet over hebben hoor. Dat weten anderen veel beter dan ik. Ik wilde praten over de communicatie in enkele sporten in vergelijk met ons “Jeu de boule.” Tijdens het voetballen moet je geregeld met elkaar communiceren, om als team goed te functioneren. Je moet elkaar coachen. Je roept: “vrij!, of achter je, of naar rechts!” Doe je het niet, dan krijg je op je donder van trainer en medespelers. Met hockey, van het zelfde laken een pak. In het baseball wordt haast uitsluitend gecommuniceerd met handgebaren. Twee vingers op de pols betekent zus, een hand bij het rechteroorlelletje betekent zo. Bij het “ Jeu de boules is praten, overleggen, ook gebruikelijk. Het spel begint: “Waar gaan we spelen, wie schiet, wie gooit het butje uit, op welke afstand gaan we spelen, wat is de zwakte/sterkte van de tegenstander?” Het eigenaardige is, dat deze korte, haast samenzweerderige gesprekken, het boulen zo heerlijk intiem maken. Tijdens iedere mêne vaak overleg over de ontstane situatie. “Wat doen we, plaatsen of schieten? Een boule voor het butje of twee meter er achter? “Enz. enz. Werkelijk gewoon gezellig overleggen. Je hebt natuurlijk spelers, die elkaar zo goed verstaan dat een enkele beweging met hand of hoofd voldoende is om aan te geven hoe het spel vervolgd moet worden. Een blik met de ogen en in een ogenblik is de beslissing genomen. Dat zou niks voor Theo Bottenheft geweest zijn. Deze oude vriend van mij moest soms door loting spelen met Jordy, een bescheiden jongen van 13-15 jaar en voor of na de partij kwam Theo steevast naar mij toe. “Hans, hij speelt goed, maar ik kan niet met hem praten, hij overlegt niet, er is geen contact. Hij vindt alles goed. Hopeloos man! Zeer ongezellig! ! Voor degenen, die Theo niet gekend hebben, het was een fijne sportieve kerel, oud-speler van de FC Hilversum. Hij werkte bij Philips NSF, afdeling communicatie, werd uitgezonden naar diverse landen, o.a. Argentinië. (en Greet mocht altijd mee) Hij boulde omdat hij het zo gezellig vond, winnen was leuk maar onbelangrijk. “Doe ze de groeten daarboven, Theo! Je ziet ons wel verschijnen te zijner tijd.”
HAVHKVA

EEN UURTJE CYCLUS

2008-01-02T14:30:00.000+01:00

Ja,ja,vrienden, ik had een uurtje uitgetrokken voor dag twee van dat fameuze cyclus toernooi pétanque van de “Gooiers”, maar lach niet, het uurtje werd meer dan een halve dag, zo geboeid als ik was door alles wat zich in onze speelhal afspeelde. Ik vergat de tijd gewoon. Wat heb ik genoten. Spannende, bloedstollende wedstrijden, ongelofelijke ontknopingen en de sfeer bleef sportief en vriendschappelijk . Veel toppers uit Nederland waren aanwezig en vele Gooiers deden mee als ploeg en soms maakten ze ook deel uit van een ander clubteam. Tjonge, tjonge, wat is ons cluppie vooruitgegaan, niet alleen in de breedte, maar vooral ook kwalitatief. We konden ons met de beste boulers meten. Wij hadden 6 teams in het toernooi en ze hebben leuke klasseringen neergezet. Wat te denken van de “halve finale” in poule A en de eerste plaats in poule C. Hoewel wij in feite ook veel goede speelsters hebben deed slechts één dame van de Gooiers mee, namelijk Leandra. Ze viel in, in het DOSC team van haar vader Albert Würing. Het toernooi was waarschijnlijk al snel volgeboekt. Als ik meer namen ga noemen van Gooise spelers die deze dag uitblonken in hun sport, dan wordt het een hele waslijst, zal ik maar niet doen. De mensen wil ik roemen, die de hele dag als gastheer en gastvrouw zijn opgetreden, niets was hun teveel. Onze gasten waren weer bijzonder tevreden. Twee dingen nog. Harry Brinks moet ik toch even prijzen. De hele dag gastheer, wedstrijdleider en scheidsrechter spelen. Ik geef het je te doen. Klasse hoor! Dan nog dat fotoverslag van de Gooi en Eemlander. Gewoon zielig. Een man met grijs haar in een hal met ca 10 spelers terwijl er 96 deelnemers waren?? Geen woord over het feit dat er meer spelers waren beneden de vijftig dan boven de vijftig, geen woord over de jeugdteams die meededen, geen zinnetje verband houdend met topsport. Het was waardeloos. Ben al 50 jaar abonnee van die krant, maar je zou het abonnement haast beëindigen. Treurig! Mogelijk zetten ze het in de toekomst nog een keer recht. Wat de derde en vierde dag van de cyclus betreft, ik ben er beslist weer bij voor minstens een uurtje? Kijk er al naar uit ! Misschien tref ik jullie daar in ons gezellig onderkomen. (Met rookhok) In de hoop dat jullie allen een gezegend Kerstfeest en een prettige jaarwisseling hebben gehad., wens ik jullie nog een fijn, sportief en gezellig boulejaar toe. Het ga jullie goed! Maak er wat van in het boulodrome en ook thuis en op het werk natuurlijk. Het allerbeste en tot ziens!
H.A. v/h K.v.A.

Vrijwilligersdag 2007

2007-11-23T14:32:00.000+01:00

Ja, ja, lieve mensen, het is weer voorbij. Het mooie feest is over! De juiste woorden om mijn gevoel van dankbaarheid te tonen voor de leden,die alles zo tot in de puntjes georganiseerd hebben en die de hele dag bezig waren om het iedereen naar de zin te maken, kan ik niet vinden. De ontvangst, het toernooi, de hapjes tussendoor, de prijsuitreiking, de sponsorprijzen, de “levende”muziek en natuurlijk het heerlijke buffet waren uit de kunst. Weinigen hebben veel gedaan voor velen. Ik zal ze maar niet stuk voor stuk voor het voetlicht halen. Stellen ze niet eens op prijs. Wij kennen en waarderen deze fijne leden. Een stille wens voor volgend jaar: “Kunnen we het niet twee keer vieren?”
HAVHKVA

Onderhands/bovenhands

2007-11-23T14:28:00.000+01:00

Op een zomeravond dit jaar, werkte ik wat trainingspartijtjes af met vrienden. We spelen doorgaans drie of vier partijen en dan zijn we het meestal zat. Op een gegeven ogenblik, toen ik al uitgespeeld was, werd mijn aandacht getrokken door een groepje boulers, die bezig waren om enkele nieuwe gasten iets van het spel te vertellen. Er werden wat boules gegooid, gepraat, gelachen, maar niemand bekommerde zich echt serieus om de nieuwelingen. Joop Gorel was er helaas niet. In de regel houdt hij zich bezig met beginnelingen of aspirant leden. Na hen eerst de spelregels uitgelegd te hebben, begint hij steeds met, laten we zeggen, de gebruikelijke worp. “Bovenhands werpen en de gestrekte hand nakijken.” Ik heb het Joop vaak horen zeggen. Nu wil het geval dat een dame bij de gasten waar ik het in het begin van dit vertelseltje over had, onderhands stond te gooien, zonder dat iemand haar corrigeerde.
Ik ging naar haar toe en vroeg haar wanneer ze begonnen was met boulen. “Nu,” zei ze “en ik vind het heel erg leuk.” Na nog even wat algemeenheden uitgewisseld te hebben zei ik tegen haar: “Mevrouwtje, wilt U het boulen goed onder de knie krijgen, dan moet U direct beginnen met bovenhands te gooien. Als U met onderhands gooien start, dan leert U het nooit meer af. Het is: “jong goed geleerd, oud goed gedaan,” een kwestie van opvoeden toch? Het is moeilijker, maar blijf er op oefenen dan zult U zien dat U op een gegeven ogenblik betere resultaten krijgt.”
Toen ik weg wandelde voelde ik wat stekende blikken in mij rug. Oh, jee, te hard gesproken door mijn doofheid en helemaal vergeten door mijn fanatisme dat wij vele ondermaatse gooiers , excuus onderhandse pointeurs hebben, die deze bovenhandse speler regelmatig de baas zijn. Sorry luitjes, uitzonderingen bevestigen de regel zullen we maar zeggen. Maar……hoe gaat het eigenlijk op de kiezelbanen die we gekregen hebben. Problemen, kopzorgen? Rollen kan niet meer hè ? En zoals gezegd het omturnen wordt erg problematisch. Jong niet gecorrigeerd enz,enz. Trouwens, wie heeft dat rode boekje, geschreven door Othello, van mij geleend? Gaarne snel terug.
HAVHKVA

JBC BOULAERE

2007-11-23T14:23:00.000+01:00

Zijn jullie er al geweest? Bij het nieuwe onderkomen van Boulaere? Ze zitten nu bij de sportvelden ongeveer aan de rechterkant van Laren, als je van Hilversum komt. Voor de A1 rechtsaf, weg volgen, via de brug over de A1, weg blijven volgen en dan zie je een bordje aan je linkerhand en dat wijst je verder wel de weg.
Op een zonnige dinsdagmiddag, alweer 2 ā 3 maanden geleden, ben ik eens gaan kijken wat ze met weinig hulp van gemeente of wie dan ook, voor elkaar gekregen hebben. Er liggen mooie , maar ik dacht, wel moeilijk bespeelbare buitenbanen, een paar bankjes en er is een kantine van een sportclub in de nabijheid, die helaas die middag gesloten was.
4 Doublette partijen waren aan de gang, maar de sfeer was een beetje kil. Het “Boulaere’ gevoel , als ik me zo mag uitdrukken, was niet aanwezig. Het sluimert waarschijnlijk nog tussen de Brink en het nieuwe onderkomen.
De vriendelijkheid en gastvrijheid hebben ze in ieder geval niet op de Brink gelaten want ik werd hartelijk ontvangen en als ik dat wilde kon ik zo meespelen.
Aan de Brink heb ik fijne herinneringen. Ik denk aan die eerste keer dat ik in contact kwam met het jeu de boules, toen Kees Clijnk en Frans Ram mij op een prettige wijze uitlegden waarom ik die boule niet mocht oprapen. Wist ik veel, ik wilde slechts gedienstig zijn. Ik heb er toen iets over geschreven, de titel van het stukje was “De kiem.” Als je wilt, zie: http://havhkva.blogspot.com
Met Antonio heb ik op de Brink eens een verregend toernooi gespeeld. Er waren af en toe wat buien maar in het park regende het vanwege het enorme bladerdak, de hele dag. Er werd geïmproviseerd met zeiltjes en afdakjes maar geen paniek hoor, Meep Poel, de wedstrijdleider, bleef koel en enthousiast.
Ja, de Brink! Wat was het zalig om daar op een warme zomerdag in de schaduw van de hoge bomen lekker op een bankje te zitten en naar partijen te kijken van een “jeu de boules” toernooi. Dat is helaas voorbij, maar wie weet hoe fijn, gezellig en knus het nog in het nieuwe onderkomen wordt. Laat ik het daar maar op houden. Boul ze vrienden, in Laren of hier, doe het met plezier.

H.A. v/h K.v.A

LOTERIJEN

2007-09-06T16:30:00.000+02:00

Beste vrienden, al jaren en jaren speel ik in diverse loterijen. Nooit wat gewonnen. Ik zou echt tevreden zijn geweest met enkele duizenden Euro´s als prijs, maar Vrouwe Fortuna ging steeds mijn deur voorbij. Kan ook niet anders, want kleine prijzen zijn er amper meer. Nee! Drie, vier, vijf, zeven ja zelfs twaalf miljoen, keren ze uit. Belachelijk gewoon! Hoeveel mensen zijn al niet dolgelukkig met 10.000, 20.000 of pak ‘m beet 100.000 Euro. Meer hoeft toch niet. Denk ook niet dat je zo gelukkig bent als je bijvoorbeeld 7 miljoen Euro wint. De eerste weken misschien wel, een paar feestjes, een verre reis, maar daarna ga je wensen dat je dat vervloekte geld nooit had gewonnen. Bedelbrieven, dreigbrieven! Je barst plotseling van familie en vrienden. Er wordt geadviseerd een beveiligingsfirma in de arm te nemen. Rustig boulen kan je niet meer. Twee, drie kerels met die donkeren zonnebrillen op, blijven je in de gaten houden, blijven op je passen. Lekker met je fietsie naar het boulodrome om een pilsje te pakken is er niet meer bij. Te gevaarlijk! Als je gaat moet je in een gepantserde auto zitten. De knappe koppen onder jullie zullen misschien zeggen: “Geef het geld toch weg,``maar hallo, wel doordenken hoor! Je karakter verandert ook. Je wordt gierig, je denkt dat iedereen achter je geld aan zit, je wilt steeds meer van dat aardse slijk en weggeven ho maar. Anoniem blijven? Een momentje van zwakte, van loslippigheid, een pilsje teveel op, en het bericht verspreidt zich als een lopend vuurtje door Europa tot aan de Balkanlanden toe, als jullie begrijpen wat ik bedoel. Een accountant, die op je kapitaal zou passen gaat er met de helft vandoor. Via, via, hoor je dat hij in Cuba zit. Nou ja zit, hij zal waarschijnlijk liggen en wel op het strand, met een paar mooie meiden naast hem. Je bent gedwongen om je in het criminele milieu te begeven om iemand te vinden die het geld wil terughalen, uiteraard tegen een enorme vergoeding. Na veel geld gestiekt te hebben in de onderwereld vind je eindelijk een huurmoordenaar die het wil doen. Het eerste wat hij zegt: ``Bang maken, of moet hij ook”…..en dan volgt een gebaar met de vinger langs de hals. Griezelig gewoon! Voordat je het weet zit je in de cel met al je miljoenen. Wees dus verstandig, mocht het zover komen dat je wat wint, overleg dan met mij, wat wij er mee gaan doen en hoe wij het gaan doen. Afgesproken? We komen er samen wel uit. We zijn toch vrienden.
HAVHKVA

DINSDAGMORGEN

2007-09-06T15:54:00.000+02:00

Zomaar een zonnige dinsdagmorgen in deze toch wat natte zomer. Kwart voor negen hangen ze al voor de deur van het boulodrome ofschoon het “vrij spelen” in feite pas om half tien begint. Deze jeu de boule spelers laten geen dinsdagmorgen aan zich voorbij gaan of er moet iets serieus met ze aan de hand zijn. Groepjes worden geformeerd en na het eerste kopje koffie rollen de butjes al snel over het terrein.
Het is een en al gezelligheid. Er wordt gekeuveld, gelachen en gesproken over kleine vraagstukken. Wie de partij wint is niet belangrijk. Hoewel…..in sommige partijen wordt toch wel fanatiek en geconcentreerd gespeeld, maar dan weer, altijd in een fijne sfeer.
Zittend op een terrasstoel, een kop koffie in de hand , kijkend naar een partij en niet schromend om commentaar te geven, is werkelijk een belevenis. Een fijne belevenis. Probleempjes zijn even ver weg.
Na een tijdje genoten te hebben, begint het een beetje te kriebelen en wil je ook een partijtje doen, maar ho,ho, dat is niet makkelijk! De partijen zijn tenslotte al geformeerd en er wordt al gespeeld. Bekijk het even, wil je!
Je komt er niet meer bij en voor laatkomers en nieuwelingen is dat, zeer begrijpelijk, erg teleurstellend.
Waarom doen we daar niets aan, we zijn toch één familie? Je laat een clublid toch niet zomaar in de kou staan. Wat maakt het nou in feite uit of je triplette in plaats van doublette speelt als je twee toekijkers gelukkig kan maken. En drie tegen twee is toch ook geen ramp.
Het lijkt me verstandig als het Bestuur enkele mensen aanwijst, die tot taak hebben zo nu en dan er op te letten, dat geen van onze leden of aspirant leden aan de kant blijven staan. Ze moeten de autoriteit krijgen om indien nodig, nieuwe groepjes te formeren of aan te vullen.
Ik snij nu een onderwerp aan dat eigenlijk ook geldt voor het “vrij spelen” op de dinsdagavond en de donderdagavond. Heus, ik heb mensen eenzaam en haast huilend het terrein weer zien verlaten ; niemand wilde met hen spelen. Kan toch niet vrienden?
Tijdens het spel moeten we dacht ik , af en toe in het rond kijken en eventueel proberen indien nodig wat te regelen en dat geldt natuurlijk ook voor mijn persoontje. Ik heb Eefje eens terneergeslagen weg zie gaan zonder dat ik ingreep. Duurde lang voordat ik in slaap viel die nacht, echt waar, maar Eefje heeft misschien helemaal niet geslapen.
Denk er over na vrienden en……..”Wie goed doet, goed ontmoet.” Boul ze met plezier. Met twee, vijf, zes of vier! Het geeft toch geen sier? Love you all !!
HAVHKVA

TWEEBENIG

2007-07-06T14:40:00.000+02:00

Hallo vrienden, jullie hebben vast wel gehoord van tweebenige spelers. Ja, juist! Bij het voetbal. Wesley Sneijder van Ajax is zo’n typische tweebenige voetballer, een beste! Soms sta je er versteld van hoeveel duurbetaalde voetballers slechts met één been fatsoenlijk kunnen trappen. Onbegrijpelijk! Met het salaris dat ze verdienen (krijgen) blijf je er toch iedere dag op trainen. Er zijn ook specifieke links, of rechtspoten. Van Hanegem was een linkspoot, met rechts kon hij geen bal trappen, maar het was een goeie hoor, Heb nog tegen hem gespeeld. Dat moet ergens in de zestiger jaren zijn geweest.. Hij was toen een broekie van 16-17 jaar, speelde bij Velox Utrecht, de sterren van de hemel. Nu wat anders, hebben jullie wel eens gehoord van een tweehandige speler bij het jeu de boule of heb je zo iemand wel eens zien spelen? Nee, hè? Raar eigenlijk. Bij andere sporten komt dat wisselen van arm of been regelmatig voor. Van die Ronny O’ Sullivan bijvoorbeeld, kan ik bij het snookeren werkelijk genieten. Hij wisselt zo van stootarm of het niets is. Hup links, hup rechts, ongelofelijk. Bij het Pétanque komt dat wisselen niet voor. Jan Hesseling, onze trainer (met diploma) zal nooit tegen een speler(ster) zeggen:’En nu plaatsen met je andere hand.” Toch is het soms wel prettig als je met beide handen kan plaatsen. Ik denk nog niet eens aan het geval dat je aan een arm of hand geblesseerd bent, maar er zijn situaties dat je alleen met effect bij het butje kan komen en ja, dat effect geven is niet zo eenvoudig. Misschien lukt het binnen soms wel, maar probeer het niet in de bak; daar kan je slechts hoog gooien om succesvol te zijn en dan nog effect erbij?? Wordt problematisch. Joop Gorel, Mat Sjoer en Koos Hogenbirk zijn de enige spelers die ik ken, die zowel met de linkerhand als met de rechter redelijk kunnen plaatsen. Schieten is er nog niet helemaal bij. Komt wel jongens. Blijf er op trainen, ook al verdien je er geen tonnen per jaar mee. Boul ze! Met de linker of rechterhand, maakt niets uit, als je maar plezier hebt.
H.A. v/h K.v.A.

JBV BOULAMIS

2007-07-06T12:31:00.000+02:00

Met Hemelvaartsdag, oh wat is dat weer lang geleden, zijn Beppie en ik naar Bunschoten getrokken. Naar de banen van de Jeu de boule vereniging “Boulamis.” We gingen kijken naar de verrichtingen van Jos Dumont en Alie van Loenen, die daar een man-vrouw toernooi speelden. Piet van Gelder had mij goed verteld hoe ik moest rijden. “Denk erom, vóór Polynorm linksaf en dan de eerste rechts. Doorrijden en dan zie je het vanzelf.” Klopte als een bus. Kan ook niet anders, die man heeft de hele wereld doorgereisd vanuit Washington waar hij gedetacheerd was. De weergoden speelden wederom een spelletje met het KNMI , het was prachtig zonnig weer, in tegenstelling tot de voorspelde regen en kou. Een genot om te spelen in die weersgesteldheid, maar helaas viel het toeschouwen wat tegen, want het spel was van een bedenkelijk niveau. Het bleek meer een familiefeestje te zijn met een barbecue achteraf, dan een serieus toernooi. Ik zag moeders met dochter of zoon, Opa’s met kleinzoon en het grut had naar mijn mening nog nooit een boule gegooid. Er was een aardig competitieteam van JBC Boulaere, maar ook zij konden niet tippen aan Jos en Alie. Etienne met een jongetje dat mocht invallen, ( wie de vrouw speelde weet ik niet) deed het niet onaardig. Hij had de eerste twee partijen al gewonnen en ging op naar de derde partij, toen wij besloten om maar op te stappen en een hapje te eten in het pittoreske Spakenburg. Wat een fijn gezellig dorpje, deed ons denken aan Opt in Limburg. Wie het toernooi gewonnen heeft weet ik niet, maar Jos en Alie zullen zeker in de finale hebben gestaan. JBV Boulamis is een fijne club met lieve mensen, enkele ken ik persoonlijk, maar hun accommodatie is eerlijk gezegd niet geweldig. Gooiers, wat zijn we toch bevoorrecht. Een schitterende accommodatie, een prachtige kantine, 16 binnenbanen, een luisterrijke omgeving, een sterk Bestuur, veel vrijwilligers en ik, die af en toe een stukje voor jullie mag schrijven. Wel lezen hè,eventueel op http://havhkva.blogspot.com Afgesproken? ?? Dan niet!
HAVHKVA

TETE A TETE

2007-05-08T15:56:00.000+02:00

De clubkampioenschappen zijn gespeeld. Jullie mogen gerust weten dat “Tête a tête” mijn discipline niet is. Ik zag er tegenop om de hele dag één tegen één te spelen, streepte mijn naam door op de intekenlijst, maar de club zat met een oneven aantal voor de heren, dus ik liet me overhalen om toch maar mee te doen. Spijt heb ik er niet van gehad. Wat was het een heerlijk samenzijn, een gezelligheid, een sportief genoegen, op die magnifieke zonnige zaterdag in mei.
Harrie Brinks had de wedstrijdleiding, dus dan weet je dat alles voortreffelijk liep.
5 Voorgelote partijen werden gespeeld en je kon het slecht treffen zoals bijvoorbeeld Wim Versteeg, die eerst Antonio moest bestrijden en toen tegen Dennis opbotste. Niet erg, het belangrijkste was dat er met vrolijkheid en plezier gespeeld werd. Wel serieus uiteraard, want het ging tenslotte om het kampioenschap van de Gooiers.

Begrijp dat ik niet van alle partijen een verslagje kan doen, toch wil ik een uitzondering maken voor de eerste partij van de tweehandig spelende Mat Sjoer. Het was een gelijkopgaande strijd. Bij de stand 11-11 maakte Mat twee foutjes, een boule had hij al geschoten en de twee boules die hij nog over had plaatste hij op 1 meter van het butje. Zijn tegenstander lag op punt en kon de partij makkelijk uitmaken. Hij deed dit niet, misschien uit vriendschap?? Het werd 12-12 en Mat maakte de partij in de volgende mêne met een mooie carro uit. Zijn tegenstander glimlachte minzaam; het blij zijn voor Mat, overheerste gelukkig zijn droefenis.
Na de vijf partijen die een ieder moest spelen, gingen de beste vier naar de finaleronde. Prachtige finalepartijen werden er gespeeld met wisselende kansen. De uitslag en de namen van de twee kampioenen zullen vast wel in dit clubblaadje staan.
Veel, veel dank, aan onze leden achter de bar: Lotte Hoveling
Walther Jagers
Kees Hardeman
Fijn dat wij zulke leden hebben. Voor mij zijn het de ware Kampioenen. Deze vrijwilligers(sters) zorgden er voor dat ons hapje en drankje op tijd klaarstond en dat wij buiten heerlijk konden boulen en plezier hebben. Hadden we maar meer van deze mensen, dan wordt het vast voor iedereen wat makkelijker.
Ben er zeker volgend jaar weer bij. Laten wij allemaal komen. Het is net als bij de Olympische spelen: Het meedoen is belangrijker dan het winnen.
H.A.v/h K.v.A.

LE SALUT DU PETANQUEUR

2007-04-27T19:53:00.000+02:00

Lieve mensen, wat zijn we de laatste decennia toch overstelpt met rotzooi uit Amerika.
Gewelddadigheden, moorden, provocaties, porno en nog veel meer. Niet alleen op film en TV maar ook in het echie en de media is zo goed en snel geïnformeerd dat je er iedere dag mee geconfronteerd wordt. Je leest, ziet of hoort het, of je wilt of niet,. Natuurlijk zijn er ook goede dingen komen overwaaien al zou ik niet direct wat kunnen opnoemen, Ja, de groet misschien. Jullie weten wel, de haast rituele begroeting van personen die lid zijn van een bepaalde bende of van personen die deel uitmaken van een “gang” op een universiteit of high school. Vind ik wel leuk al die hand en arm bewegingen, die vuisten en ellebogen tegen elkaar. Jullie hebben het vast wel eens gezien op TV. “Zou dat wat voor boulers zijn,” dacht ik. We zijn een kleine groep in de samenleving die weinig erkenning krijgt van andere sportbonden of van de media en die door een speciale groet zich van anderen kunnen onderscheiden.

Geinig toch, als je in een of ander winkelcentrum enkele mensen de boulersgroet ziet uitwisselen. Je krijgt dan natuurlijk: “Hé, boulers, hoe gaat het er mee? Van welke club zijn jullie lid?” Het contact is direct gelegd toch? Hoe die groet moet worden heb ik al een beetje uitgedacht. Als je een bouler of boulster tegenkomt geef je elkaar met de bovenkant van je rechterhand een klein tikje, de hand iets gebogen net of er een boule in ligt, dan je vuist op je hart en dan ook met de rechterhand een “high five.” Leuk, vinden jullie niet?

Direct mee beginnen hoor! Ik hoef het niet via de bond te spelen want die zijn nog lang niet rijp voor frisse ideeën. Jaren geleden sprak ik al over gekleurde boules en over het dubbele voordeel bij het winnen van de toss. (Je krijgt het butje en je mag het terrein uitzoeken.) Nooit een reactie gehad Ik heb gesproken over boulen in een pikdonkere hal, met een lichtgevend butje en lichtgevende boules, misschien problematisch, geeft niet, het is RECLAME ! Er wordt over geschreven, het wordt gelezen.

Dat gezever van: “Ik dacht dat ze jeu de boules alleen op de camping speelden,” moet eruit!! Sorry, ik maak me wat kwaad. De groet dus: Bovenkant rechterhand klein tikje, (je staat dan iets voorovergebogen) dan de vuist op het hart en dan een “high five.” Veel succes! Oefenen en doen hè! Mocht je een beter begroetingsritueel hebben, laat het dan weten aan de bond. Ze zullen je vast dankbaar zijn, maar of je wat van ze hoort betwijfel ik.
HAVHKVA

AFSCHUWELIJK

2007-03-14T18:52:00.000+01:00

Wat ons weer te wachten staat vrienden en dan denk ik vooral aan onze kinderen. Het is niet te geloven! Woorden om mijn gevoelens van afschuw duidelijk op papier te zetten vind ik niet.Een masturbatieshow. Ja, ja, jullie lezen het goed. Heeft die John de Mol van Talpa nou helemaal geen fatsoen? Zijn vader heb ik nog gekend. Hij was voorzitter van de voetbalclub “Het Gooi.” Een prettige, beschaafde kerel. Ben benieuwd of hij zijn zoon enkele woorden over normen en waarden in het oor gaat fluisteren. Blijf je nou steeds die grenzen van het toelaatbare opzoeken John? Je hebt toch alles wat je hartje begeert jongen. Je bent toch multimiljonair. Je hebt lang genoeg keihard gewerkt. Wees toch wijs! Eerst dat mensonterende programma schrappen, ook “De gouden kooi” als het effe kan en dan het hele zooitje verkopen. Je kan met je geld een heerlijk leven leiden, zonder kopzorgen en dat niet alleen, maar je kan met luttele bedragen heel wat mensen gelukkig maken. Denk bijvoorbeeld aan de daklozen, die bij ieder winkelcentrum zielig hun krantje aan de man proberen te brengen en dolblij zijn als ze er eentje slijten.Het leven is maar kort John, de tijd gaat snel, vooral als je achterom kijkt. Probeer toch fijn te leven en laat anderen mee profiteren van je rijkdom. Door te geven word je zelf gelukkiger. Ga lekker golfen, zeilen of paardrijden; nog beter en gezelliger: Ga boulen! Je weet wel:”jeu de boules” We hebben een fijne club in Loosdrecht. Kom eens langs jongen. Je bent welkom. Spuug, net als het gros van de bevolking, op dat afschuwelijke programma die bepaalde personen jou in de mik willen schuiven. Niet doen John! Scheld ze de huid vol en laat ze dat vunzige programma maar in Engeland houden.

Goed nieuws vrienden. Het programma gaat niet door. We kunnen gerust zijn. Er werd gelukkig en masse geprotesteerd. Via Internet zou je nog wat kunnen zien als je er behoefte aan hebt. Afschuwelijk!
HAVHKVA

75 JAAR

2007-02-16T20:02:00.000+01:00

Hij werd 75. De e-mails van de club deden hem goed. Hij kreeg ook een voorgedrukte felicitatiekaart van het Gemeentebestuur met de handtekening van de burgemeester. Geen geschreven felicitaties. Ach, wat geeft het. Hij had sowieso een hekel aan verjaardagen. Vorig jaar speelde hij op zijn verjaardag nog stiekem mee met het “piekentoernooi.” Niemand ontdekte het. Dit jaar moest hij er aan geloven. 75 Jaar was niet niks. Zijn kinderen wilden hem persé een diner aanbieden. Het zou een gezellige avond worden met de naaste familie.Hij bleef tegenstribbelen, zijn vrouwtje kookte beter dan alle koks in Nederland, beweerde hij, maar hij ving plotseling de naam van het établissement op. “Waar gaan we heen? De Eend in Loosdrecht? Hartstikke leuk jongens!” Zijn kinderen keken hem verbaasd aan. Zo’n ommekeer. “Ja,ja,” zei hij. “Ze moeten een geweldige keuken hebben.Trouwens,” en daar kwam de aap uit de mouw. “Ze hebben een groot reclamebord bij ons in het boulodrome hangen." De smiecht, als ze z’n cluppie maar goed gezind waren.
Hij vertelde me naderhand, dat hij die avond verschrikkelijk genoten had. Leuke cadeaus, fijne sfeer, uitstekend eten (hij mocht niet betalen)en ze hebben nog een verjaardagsliedje voor hem gezongen onder aanvoering van het bedienende personeel.Dat kan daar allemaal in dat bruine eetcafé. Als we het eerstkomende toernooi zouden winnen, we spelen vaak samen, dan nodigde hij mij uit voor een etentje bij “De eend.” Ik moest er een beetje om lachen. “H.A.v/h K.v.A, je mag dan wel beginnen om beter te plaatsen,”riep ik hem toe. “En jij beter schieten,” antwoordde hij. Het is dat wij onafscheidelijk verbonden zijn anders had ik een andere partner gezocht.
HAVHKVA

OPT (LIMBURG)

2007-01-26T15:32:00.000+01:00

Beste boulevrienden, wat mij in januari is overkomen! Je zou haast denken dat ik het verzonnen heb. Kreeg via mijn e-mail plotseling contact met volle neef Gert, die ik al een tiental jaren uit het oog verloren was. Hij bleek een fanatieke bouler te zijn en via de website van de Gooiers, kwam hij op mijn website terecht en na even verder zoeken en vragen had hij mijn adres. Hij nodigde ons uit om zijn 45 jarig huwelijksfeest bij te wonen. Zaterdag 6 januari in Opt Limburg. Wij moesten bij hem overnachten, de logeerkamer was al voor ons ingericht. Routebeschrijving werd opgestuurd. Hij overdonderde ons min of meer. Ja, wat moest ik vrienden, wij konden deze uitnodiging natuurlijk niet afslaan. Velen weten dat ik mij pas senang voel als ik op plaatsen ben waar je de toren van de Vitus kerk nog kan zien, maar daar moest ik me nu overheen zetten. De routebeschrijving was volledig en duidelijk en wij hadden dus geen moeite om het dorpje te vinden. Ja, daar stond het bord, OPT Provincie Limburg. Jongens, misschien zijn jullie er wel eens langs gereden op weg naar de vakantiebestemming in het Zuiden, maar stop een volgende keer in het dorpje. Je geniet, je waant je 50 jaar terug. Zo, n leuk, door liefelijke heuvels omarmd, idyllisch plaatsje, schijnbaar blijven steken in de vijftiger jaren. Een beekje met helder stromend water loopt langs de hoofdstraat.Er is een kerk, een warme bakker, kruidenier annex postkantoortje, twee kroegjes, een dorpspleintje met muziektent en nu komt het: Zowaar iets moderns: Een boulodrome met 8 banen! Niet te geloven toch? Een dorpje van 4 à 500 inwoners met een boulodrome. Er waren twee clubjes met gezamenlijk ongeveer 90 leden. Geen van de twee was aangesloten bij de bond. "Dat vinge vuur tse duur jong, foetjeworpe geld." Ze hielden zelf wel interne toernooitjes triplette, doublette en tète a tète en speelden twee keer per jaar tegen de andere club om het kampioenschap van Opt in de verschillende disciplines. Woar genoag! Gert vertelde nog dat ze minstens één keer per twee maanden een barbecue hielden na een toernooi en soms een lopend buffet, verzorgd door de Chinees uit Maastricht. “Ja, jong, we kunnen dit doen omdat ze hier haast allemaal hun schaapjes op het droge hebben. Wat Wassenaar is voor De Haag, is Opt voor Maastricht.” Het 45 jarige huwelijksfeest van mijn neef en zijn vrouw Doefje werd in het boulodrome gehouden en het werd een heerlijk festijn.Die Limburgers weten echt wel wat Bourgondisch feesten is. Om 4 uur ’s- ochtends liep ik waggelend en zingend het plaatsje door op zoek naar mijn slaapplaats. Om 5 uur s, -ochtends vond Beppie mij snurkend in de muziektent, onderkoeld natuurlijk en s, -middags om 4 uur zat ik te boulen. Fijne mensen die Limburgers alleen hun mooie dialect is onverstaanbaar. Beppie reed naar huis en om 10 uur zat ik te kijken naar “De wedstrijden” met al die vervloekte reclame en luisterde ik met een half oor naar het geleuter van die "analytici." Jongens dit was het dan. De plaatsnaam Opt is natuurlijk gefingeerd. Ik heb de eerste 3 letters weggelaten. Het zou niet leuk zijn als het dorpje in de zomer overstroomd zou worden door bezoekers en kijkers, maar als je het graag wil weten neem dan even contact met me op. Wat een heerlijk weekend, maar gelet op mijn leeftijd zou ik zo, n weekend hoogstens tien keer per jaar willen meemaken. Nou ja, maak er maar twee van. De mazzel, leef luu en hei nog ee jluksielig Nujjoar!

H.A.v/h K.v.A.

ONS GEHEIM

2007-01-26T15:28:00.000+01:00

Lieve mensen, beste leden van de Pétanqueclub “De Gooiers,” tranen uit mijn ogen vallen op het toetsenbord van mijn pc terwijl ik dit stukje schrijf. De zinnen die op het scherm verschijnen kan ik vrijwel niet lezen. Sorry hoor, ik krijg mijn gevoelens bijna niet onder controle.“Wat is er toch aan de hand Hans?” hoor ik jullie al vragen. Ja, verdriet vrienden, smart, ik heb wat ontdekt met betrekking tot onze club, de club die ons zo na aan het hart ligt. Ik zal het jullie vertellen, gedeelde smart is ten slotte halve smart, maar beloof me, vertel het niet door. Laat het voorlopig ons geheim blijven Eerst moet er een oplossing worden gevonden voor het probleem. Je mag er wel met clubleden over praten, maar doe dat voorzichtig. Fluister desnoods, kijk om je heen of er geen leden zijn van een andere sportclub, die het kunnen horen. Je schaamt je toch rot.En ook dit nog: De muren hebben oren hè. Dat was kretologie in de oorlogsjaren, maar nu is dat werkelijkheid geworden. Denk maar aan die minuscule microfoontjes die ze tegenwoordig overal in een kamer kunnen plaatsen. Denk aan dat akkefietje: Dat overhoorde gesprek tussen Margarita de Bourbon de Parme en Edwin de Roy van Zuydewijn. Dus beloof me, wees alsjeblieft voorzichtig. Voordat ik het geheim prijs geef en alleen aan jullie uiteraard, moet ik toch zeggen dat ik er met mijn hoofd niet bij kan.Het is bij de wilde boulers af.Elke zichzelf respecterende club zou zich doodschamen. Wij bestaan notabene meer dan 25 jaar en we zijn een van de grootste pétanqueclubs in den Lande.Het is niet te geloven. Ik zal het jullie nu maar vertellen, ik kan het niet meer voor me houden.Houd je vast hè. Daar komt ie: “De gerespecteerde Pétanqueclub “De Gooiers” heeft geen clublied!! Daar schrikken jullie van hè? Dat wisten jullie niet, wel?. Kunnen wij elkaar een hand geven hoor.” Zo’n mooie club en dan geen clublied. We mogen toch snel actie verwachten van het Bestuur om deze lacune op te vullen. Er zal waarschijnlijk wel gevraagd worden om gezangen in te zenden, waaruit het Bestuur, of de leden tijdens de jaarvergadering, hun keuze kunnen maken. Wie weet welk talent er bij ons rondloopt op het gebied van muziek en dichtkunst. We mogen toch hopen dat het secretariaat spoedig voorstellen of liederen ontvangt. Allez mensen, doe je best! Ik kan het niet, maar om de leden wat moed te geven zal ik de spits afbijten met enkele zinnen, die gezongen moeten worden op de melodie van het Franse volkslied. Wel zo toepasselijk, toch?

Wij zijn de boulers van de “Gooiers”

De beste club in Nederland

Wij spelen binnen en ook buiten

Het liefst op grint en mooi wit zand.

En de sfeer is altijd fijn

Want wij boulen met lach en gijn

Enz. enz.

Is helemaal niks! Waardeloos! Ik weet het. Met spanning wacht ik af of er inzendingen komen vanuit de club en hoe die beoordeeld gaan worden. Tot dan, zullen we maar zeggen. Boul ze met veel plezier jongens en meisjes en ga bij gelegenheid na of je in staat bent een leuk en passend clublied te schrijven. Het nageslacht zal je dankbaar zijn.

HAVHKVA

WERKSTRAF

2006-11-24T19:56:00.000+01:00

Op de lagere school had ik vaak strafwerk. Met enkele maten het pleintje achter de school schoonmaken was natuurlijk een leuke straf. Minder leuk was het nablijven in de klas en bijvoorbeeld een zinnetje: “Ik mag niet met propjes gooien,” driehonderd maal opschrijven. Je hoopte dat het zinnetje op één regel zou passen en dan begon je met: Ik,Ik,Ik, 300 maal onder elkaar en dan: mag,mag, mag en zo ging je maar door.Weten jullie het nog?Trouwens, als jullie het persé willen weten, op het propje stond alleen maar: “ik vint je lief." Tegenwoordig hebben de rechters, voor de criminelen onder het volk, het woord strafwerk verandert in werkstraf. In de gevangenis kom je haast niet meer. Diefstal: 100 Uur werkstraf. Brandstichting: 250 Uur. Vrouw mishandelt echtgenoot: 150 Uur.Nog vele voorbeelden zijn te noemen, jullie lezen het dagelijks in de krant. Wat jullie niet lezen en dus ook niet weten is, hoe het met die werkstraffen gaat. Nou een puinhoop vrienden, een grote puinhoop.Niemand wil die gestraften hebben, overal wordt met ze geleurd, weinig resultaat. Eén van die gasten heeft het laatst in de keuken van een verzorgingstehuis gepresteerd om bewust suiker in de erwtensoep te doen. Die oudjes maar roepen: " Wie heeft de suiker in de erwtensoep gedaan?" Je zou die ellendeling moeten verzuipen in die soep! Nog wat, iemand die een kind seksueel wat heeft aangedaan laat je toch niet in een park werken of in een bosrijke omgeving? Dat is toch schreeuwen om moeilijkheden. De rechters weten echt niet waar ze met die lui heen moeten en plotseling kreeg ik een lumineus idee. Wij als Pétanqueclub “De Gooiers” gaan ons aanmelden als werkverschaffers. Wij hebben zoveel mankracht nodig op de maandagmorgen en op toernooidagen, want bepaalde leden verdommen het om wat te doen voor de club, dat extra handen van harte welkom zijn. Wij letten er vanzelfsprekend wel op dat die handen uitsluitend met het opgedragen werk bezig zijn. Achter de bar moet je ze natuurlijk niet zetten. Ik zie het al voor me. Komt een goede innemer aan de bar. “Hé, hallo! Nieuw lid?”“Nee meneer, ik kom hier mijn werkstraf uitdienen, 350 uur.” “Zo, wat heb je gedaan als ik vragen mag?” “Ik heb mijn vrouw vergiftigd meneer, maar volgens mijn advocaat was ik, toen ik het gif in het glas deed, ontoerekeningsvatbaar. Wat zal ik voor U inschenken meneer?" “Ach laat maar, ik heb plotseling geen trek.” Mensen, je hele baromzet duikelt toch naar beneden! Nee, nee, dat moeten we niet doen! Even heel wat anders. Komt er eentje regelmatig zijn”straf” bij ons uitdienen, beginnen we hem een beetje te kennen, dan zullen we vast niet te beroerd zijn om hem wat boulen bij te brengen en slaat dit aan dan is hij al goed op weg om een beter mens te worden en vind hij vast zijn plaats in onze maatschappij wel. Misschien wordt hij na een paar jaar voorzitter van onze club. Je kunt nooit weten vrienden welke verassingen het leven in petto heeft. Denk aan Jan Marijnissen, 25 zetels, ongehoord! Johan Kuipers kwam net niet in de Kamer. Ben toch benieuwd of het Bestuur al werk gemaakt heeft van mijn ingeving. Misschien zijn ze wel te druk met de voorbereidingen van onze cyclus, het fameuze triplettentoernooi. Afwachten maar. Boul ze vrienden!
HAVHKVA

UITJE

2006-11-13T20:26:00.000+01:00

Het jaarlijkse uitje voor onze vrijwilligers en vrijwilligsters is achter de rug, maar maak van dat uitje maar rustig “U I “ . Wat zijn we verwend, wat een organisatie, wat een hoop werk. Er zijn geen woorden voor. Wat heeft het Bestuur zich uitgesloofd en in dat Bestuur zitten notabene de meest waardevolle vrijwilligers.

Ze stonden de hele dag achter de bar om ons van lekkernijen en drankjes te voorzien. Grote klasse!! Er werd ook nog een toernooi gehouden. Drie partijen werkten we af en iedereen had prijs. Geen prijsje hoor, maar werkelijk een met liefde, zorg en goede smaak samengestelde prijs. Daarna het koude buffet, de slaatjes waren heerlijk, klaargemaakt in eigen beheer om de kosten te drukken. Ik zou nog haast de soepen met stengels vergeten die wij tegen de middag geserveerd kregen en allerlei lekkere hapjes die tussendoor werden gepresenteerd, de zogenaamde tussendoortjes.Het was af hoor. Ik ga geen namen noemen. Wij kennen ze en we weten wat voor waarde ze hebben voor de club. Dank allemaal!
HAVHKVA

VERKIEZINGEN

2006-11-07T18:32:00.000+01:00

Lieve boulevrienden, als mijn hersenspinsels over de verkiezingen op papier zijn, krijgen jullie het pas eind november onder de ogen in ons clubblad. De verkiezingen zijn dan achter de rug. Wat voor onzin ik ook schrijf, het is dus geen stemadvies en jullie stemgedrag wordt niet beïnvloed. Wel kan ik mijn prognoses op jullie loslaten en dat is misschien te zijner tijd lachen geblazen. Daar gaat ie: PVDA wordt de grootste partij vanwege de hulp van de allochtonen, dan de CDA met 3 zetels minder en dan, niet de VVD, (die wordt 4^e) maar de SP. De partijen van Femke en Wilders volgen deze vier en de rest, met uitzondering van D66, die helemaal wegvalt, bungelt daar weer onder. Incidenten zullen vast wel voorkomen. Heeft iemand aan puntenslijpers gedacht voor die rode potloodjes? Ik hoor jullie al vragen: “Hans, wat heeft dit toch met boulen te maken?” Het heeft ook met boulen te maken vrienden. Jullie zijn allemaal stemgerechtigd en kunnen in principe mede bepalen hoe het hier verder gaat in ons landje. Boulen we over enkele jaren met onze kleinkinderen in ons mooie park of spelen die dan toevallig soldaatje in Noord-Korea? Gaan wij onze straaljagerpiloten straks opofferen in aanvallen op Iran? In al dat geleuter op TV en radio zijn deze punten weinig of niet aangeroerd. Moet ik misschien zeggen:”Er is inhoudelijk niets over gezegd.” Wat heb ik dat woord inhoudelijk veel gehoord in al dat gebazel. Waar de politici verre van bleven is de Monarchie.Daar praten ze liever niet over. Daar willen ze hun vingers niet aan branden. Dat wij als belastingbetaler ieder jaar bijna 100 miljoen Euro aan het koninklijke huis geven is te gek om over te praten, daarom heb ik het natuurlijk niet gehoord, er is niet over gepraat. 100 Miljoen Euro! Alleen al van de rente kan je heel wat zorg wegnemen. Het is niet verzonnen hoor. Nee, nee, ik heb het gelezen in een weekblaadje. Marc van der Linden heeft het gedicteerd en hij is niet opgepakt voor majesteitsschennis of een ander vergrijp, dus het zal wel waar wezen. Ach, al die “grote mensen” problemen. We denken toch liever aan ons Open Toernooi van twee weken terug of aan de komende clubkampioenschappen Triplette of natuurlijk aan de kleinkinderen. Zorgen genoeg toch, ik ga lekker boulen. Misschien zie ik jullie straks wel. Kunnen we nog mediteren over bepaalde zaken met betrekking tot onze club. Barvrijwilligers bijvoorbeeld! Kwalijke zorgen!

HAVHKVA

PASTIS

2006-10-30T17:27:00.000+01:00

Hoe het komt weet ik niet, wie de aanstichter is evenmin, maar dat er tegenwoordig veel vraag is naar pastis aan de bar in ons boulodrome is zeker. Het zachtaardige pilsje en het jonge borreltje, schijnen verdrongen te worden door het frivool Frans drankje. Frivool of niet, kijk uit hè! Van pastis kan je behoorlijk onpasselijk worden, dus alles met mate.

Hebben jullie het filmpje gezien? Nou, daar was geen sprake van “met mate,” wel? Na iedere worp gingen ze weer gezellig aan de pastis en zoals de laatste beelden aantonen, met nare gevolgen.
Pas dus op! Fijn dat ik jullie gewaarschuwd heb? Geen dank hoor. Zie jullie nog wel in de hal of aan de bar. Een pastis sla ik niet af.
HAVHKVA

DROOMLAND

2006-09-08T12:35:00.000+02:00

Ik had vannacht een rare droom. Gelukkig geen nachtmerrie, maar bij tijd en wijle toch wel een beetje eng. Ik bevond mij voor de hemelpoort. Twee grote deuren hielden de poort dicht en boven de deuren, mooi uitgesneden in het witte hout stond: “HEMELPOORT.” Geen bel of klepel te bekennen. Het was doodstil. Ik wilde weer weggaan toen plotseling één van de deuren openging. Twee mannen stapten om me toe en vroegen haast gelijktijdig: “Waarheen leidt de weg?” “Ikke, ikke..wil naar de hemel meneer,” begon ik hakkelend. “Ja, ja, dat wil iedereen, zonder dat ze het ook maar enigermate verdienen,” sprak de man met het baardje, “en noem ons geen meneer. Dit is Petrus en ik ben Mohammed. Wil je naar God of naar Allah?” Dat is toch hetzelfde dacht ik en ik probeerde mijn onzekerheid met een geintje te maskeren:“En als ik nu naar Boedha wil?” “Dan moet je een deur verderop zijn kampioen,” zei Mohammed. Kampioen? Zou hij weten hoe ik gezwijnd had in Ankeveen en neemt hij mij op zijn beurt in de maling? “Excuses Mohammed, met alle respect, ik ben geen Boedist hoor. Ik ben ook geen Christen of Islamiet, maar ik heb gewoon geprobeerd te leven naar de normen en waarden die in Nederland gelden. Zegt U mij alstublieft bij wie ik me moet vervoegen.” “Neem jij maar over Petrus,” zei Mohammed. Petrus stak van wal. “Waarom denk je dat je een plaats in de hemel verdient? Iets goeds gedaan op aarde in je jeugdjaren?" Ik schudde met mijn hoofd. "Daarna misschien? Jaren als een monnik geleefd net als je voetbalvriend Cor van Moorst? Ik moest het ontkennen. Het hellevuur zag ik in de verte al branden. “Toen je gepensioneerd werd en je veel vrije tijd tot je beschikking kreeg, wat deed je ermee? “ Kleinkinderen,” stamelde ik, “ het rondbrengen van het buurtblaadje.” Petrus begon zowaar te lachen en ik lachte schaapachtig mee. “Als dat alles is, kan ik je niet toelaten,” zei hij. “ Schiet je verder echt niets te binnen?” “Ja, toch wel,” zei ik, na even nagedacht te hebben. “Ik heb Henk Kuilman, Dirk van Vugt en Ko Hogenbirk aan het boulen gekregen, U weet wel Jeu de Boules, waardoor beslist meer, of nog meer, gezelligheid, vriendschap en vreugde, in hun leven is gekomen. Heb ik toch wat goeds gedaan op aarde.”“Zeg dat toch eerder,” mopperde Petrus. “Hup, ga maar gauw naar binnen! Een heel stel Gooiers staat al op je te wachten.”Ik liep juichend naar binnen, maar ik struikelde over een telefoon, die op de grond stond. Ik schrok wakker. Beppie stond over mij heen gebogen met de telefoon in de hand. “ Een heel stel Gooiers staat al op je te wachten. Je hebt toch sleuteldienst!” Excuses vrienden. Ik zal voortaan op tijd zijn. Echt waar. Beloofd!
H.A.v/h K.v.A.

VOETBAL

2006-08-14T18:49:00.000+02:00

Ja boulers, ik kom er niet onderuit. Ik zal wat moeten schrijven over de wereldkampioenschappen voetbal die enkele maanden terug werden gespeeld. Vóór mijn “boule-leven” leefde ik ten slotte voetbal, ik at voetbal, ik dronk voetbal, ik sliep voetbal, ik speelde voetbal. Vier Europese landen in de finaleronde, mooi voor Europa werd er gezegd, goed voor onze economie. Duitsland derde, de Portugese komedianten vierde. Zoals ik al voorspelde heeft Holland het niet ver geschopt. Kon ook niet, teveel (letterlijk en figuurlijk) ondermaatse spelers. En al die “AJAX-coaches!” Moest dat nou? Was Foppe de Haan met Huntelaar, Zeeuw en Schaars niet voldoende? Ach laten we het maar vergeten.Volgens de “hoofdcoach” (achter de schermen) een zekere Cruyff, kon Holland Kampioen worden als Minister Verdonk de speler Kalou tijdig Nederlander had gemaakt. Waar haalt hij die bullshit toch vandaan? Ingefluisterd door die Femke van GroenLink? Wees blij Kalou, dat Minister Verdonk gehandeld heeft zoals ze handelde. Je hebt je familie en bodyguards heb je niet nodig. Ga lekker voetballen bij Chelsea, desnoods in het tweede, als het maar veel geld oplevert en geld verzoet veel! Over geld gesproken, als ik al die miljonairs over het veld zag dartelen, dan gingen mijn gedachten vaak terug naar de wedstrijden, eeuwen geleden, om de eer, tussen België en Nederland. Dikwijls spannende wedstrijden met veel doelpunten. Ik vond het nu maar niks. Van een enkele wedstrijd heb ik genoten, de rest was naadje en ook de finale tussen Frankrijk en Italië gaf alleen maar spanning. Ik had geen favoriet, maar toen ik Zigane die kopstoot zag geven was ik voor Antonio, pardon Italië. Ja, Italië, momenteel gebukt onder de voetbalschandalen, werd wereldkampioen. Het is toch maar gelukkig, dat boulers niet gewelddadig zijn en zeer zelden uitgelokt worden. Was het wel zo, dan waren onze stalen boules allang bij de wet verboden.Te riskant toch? Ja, dit was het dan weer. Bracht jullie niet veel nieuws, wel? Wilde toch wat schrijven in verband met die idiote uitlatingen van Cruyff in de Telegraaf. Vergeef me maar, ga lekker boulen! Misschien doet Antonio Ruffin wel mee. Ja, ja, die kerel met die Italiaanse vlag om z’n hoofd. Hij loopt nog net niet naast zijn schoenen.

H.A.v/h K.v.A.

ZACO

2006-06-01T15:42:00.000+02:00

Zomeravond competitie, dinsdagavond 18 april 2006 bij de Pétanqueclub “De Gooiers,” Eerste speelronde van de vier.Wat is dat weer lang geleden! Wat vliegt vadertje tijd toch.Kon je hem maar met twee handen en desnoods met je buik, tegenhouden, een halt toeroepen. Het lukt je niet. Doe ook maar geen moeite, hij stopt vanzelf wel, als je uur geslagen heeft. Voor de jongeren kan de tijd niet snel genoeg gaan. Gauw op eigen benen staan, doen wat ze de grote mensen zien doen, stappen, een sigaretje een wijntje en zo meer. Schrikbarend is het alcoholverbruik bij de jeugd, maar dan vertel ik niet nieuws. Opa’s en Oma’s in bange vreze vergeten dat ze ook jong geweest zijn. Excuses mensen, ik dwaal weer eens af. Over ZACO wilde ik jullie wat vertellen. Vertellen wat ik op de eerste dag van dit gezellige triplette toernooi heb meegemaakt. In de eerste partij werd ik door het lot ingedeeld bij twee jonge meisjes.Het donkere type kon je een slanke den noemen vergeleken bij het nogal gezette blondje. Na kennis gemaakt te hebben vroeg ik: “Hoe gaan we spelen dames? Hoe zullen wij het indelen?” Het antwoord was kort en bondig: “Ik zal wel plaatsen en mijn vriendin schiet, dus U speelt 2e man, OK?” De partij nam een aanvang. Ons meisje plaatste prima, maar ons schuttertje miste werkelijk alles. Ik moest me uitsluitend bezig houden met verdedigen. Op een gegeven moment was de situatie zo dat alleen ik, nog een boule had, de stand 7-11 in ons nadeel was en de tegenpartij op twee punten lag. Ja, een boule 4 à 5 cm voor het butje en eentje er achter op dezelfde afstand. “U moet plaatsen, hier zo vlak langs,” zei het dikkerdje, notabene wedstrijdspeelster van Les Cailloux. Ze duidde het aan met haar vinger. Het was beslist onmogelijk! Tegenaan plaatsen ging ook niet, want zoals gezegd er lag een vijandige boule vóór het butje. Ik besloot te schieten om één punt weg te halen, dan hadden we nog een kansje. Het lukte en het was zowaar een carreau sur place. Een punt voor ons dus. “We wisten niet dat U kon schieten,” zeiden de meisjes. “Geluk,” antwoordde ik, “ik ben geen schutter.” Enfin, we wonnen de partij met 13-11. Drie partijen werden die avond gespeeld. Iedere keer werd er geloot en in de laatste partij trof ik weer als maatje het blondje aan. Ik moest natuurlijk schieten van haar en zij ging eerste man(vrouw) spelen. Een ramp, mensen. Ik schoot wel 15 keer. Geen boule geraakt, ja, toch wel, eenmaal een eigen boule. Bij de stand 6-10 in ons nadeel vroeg ik haar om te wisselen. Geloof me of niet, haar eerste schot was direct een carreau en ze heeft daarna slechts één keer gemist. Wij wonnen met 13-12. Rare sport dat “Jeu de boule.” De ene keer kan je niks, de andere keer lukt alles en dat op dezelfde avond. Desondanks, boulse jongens en meisjes, hoe jong of oud je ook mag zijn and be happy!
HAv/hKvA

EMOTIES

2006-05-21T13:35:00.000+02:00

Als ik dit stukje schrijf en het op mijn weblog plaats, moeten de Wereldkampioenschappen voetbal nog beginnen, het is 20 mei anno 2006. Het epistel krijgen jullie in ons clubblad pas onder de ogen als alles voorbij is. Best leuk, want dan wordt openbaar of mijn pessimisme t.o.v. het Nederlandse elftal terecht is. De Wereldkampioen is dan al bekend en we weten hoe ons team gespeeld heeft. Wat is het in het dorp al een gekkenhuis, alles wordt oranje gekleurd, grote TV schermen in café’s en hotels, bier 1 Euro! Het wordt een groot feest en daar hoopt iedereen op. Ik natuurlijk ook, maar als je het mij vraagt komt Van Basten en zijn ploeg de eerste ronde niet door. Fysiek laat het allemaal veel te wensen over. Ik hoop dat ik het niet bij het rechte eind heb. Brazilië zie ik toch als eerste eindigen. Hopelijk laten ze bij een doelpunt dat kindje wiegen met de armen, achterwege. Doe toch gewoon, geef elkaar een hand en een schouderklopje. Ga ook niet als een hoer op de grond liggen als je gescoord hebt. Zo lekker is het niet om besprongen te worden door een tiental teamgenoten. Nee, nou ik er aan denk, bij het boulen gaat het rustiger, beheerster, minder (zichtbare) emotie. Bij een goede worp, hoor je wat klanken van boules die tegen elkaar getikt worden.Verder niet. Tijdens de partij wordt wel eens een “high five” gegeven, die meestal jammerlijk mislukt. De ontvanger denkt namelijk dat hij een hand krijgt en houdt de hand vast met gevolg dat de gever haast struikelt en zijn evenwicht verliest, omdat hij er op rekende dat hij zijn hand direct kon terugtrekken. Na afloop van de partij volgen de felicitaties en geeft men elkaar een hand en soms krijgt de dame die men kent een kus. Geen drie! (Wie heeft dat toch uitgevonden? ) Dat is alles, zo hoort het, misschien wel wat emotieloos, OK ! De darters moeten wij in ieder geval niet nadoen. Ik word onpasselijk als ik zie hoe die na een partij elkaar knuffelen. Die grote bezwete koppen tegen elkaar aan, die getatoeëerde armen om elkaar heen. Vreselijk! Hebben jullie het gezien op SBS6? Toch moet je wel bewondering hebben voor die gasten en Holland heeft een paar kanjers hoor! De volleyballers kunnen er ook wat van. Bij ieder gescoord punt geven ze elkaar een tikje op de billen. Soms vergeet ik mezelf voor de TV en schreeuw ik:”Laat dat toch jongens!” Nou ja, lichten aan bij de buren, gezeik aan de voordeur. Ik moet echt mijn emoties beter in bedwang houden. Nee, respect heb ik voor de rugbyers. Die slaan er tijdens de wedstrijd soms oplos of het een bokswedstrijd is, maar na afloop vormen ze een erehaag en de tegenpartij gaat onder applaus het veld af. Hypocriet of niet? Lieve mensen, tot slot. Ik blijf met emotie boulen en probeer emotieloos naar het voetballen te kijken. Beter voor het hart! Boulse allemaal!! HAv/hKvA

PIEKENTOERNOOI

2006-05-01T16:29:00.000+02:00

Ons piekentoernooi, iedere dinsdagavond in de winterperiode, is achter de rug. De slotdag, bekendmaking van de kampioen, uitreiking van de prijzen, werd gehouden op dinsdag 28 maart 2006. Met veel genoegen kijk ik op deze slotdag en op al die wedstrijddagen terug. Voor ons en ook voor onze Ankeveense vrienden, was de dinsdagavond altijd een
uitje. Wim Versteeg werd de terechte kampioen. Hij speelde al zijn wedstrijden zeer geconcentreerd, degelijk en constant. Hij was er ook altijd, want was je een keer verhinderd, dan kon je geen punten pakken. (1 punt per gewonnen wedstrijd) Zo simpel is dat. Ik liet er zelfs mijn verjaardag voor lopen. Nu heb ik wat tegen verjaardagen hoor. Dat zitten in een kringetje, op van de buren geleende tuinstoelen, terwijl je ook nog een hoop aanwezigen niet ziet zitten, is niks voor mij. Van harte gefeliciteerd zeggen ze tegen een oudje die al in de winterperiode van zijn levensfase zit en die denkt dan: “Gefeliciteerd? Shit, weer een jaartje ouder en dichter bij de laatste snik” Hallo Havhkva, niet zo afdwalen! Sorry, sorry, ja we moeten natuurlijk beginnen met Margreet Führen en Greet Roegiest te bedanken voor de organisatie en het vele werk dat zij met betrekking tot het toernooi hebben verzet. Iedere dinsdagavond waren ze aanwezig en mocht je een lootje uit hun zak pakken. Wat te denken van die prachtige prijzentafel! Echt fantastisch hoor! Wat een arbeid! Door de vrienden uit Ankeveen werden ze terecht beloond met een prachtige ruiker. De leden die de dames ondersteund hebben en de barvrijwilligers worden eveneens hartelijk bedankt. Als ik miljonair wordt, volgens de postcodeloterij kan het zomaar gebeuren, krijgen jullie iedere maand een etentje.Ik kijk al weer uit naar september als het toernooi weer opgestart wordt. Jammer dat onze kanonnen niet meedoen. Die spelen op een viertal vrijgemaakte banen hun trainingspartijtjes. Spijtig, het is altijd leuk om tegen sterke tegenstanders te spelen, maar ja, een ieder z’n meug hoor. Je mag natuurlijk hopen dat ze van gedachten veranderen, ook al om de sfeer in de club, die al zo goed is, nog beter te maken. De tijd zal het leren. Om enigszins volledig te zijn: Een zekere HA werd tweede en Harry Brinks kon de derde plaats bemachtigen. Lieve mensen, dit was het dan. Een fijne, zonnige zomer, met heerlijke bouledagen wens ik jullie toe. Vergeet niet in het najaar tijdig de griepprik te halen want wij willen jullie natuurlijk weer allemaal terugzien op ons piekentoernooi 2006-2007.
Havhkva

HET KAN

2006-03-29T11:32:00.000+02:00

Lieve mensen, geloof me: Het kan! Ik zeg het niet tegen de duizenden petanquespelers hier ten lande, maar ik wil de vele miljoenen voetballiefhebbers aanspreken, die zich iedere zaterdag en zondag staan te verbijten bij het programma “De wedstrijden”van Talpa. Die, net als ik, zich suf prakkiseren hoe ze verlost kunnen worden van die reclameblokken en ”analytici”Ja, je kan het programma opnemen en naderhand reclame en analytici doorspoelen, weg met ze, Ok, maar het is zo´n gedoe en niet iedereen heeft tegenwoordig een video. Het is eenvoudiger mensen, maar dan moeten wij één front vormen. Heus, het kan.We moeten in eerste instantie juist met alle aandacht naar die verfoeilijke reclames kijken en niet alleen kijken , maar noteren welke artikelen en diensten worden aangeprezen. En nu komt het, nooit van deze artikelen of diensten gebruik maken en al je vrienden, kennissen en familieleden vragen om mee te doen met deze boycot.

Binnen enkele maanden zien firma´s hun omzet teruglopen. Ze vragen zich af wat er aan de hand is, ze vragen Talpa wat er loos is. Ze verzoeken om andere tijden voor hun reclamespotjes en nu lieve mensen zal het besef bij Talpa doordringen dat wij als consument sterk zijn, dat wij ook wat te zeggen hebben.
Het kan, maar dan moet iedereen meedoen! Hooguit twee reclamespotjes tussen de wedstrijden door akkoord, de tijd voor de analytici, de “ouwehoeren,”halveren, ook goed. Meer geven wij niet toe. Zo moet het gebeuren. Het kan! We staan sterk! Laten wij er zo spoedig mogelijk, nee, direct, mee beginnen. De boulers, die geïnteresseerd zijn in Koning Voetbal doen beslist ook mee. Steek mijn handen ervoor in het vuur. Het kan, beslist, het kan !!!
Wij gaan ervoor! Afgesproken? De overwinning zal zoet zijn! H.A.v/h K.v.A

LANG

2006-03-16T12:30:00.000+01:00

Zo’n titel slaat natuurlijk nergens op, maar kijk je langer naar het woord, dan komen wel wat gedachten los. Zoals, iets langer maken is niet verlangen, maar verlengen. Verlangen is heel wat anders. Verlangen naar de tijd toen er nog gerookt mocht worden in bioscopen en café’s bijvoorbeeld. Verlangen naar autowegen zonder snelheidsbeperkingen en files. Verlangen naar fietsers die hun hand uitsteken als ze van richting veranderen.Een “Bob” in de auto was niet nodig, maar je moest het niet wagen om zonder achterlicht op je fiets het dorp in te gaan. Je werd absoluut bekeurd. Er was veel blauw, surveillerend op de fiets, mannelijk van geslacht. Je gaf vrouwen toch geen pistool in handen, nee die moesten de typemachine bedienen en voor koffie zorgen.Af en toe, als we wat geld hadden gingen we naar Amsterdam. Een kopje koffie op het terras en dan zalig naar de kleurrijke en opzienbarend uitgedoste zwarten kijken. En maar raden waar zij vandaan kwamen. We keken niet op ze neer hoor, kon ook niet, want we zaten op een terrasje op de begane grond. Toch was dit mijn tijd niet, armoe troef! Nee, als ik naar het verleden verlang, dan verlang ik naar de tijd dat om 7 uur s’zondagsavond Studio Sport begon met de wedstrijdverslagen van het voetbal. Hugo Walker met:”Daar komt dat schot!!”

Weet U nog? Om kwart voor 8 was het afgelopen. Moet je dat tegenwoordig meemaken. Afschuwelijk, tussen de reclameblokken door krijg je nog de analytici. En maar leuteren! Ziek word je er van. De belangrijkste wedstrijd bewaren ze voor het laatst. Als je die wilt zien dan moet je tot negenen wachten. Vaak zit ik dan al op een ander net, omdat de NOS de tussenstand of de uitslag van de wedstrijd al geniepig had doorgegeven in één van hun sportprogramma’s en als je de uitslag weet is er niks meer aan. Enfin, als ik naar het verleden verlang dan is het vooral die tijd zo’n 10 jaar geleden. Heerlijk met onze kleinkinderen naar het Baarns Bosbad, naar de kermis, naar het zwembad in Breukelen, ja ook naar de dierentuin in Amersfoort. Niet voor de dieren hoor, maar in de dierentuin was een grote speeltuin en er reden treintjes rond en de botsautootjes waren ook niet te versmaden. Wat hadden ze een plezier en dat deed ons hart goed. Die heerlijke gevoelens van toen daar verlang je vaak naar.Het is voorbij, kinderen worden groot. De eerste afwijzingen: “Geen zin, geen tijd, TV kijken, computerspelletjes spelen, huiswerk, stappen” en zo zoetjes aan sta je dan buitenspel.Het doet toch minder pijn dan je mocht verwachten Zou mijn passie voor het boulen hiervan de oorzaak zijn? Vanmiddag ga ik er weer tegenaan met mijn maten.We gaan voor de prijzen ook al kunnen wij wel 10 van die prijzentafels kopen zonder dat het ons deert.Heerlijk dat we op onze leeftijd nog zo in een spel kunnen opgaan. Jeu de boules je t’aime !
H.A.v/h K.v.A.

BAREND JANSEN

2006-03-06T17:51:00.000+01:00

Barend hebben wij naar zijn laatste rustplaats gebracht. Zonder zijn vrouw wilde hij toch ook niet verder. Bij velen was hij bekend als Barend Boule vanwege zijn passie voor het Petanque. Een fijne vent. Leuk om met hem te boulen, leuk om tegen hem te boulen. Nooit op een onvertogen woord betrapt, hij was altijd de rust zelve. Onenigheid had hij een hekel aan. Met Barend kon je over elk onderwerp praten, maar ho…. begin niet over een ziekte of kwaal, want dan was je nog niet jarig. Hij had alles zelf al ondervonden, als je wilde mocht je de lidtekens zien. Zijn pijngrens moet heel hoog geweest zijn en dan denk ik aan wat Mat Sjoer mij verteld heeft. Ergens in de negentiger jaren speelde Mat in Zilfia´s Hoeve in Houten en z´n maatje, een Fransman, genaamd Joel Kühné gooide een hoge portee. De boule raakte een balk aan het plafond en sprong schuin naar de andere baan waar Barend speelde. Ja, inderdaad, Barend werd aan zijn hoofd getroffen. Alom paniek natuurlijk, maar Barend verblikte of verbloosde niet. Na een poosje ging hij, met een bult op zijn hoofd, gewoon door met de partij. Het enige wat hij zei was:”Hé Fransoos, kijk je een beetje uit.” Naderhand klaagde hij wel over hoofdpijn en die pijn heeft hij schijnbaar jaren gehouden, zonder dat je hem er over hoorde. Over zijn "jeu de boule" kon hij buitengewoon uitweiden, hij heeft wat clubs opgericht. Het moet haast zo zijn dat hij daarboven al weer bezig is om een petanqueclub op poten te zetten. Barend, we missen je jongen, ik zeker!

H.A.v/h K.v.A.

INTERVIEW

2006-02-20T18:48:00.000+01:00

In het begin van het jaar 2006 had ik het genoegen een lid van onze Petanqueclub “De Gooiers” te interviewen, het was Hans A.

HAVHKVA : Je startte met boulen toen je gepensioneerd werd, daarvoor was het alleen voetbal wat de klok sloeg.

Hans A : Klopt.

HAVHKVA : Als Kalou voor Nederland scoort tegen Ivoorkust en Ivoorkust daardoor eruit ligt bij het wereldkampioenschap voetbal, wat denk je dat dit teweeg zal brengen?

Hans A : Verraderstribunaal,bloed,tranen!

HAVHKVA : De media praat hier nauwelijks over, zijn zij nou zo dom of ben jij nou zo intelligent?

Hans A : Jij zegt het.

HAVHKVA : Wij hebben een Petanqueclub met prettige mensen en een goed Bestuur.

Hans A : Dat is juist.

HAVHKVA : Ben je het met me eens dat wij heel goede boulers hebben, dat wij moeten streven om de sterkste van Nederland te worden en Europa in te gaan.

Hans A : Helemaal.

HAVHKVA : Hans, het is bekend dat je tegen de monarchie bent. Heb je liever een gekozen President dan al die prinsen,prinsessen en hofnarren?

Hans A : Absoluut!

HAVHKVA : Onze site wordt steeds mooier, jammer dat niet iedereen het kan zien.

Hans A : Compliment Rik Walet.

HAVHKVA : Eén van je vrienden bij de Gooiers is Piet van Gelder, een fijne, rijke man. Hij geeft echter weinig rondjes weg in het boulodrome! (gierig als de pest)

Hans A : Zeer zeer weinig!

HAVHKVA :Je hebt wel eens gezegd dat wij allemaal familie van elkaar zijn, dat wij vrienden en vriendinnen die in problemen zijn geraakt of raken, niet mogen vergeten, Wij moeten hen laten merken door bezoek, telefoon of bijvoorbeeld een wenskaart dat ze bij ons horen, dat wij aan hen blijven denken. Wij moeten elkaar informeren als wij weet hebben van dergelijke problemen.

Hans A : Het is gezegd.

HAVHKVA : Hans, hartelijk dank voor dit gesprek. Ik wou dat er meer mensen waren als jij die zo vrijmoedig over hun leven en opvattingen durven te spreken.

Hans A : OK

Lieve mensen, dit was het dan. Misschien hebben we volgende keer een kandidaat die net zo veel praat als Hans A. Nog veel bouleplezier wens ik jullie toe.

HAVHKVA…?….Hans A…..? Hoe sluit ik af??? Welk onderschrift??? Zal me toch niet gebeuren hè? Word toch niet schizofreen naast mijn doofheid en dies meer?

PANTALON

2006-01-29T10:40:00.000+01:00

Ja, jullie weten wat het is, maar wie het is, natuurlijk niet. Bij weinigen bekend hoor. Monsieur Jean Pantalon. Juist ja, Jan van den Broek! Hij en zijn charmante vrouw Babs kwamen regelmatig ons toernooi op de woensdagmiddag onveilig maken en ik bedoel, wat Jan betreft, ook letterlijk onveilig, want Jan schoot heel goed, maar ook zo snel, dat menig enkeltje geraakt werd. Klonken er pijngeluiden over het terrein zoals “O jee” en “au” dan werd er steevast gezegd: “O, Jan is weer bezig!”

Babs is een lief klein vrouwtje, met net als Jan, veel gevoel voor humor.De boules waarmede zij speelt zijn enorm, Ik dacht wel 8o in doorsnede. Of ze nou plaatste of tireerde (dat kon ze ook) ze raakte altijd wel wat. Helaas zullen wij Babs en Jan niet zoveel meer zien op het Jagerspaadje. Er is namelijk een boulodrome gebouwd in Alphen a/d Rijn, vlak bij hun huis en daar spelen ze hun partijtjes. Logisch natuurlijk, want gingen ze naar Hilversum, dan waren ze tegen achten pas thuis en speelden ze tegen de “subtop” van de Gooiers, bijvoorbeeld de voormalige Kampioen van Ankeveen, dan moesten ze ook nog met lege handen terug. Daar in Alphen, bij die beginnelingen, is Jan natuurlijk Koning en Babs Koningin en het zal niet lang meer duren of hun huis puilt uit van de prijzen. Het is hun gegund want het zijn sportieve en fijne mensen . We missen ze nu al. Hopelijk komen Bas en Jan in de zomer, op een zonnige woensdagmiddag, nog eens buurten, hoewel ik vrees dat het niet gebeurt. Jan heeft namelijk een virus onder de leden. Erg voor Babs, want van een computervirus kom je niet zomaar af. Ja, inderdaad, net als ik aan het computeren geslagen.Maar fanatieker dan mijn persoontje. Een computerfanaat is het geworden. Bij de computerkaartclub, hij kaart als de beste, noemen ze hem al “Maitre.” Wij kennen nu dus naast Maarten opnieuw een maitre. Dank voor jullie vriendschap Babs en maitre Pantalon. H.A.v/h K.v.A.

WONDERBAARLIJK

2006-01-24T15:36:00.000+01:00

Donderdagavond 12 januari ging ik naar ons cluppie toe. Ik wist dat er geen banen vrij waren, het stond in het rode boekje, maar het volgen van een goede partij pétanque is ook leuk, en er heerst gezelligheid, de bar is open, de koffie is klaar. Wat wil je nog meer!
Eerst maar kijken wie er van “de Gooiers” meedoen. De standen waren opgeprikt in de hal en in de hoogste afdeling van de Winter doublet competitie (WDC) vond ik de namen van
Driek de Wagt en Jeanne vd Kemp. Knap hoor, maar ze stonden op de vijfde plaats van onderen, dus konden ze wel steun gebruiken. Nu weten jullie wel dat steun in woord of gebaar, laat ik het sterker zeggen, het coachen, beslist taboe is, maar soms kan de aanwezigheid bij een partij, van een persoon die met je meeleeft, al een steun zijn.
Dus ik naar baan 3. Er waren al een paar mênes gespeeld, de stand was 0-4 en Jeanne pointeerde waardeloos. Nieuwe mêne, ze kwam er weer niet bij en Driek begon van de weeromstuit meer te missen. Ze waren rijp voor de slacht. De stand was 0-7 toen een toeschouwer, wel een lid van “de Gooiers,” op een haast onbehoorlijke manier tekeer ging tegen Jeanne. Wat dat voor gooien was, ze moest dit en dat en er kwamen nog wat onbeschaafde termen achteraan. Ik wilde tussenbeide komen maar ……. niet nodig. Het was allemaal als grap bedoeld, een beetje jennen en Jeanne, sportief als ze is, vatte dit ook zo op. Volgende mêne. Een wonderbaarlijke opstanding. De “scheldpartij” had Jeanne goed gedaan. Ze plaatste al haar boules zowat op het butje. Driek, die iets van de plagerij had meegekregen,
miste geen boule meer! Het heeft bij hem dus ook geholpen. 3 Punten werden binnengesleept! Weer een mêne. Jeanne kreeg al haar boules binnen 5-10 cm van de but. Enfin, om het kort te houden, Driek en Jeanne wonnen de partij, door goed en tactisch spel, met 13 tegen 7. De tegenstander was beduusd. Dat een partij zo kon kantelen.Het was wonderbaarlijk!
HAVHKVA

NAP

2006-01-05T16:42:00.000+01:00

Normaal Amsterdams Peil, een houten kommetje, in het Engels een dutje.
Waar wil hij nou heen?” hoor ik de lezer al denken. “Wat moet die titel betekenen?” Simpel mensen. Zet Maarten vóór het woord en wat krijg je dan.? Juist ….Maarten Nap, die kennen jullie vast wel en over deze befaamde bouler wilde ik wat zeggen. Iedere woensdagmiddag is hij een graag geziene gast bij ons toernooi. Velen hebben fijne kneepjes van het boulen van hem geleerd. Je kan altijd bij hem terecht als je wat van onze edele sport wil weten. Uitmuntende bouler en dat laat hij in vele toernooien in Nederland en in het buitenland zien. Welke bouler in Nederland kent hem niet? Als hij niet zo slank was kon hij voor een “Hell’s Angel” doorgaan gelet op de wijze waarop hij is uitgedost en zijn witte paardenstaart.

Maar dit alles even terzijde. Wat ik wilde vertellen is dat Maarten als eerste Nederlander is ingeschreven in het Franse register van “Maitres de Pétanque”. Hij mag zich nu "Maitre de Petanque" noemen.Er staan slechts 600 namen in dat register waaronder de namen van vele kampioenen. Hij kan er trots op zijn en wij zijn dat natuurlijk ook een beetje. Mevrouw Nap heeft het beeldje, dat bij de inschrijving werd uitgereikt, een mooi plaatsje in de huiskamer gegeven. Het lijkt wel een cadeau voor het veertigjarig huwelijksfeest dat ze enkele weken geleden hebben gevierd.
Maitre, het ga je goed !! HAv/hKvA

TROTS

2005-12-22T17:30:00.000+01:00

Een weldadig gevoel. Vaderlandse trots: Het hockeyteam is wereldkampioen geworden, een Hollandse turner heeft de hoogste eretrede beklommen, onze zwemsters zijn met een wereldrecord Europees Kampioen geworden, enz.enz. Als het Wilhelmus wordt gespeeld en de Nederlandse vlag omhoog gaat, zwelt ons hart van trots. Ja, toch?
Er zijn natuurlijk veel gevallen die het gevoel trots kunnen oproepen. Een kleinkind met een mooi rapport. Een spectaculaire safe van een aan jou verwante keeper. Het bedwingen per fiets van de Mont Ventoux door iemand die je lief is. Ja, het gevoel komt inderdaad veel in de familiekring voor.Mijn neef heeft gisteren het Metropole-orkest gedirigeerd. Prachtig! Wat was hij goed op dreef! Familietrots. Over mijzelf gesproken, ik ben trots op onze Petanqueclub”De Gooiers”, ik ben trots op al die leden, die hun steentje bijdragen om de club draaiende te houden en dan denk ik in de eerste plaats aan onze barvrijwilligers(sters), maar zaterdagmiddag, het was 17 december 2005, was ik meer dan trots en wel vanwege het spel en vooral de instelling van ons team “De Gooiers 1”. Zij spelen in de hoogste klasse van de WCTC 2005-2006 (ereklasse) en ze moesten het opnemen tegen het sterke (gaan Europa in) Les Cailloux. Negen spannende wedstrijden maar uiteindelijk trokken wij met een score van 5 tegen 4 aan het langste eind en kon het winterkampioenschap gevierd worden. Het staat reeds op onze website, maar voor de leden die geen Internet hebben komt dit vertelseltje tzt in ons clubblad zodat zij ook kennis kunnen nemen van de namen der kampioenen. Hier noem ik ze: Jan Hesseling-Simon van Rijn-AartKessel-Gerrit de Git-Erik Jan van den Brink-Etienne Callenbach-Wil van Rijn-Driek de Wagt-Jeanne vd Kemp.
Reserve was Antonio Ruffin en hij droeg ook bij aan het succes. Jongens en meiden proficiat!.Ga zo door! Ik ben trots op jullie! HAVHKVA

DOPING

2005-10-28T14:25:00.000+02:00

Al gelezen of gehoord van het dopinggebruik bij het jeu de boule? Nee? Weten jullie er echt niets van? Nooit bij toernooien of competitiewedstrijden naar de bar gekeken? Nou daar gaat wat doping door de kelen hoor. Word ik daar ook vaak gesignaleerd? Nou ja, oké, klopt helemaal, het is ook maar een grapje, maar met het innemen zit ik vast wel bij de subtop. Niet om fysiek sterker te worden, of meer uithoudingsvermogen te krijgen, maar zuiver om rustig te worden, om die zenuwen in bedwang te houden. Ik zeg niet dat het helpt, maar ook veel biljarters die ik ken, nemen om halfeen (wat vroeg hè)al een jonkie als ze om één uur een partij moeten spelen. Ja, ook bij biljarten is het zaak om rustig en ontspannen te zijn. Net als bij het pétanque kan een licht gevoel van spanning de biljartbal of de boule een verkeerde richting opsturen. Ik las laatst een advertentie, naam en toenaam van de biljarter werden genoemd, meerdere malen kampioen en altijd lekker rustig gespeeld vanwege een mengseltje getrokken uit valeriaan. Ja, kan best waar wezen, maar dan houd ik het toch liever op onze “doping.”

Alle gekheid op een stokje, tegenwoordig tref je doping, als je de media mag geloven, in alle sporten aan. Zeer treurig en onsportief! Toch zou het mogelijk zijn geweest dat ook ik, één keertje, echte doping heb gehad in mijn sportloopbaan.Luister of beter gezegd lees! De voetbalwedstrijd in de nacompetitie tussen Roda JC uit Heerlen en HVC uit Amersfoort in de zeventiger jaren. Ik was 36 jaar en mandekker bij HVC. De man die ik moest afschermen liet zich steeds terugvallen op eigen helft. “Ik zal die ouwe wel laten lopen,” zal hij gedacht hebben. Ik moest steeds met hem mee. “Al gaat hij plassen, je blijft bij hem,” zei de trainer. Dood en doodmoe was ik en in de rust vroeg ik onze dokter of hij me iets kon geven wat me op kon peppen. We stonden met 3-0 voor en winst zou promotie betekenen. Hij gaf me een wit pilletje, ik wist niet eens wat het was. Het kon een aspirientje zijn, maar in de tweede helft kende ik geen problemen. Zelfsuggestie? Mogelijk, maar het was wel raar dat ik die avond, de lange treinreis terug naar Amersfoort, het diner, het promotiefeest, niet dronken werd. Grof uitgedrukt, “ik kon zuipen wat ik wilde, zonder dat het mij wat deed,” en de volgende morgen stond ik fris en vrolijk op. Toch vreemd niet? Weken later trof ik de dokter heel toevallig in Hilversum aan. Mijn vraag beantwoordde hij niet. Zijn glimlach sprak geen boekdelen.Nou weet ik nog niets! Geen nood, morgen weer lekker boulen, met of zonder doping. Hoop jullie allemaal te zien in de speelhal of aan de bar.Tot dan!

HAv/hKvA

Petanque a la melee

2005-08-04T13:59:00.000+02:00

Lieve mensen, al eerder heb ik geschreven, dat ik het spelen a la mêlee en dan uiteraard doublette, het leukste vind in onze sport. Het van te voren niet weten met wie je speelt, tegen wie je speelt en op welk terrein je gaat spelen vind ik heerlijk. En dat overkomt je nog wel drie maal op een middag. Grandioos! Verder is het zo dat je als beginneling ook bij de eersten kan eindigen.Dat middelmatige spelers warempel kampioen kunnen worden. Ja, ja, de computer moet je maar gunstig indelen. Drie maal een topper aan je zijde en je zit goed, Natuurlijk moet je zelf ook af en toe dicht bij het butje komen, want met drie boules zal je kameraad het niet redden. Kijk maar naar Maarten Nap. Minstens zeven maal kampioen van Nederland in verschillende boule-diciplines maar ook hij ziet vaak genoeg één of twee partijen in onze recreantentoernooitjes verloren gaan, doordat zijn maatje het liet afweten. Terwijl ik dit schrijf moet ik ineens denken aan onze vakantie aan de kust van Bretagne, lang geleden. Daar kampeerde ook een Belg, die volgens de kampeergasten buitengewoon goed kon boulen en deze Belg notabene, had Charles, mijn vismaatje, ingeschreven voor het jeu de boule-toernooi dat zaterdags zou plaatsvinden. Ja, samen met hem. “Dat kan toch niet Charles,” zei ik. “Je weet pas enkele dagen wat dat knikkeren inhoudt.” Wist ik veel toen.“ Heb ik ook gezegd,” antwoordde Charles, “ maar Jean-Pierre moest en zou zaterdag met me spelen.” Ik liet niets merken maar inwendig zat ik mij te verkneukelen, Dat moest ik zaterdag zien. Afspraken met de familie om zaterdag enkele kilometers verderop de zee in te gaan kon ik niet ongedaan maken, maar wij gingen vroeg en ’s-middags stond ik bij het toernooiveld. Jean-Pierre en Charles waren juist met een partij bezig. Ik wist niet wat ik zag. Charles kon geen boule bij het butje brengen. Hij wankelde enkele malen als een dronken kerel. Wat? Hij was dronken! “Wat is er gebeurd,”vroeg ik hem. “Nou de eerste partij hebben we gewonnen en deze is ook rijp voor de slacht.”(hik) “Dat bedoel ik niet, hoe kom je zo aangeschoten?” Hij vertelde mij dat hij zo nerveus was, dat hij de hele dag geen hap door de keel kon krijgen. Hij had twee biertjes gepakt, de zenuwen bedaarden een ietsje maar hij voelde zich niet jofel. Ik vloekte binnensmonds, het was ten slotte mijn beste vriend. “Je weet toch oude gabber dat je op een lege maag niet moet drinken. Als je van plan bent om het “gezellig” te hebben dat moet je zorgen dat je iets degelijks in je maag hebt. Desnoods een bakje yoghurt of een glas melk als er niets anders is. Enfin, ik kon het niet meer aanzien en ik besloot om een tukje te doen in de tent. Ik werd gewekt door klaroengeschal, het sein dat de prijsuitreiking zou plaatsvinden. Jean-Pierre had het geflikt. Hij en Charles waren derde geworden. Alle 4 partijen had de Belg met 3 boules gespeeld want Charles was op een enkele boule na, nergens!. “Lekker hè jong,”zei ik. “Fijn gehad zeker. Heb je nog wat gewonnen klojo?””Ja, een krat pils “zei hij, “maar die flesjes laat ik voorlopig met rust. Morgen ga ik met Jean-Pierre bij die camping verderop spelen. Ik heb de smaak te pakken!” Gelukkig bedoelde hij de smaak van het jeu de boules hiermede, de zuiperd! Vrienden tot een volgende keer. Speel ons spel met hart en ziel en matig de andere geneugten, OK ? Zal ik ook proberen hoor!
HAVHKVA

CHEMIE

2005-07-21T17:22:00.000+02:00

Laatst op het bouleveld, overhoorde ik een gesprek tussen twee boulers. Eén zin staat mij nog bij: “ Ja, het zijn beiden goede boulers maar de chemie onderling deugt niet.” Dat zou dan betekenen dat de spelers in kwestie elkaar niet mogen en hun prestatie daardoor niet optimaal was. Zoiets dergelijks. Om eerlijk te zijn, ik gebruik het woord “chemie” ook wel eens om aan te duiden dat de samenwerking ontbrak. Tegenwoordig wordt het woord ook vaak gebruikt in sportverslagen en in de “talkshows” over sport.Het is feitelijk al een cliché geworden.Misschien zou je beter kunnen zeggen: “Hun genen lagen onderling overhoop” of “hun genen pasten niet bij elkaar.” Over genen gesproken, wee degenen die menen dat de genen die ze meegekregen hebben van hun ouders hun karakter bepalen. Dat is slechts gedeeltelijk waar. Je karakter wordt mede bepaald door je opvoeding en uitzonderlijke gebeurtenissen die je levenspad kruisen. Wat te denken van iemand die een bomexplosie in een bus overleeft. Hij zal mogelijk nooit meer in een bus stappen. Een straaljagerpiloot die geconfronteerd wordt met een “flame-out.”en hyperventileert in de kleine cockpit zal er misschien wat claustrofobische trekjes aan overhouden. Een vreedzame man die zijn huis weggevaagd ziet worden en hierdoor zijn gehele familie verliest zal een gewelddadig mens worden met een hart boordevol haat. Ettelijke voorbeelden kunnen gegeven worden, het heeft niets te maken met de genen die je meegekregen hebt van huis. Zo, dat weten jullie ook weer. Een wetenschappelijk stukje over de genealogie is nooit weg en het haalt het niveau van ons blad toch weer omhoog, niet?
Boulse jongens, veel genoegen!
HAVHKVA

Jeu de Boule

2005-06-24T14:01:00.000+02:00

Lieve mensen, wat wordt onze sport toch ondergewaardeerd. Om te huilen! Als ik met mijn biljart -of kaartvrienden, of zelfs met mijn naaste familieleden, praat over ons spel met de ijzeren ballen, dan wordt er steevast nogal lacherig gereageerd. Dan zeggen ze: “Dat is toch voor ouderen en gepensioneerden.” Dat je het spel inderdaad tot zeer hoge leeftijd kunt spelen, dat je het tot een soort levenskunst kunt verheffen, dat dringt niet tot hen door. Ik roep vaak:”Ga toch eens naar wedstrijden in onze hoogste klassen kijken. Het gros van de deelnemers is jonger dan 50 en er lopen nog tientallen rond beneden de 20!” OK, onze toernooitjes op de woensdagmiddag worden haast uitsluitend bezocht door ouderen, maar dat is toch logisch, die hoeven niet meer naar een baas toe en het spelen om prijzen is even spannend en enerverend als het spelen om punten in de competitie. Trouwens, vlak die “oudjes” niet uit met het plaatsen en schieten hoor!! Ik heb laatst een vriend meegenomen naar een competitiemiddag . Het was op zondag, wedstrijden in de ere-divisie, maar het kon hem niet bekoren. Als ik hem probeerde te duiden hoe een team tactisch opereerde dan luisterde hij verveeld toe. Hopeloos! We gingen kijken naar het spel van een gemeenschappelijke kennis en plotseling drong het tot mij door waarom hij zo weinig interesse toonde, want hij zei op een gegeven moment: “Welke bal is nou van Peter?

Ik zie nooit welke ballen bij iemand horen, ze lijken allemaal op elkaar. Kunnen ze geen kleurtje krijgen zoals bij bowls ?” Als leek sloeg hij daar de spijker op de kop. Wat zou het niet prachtig zijn als het team in het rode tenue met rode boules zou spelen en het blauwe team met blauwe boules.Helaas is dat nog niet mogelijk. Het zou inderdaad veel prettiger worden voor de toeschouwers, veel overzichtelijker en de TV zal dan zeker meer belangstelling tonen. Dan krijg je TV-gelden, grote sponsors, betaald Jeu de Boules, betaalde spelers uit heel Europa, spelniveau steeds hoger! Ik zie het wel zitten, maar wie kan de uitvinding doen om boules een kleur te geven die zonder enig probleem weggepoetst kan worden na de wedstrijd. Die uitvinder kan veel geld verdienen.Over geld verdienen gesproken, ze zeggen dat ik te vroeg geboren ben voor het betaalde voetbal en dat geldt natuurlijk al helemaal voor het betaalde boulen. Ja, Dennis en Roberto, onze toppers van om en nabij de twintig jaar, die kunnen nog wel jeu de boule miljonair worden. Hopelijk denken ze dan ook een beetje aan deze profeet. Ach wel, wat maakt het uit. Gezondheid en fijn met elkaar omgaan is wel zo belangrijk.
Boulse vrienden en heb het gezellig met elkaar!!

HAVHKVA

Dat is ff schrikken!

2005-05-15T11:38:00.000+02:00

Als een donderslag bij heldere hemel, geen waarschuwing vooraf: Het boulodrome van de petanqueclub “De Gooiers”gaat per 10 mei ruim een week dicht. Werkzaamheden aan de vloer van toiletten en keuken. Het groepje vrienden voor het mededelingenbord keek elkaar verbouwereerd aan. Zo lang geen jeu de boule! Wat een tegenslag, weg twee, altijd gezellige trainingsavonden en de dinsdagmorgen, pleite het toernooi op de woensdag en zaterdag. ’s-Zondags geen gezellig samenkomen op het terras met een glaasjes pastis. De gezichten werden al somberder. “Hé Jaap, ( de nieuwe baas van het clubgebouw) hé Jaap, waar ben je in hemelsnaam mee bezig?”Jaap bleef geduldig en vertelde voor de zoveelste keer, dat de toiletten en de keuken een nieuwe vloer kregen. Het moest eindelijk eens gebeuren, we moesten ons maar schikken in ons lot.

Mooie praatjes, maar hoe gaan wij de vrij gekomen tijd invullen. "Je kan woensdag naar de markt,” hoorde ik iemand zeggen. “Ja, maar op de markt is je Euro maar een gulden waard.” werd er lachend geroepen. “Weet je wat ik ga doen,” zei Flip. “ Ik ga met moeder de vrouw mee, een paar dure wandelingen maken.” “Hoezo, dure wandelingen Flip?” “Nou golfen, prachtig joh en gezond, maar saaaaaaaaiii!.” Een gelach steeg op maar het was allemaal niet van harte. Ja, deze groep fervente boulers zat er maar mee.” “ Ik kom dinsdagavond toch even kijken,” zei iemand, “maar mijn vrouwtje moet helaas thuisblijven . Wij als man kunnen achter een boom plassen als het moet, maar ik laat mijn vrouw niet achter een bosje kruipen. Straks krijgt ze nog een bekeuring voor wildplassen.”Enfin, om een lang verhaal kort te maken, er werd haast dagelijks gebould. Men nam etenswaar en drinken mee en de trainingspartijtjes voor de kat z’n kont waren pittig en fanatiek. De mannen plasten in het wilde weg en de dames hielden het op.Toch miste ik onze toernooitjes a la mêlee. Dan gaat het om iets, al is het maar een kleinigheid en ik vind het nog steeds prachtig dat je in deze discipline niet weet met wie je speelt, waar je speelt en tegen wie je speelt. Iedere partij weer en het zijn er drie, een nieuwe verrassing. Zalig toch?
H.A v/h K.v.A.

Koninginnedag 2005

2005-05-01T21:22:00.000+02:00

‘s-Ochtends even langs de rommelmarkt gelopen. “Wat een rotzooi,” zou Wim Sonnevelt gezegd hebben. Het koekhappen, touwtrekken en zaklopen elders heb ik me bespaard, als de weerga naar ons boulodrome. Ja, ja , het wordt traditie, er werd weer een “jeu de boule” toernooi georganiseerd. De organisatie was ook dit keer volledig in handen van Margreet Führen. Wat doet deze meid toch veel voor de club! Ik heb gelezen wie zo allemaal een lintje hebben gekregen van de Koningin, nou Margreet dan verdien jij er minstens drie!

Wat Margreet ook goed beheerst is het overhalen van mensen om wat voor de club te doen.
Versieren van ons terrein en clubhuis? Hup, een viertal leden springen zo in. Het heerlijke gebak dat geserveerd werd bij binnenkomst, een tiental mensen van de maandagochtendploeg heeft het betaald. Een gedeelte van de mooie prijzentafel, de drogist uit ons winkelcentrum heeft het kosteloos beschikbaar gesteld. De wedstrijdleider, ja ik ga nu namen noemen, Harry Brinks. De drie mensen, die de gehele dag bardienst vervulden: Joke Brinks, Piet Führen en natuurlijk, wat moeten wij zonder hem, Walther Jägers. Al deze lieve mensen en beslist ook de niet bij naam genoemde: “Heel, heel hartelijk dank voor de fijne en gezellige dag die jullie ons bezorgd hebben!” Ja, het was een heerlijke dag. In het begin liet de zon ons in de steek maar naarmate het toernooi vorderde werd het steeds zonniger en warmer. Vier partijen werden er gespeeld en dat was net genoeg, want er moest natuurlijk ook nog geproost worden op de Koningin en de danslustigen kwamen ook aan hun trek. Tot volgend jaar !
Ik eindig met de leuze waarmede Margreet het toernooi opende: “Lang leve de Koningin!”
Havhkva.

Jaarvergadering

2005-03-22T17:44:00.000+01:00

Onze Petanqueclub “de Gooiers” hield haar jaarvergadering op vrijdag 18 maart 2005. Ik ben er heen gegaan ondanks het feit dat ik een bloedhekel aan vergaderingen heb. Toch moet je er zijn, ik vind het een verplichting. Van de circa 240 leden die onze vereniging telt, bleven er helaas ongeveer 180 weg met of zonder geldig excuus.Wel een beetje veel! Enfin, ik weet uit ervaring dat vele verenigingen, stichtingen, buurtcomités etc. dezelfde slechte opkomst hebben bij hun vergaderingen. Ja, als je er een barbecue aan verbindt of iets dergelijks, dan wil het natuurlijk wel lopen. Vergeten we het maar even! Johan zei toch: “Ieder nadeel heb zijn voordeel”, welnu het was bar gezellig met dat “kleine” groepje, vooral toen het Bestuur na afloop nog een rondje weggaf. Wat mij verder opviel was dat nieuwe leden zonder gêne van de rondvraag gebruik maakten alsof ze al jaren lid waren. Door mijn "doofheid" heb ik weinig meegekregen, maar ik kon wel merken dat ze zich niet van de sokken lieten praten Vooral Gerard Krook is vasthoudend, beslist een toekomstig bestuurslid. Maar Jozé stond haar mannetje, ondanks haar verkoudheid. Er waren meer sprekers en spreeksters, die constructief bezig waren en niet fanatiek hun gelijk wilden halen zoals ik wel eens heb meegemaakt. Aart Kessel had meen ik iets over wedstrijdspelers en het buitenlicht; deze ervaren bouler zal vast wel gelijk hebben. Arjen de Jong sprak veel, hoofdzakelijk over het leed van de barmedewerkers. Terecht hoor, we moeten het niet zo laat maken, maar het gebruik van een toeter om partijen te stoppen lijkt me niet ideaal. Terugkomend op de barvrijwilligers, ik heb respect voor elke vrijwilliger, wat die ook voor de club doet, het Bestuur niet te vergeten, maar met de mensen achter de bar tijdens een toernooi op de woensdag en de zaterdag, daar heb ik niet alleen respect voor maar ook medelijden. Medelijden omdat ze niet mee kunnen spelen. Ik heb me suf gepeinsd hoe wij dat enigszins kunnen compenseren. Het idee dat ik kreeg is door Walther al de grond in geboord maar ik laat het hier toch volgen in de hoop dat onze nieuwe kantinechef Jaap Oor er wel wat in ziet: Op onze woensdag– en zaterdagtoernooien staan er drie vrijwilligers achter de bar. Als de partijen aan de gang zijn hebben ze weinig te doen. Pas als het gros van de partijen beëindigd is, wordt het druk en na afloop, voor en tijdens de prijsuitreiking, misschien nog drukker. Welnu, laat 1 of 2 barmedewerkers gewoon meedoen aan het toernooi. Als ze klaar zijn met hun partij dan gaan ze gauw weer achter de bar. Mocht hun wedstrijd wat uitlopen en het wordt wat druk aan de bar, dan kan toch de hulp ingeroepen worden van leden die hun partij al gespeeld hebben Die 5 of 10 minuten die je dan inspringt kunnen toch niet bezwaarlijk zijn. Daar help je niet een persoon mee, maar de club. Want zonder barvrijwilligers zal de club niet lang bestaan, denk aan de gezelligheid en de barinkomsten. Tijdens de pauze van de jaarvergadering en na afloop was het erg druk aan de bar, maar er stonden wel 6 to7 leden te helpen. Ze waren niet aangewezen hoor! Zij deden dit uit zichzelf en dit gezien hebbende kreeg mijn hoop de overhand dat het plannetje toch kans van slagen heeft. “ Kan niet, bestaat niet,” zei mijn ex-baas, dus Jaap probeer het alsjeblieft eerst uit. Ik zie de mensen met sabels al wel staan, de jonge Walther, die oude van Gelder, maar er zijn vast leden die in het bezit zijn van verdedigingsschilden.
H.A. v/h K.v.A.

Piercing

2005-03-10T00:15:00.000+01:00

Een boulevriend trof ik aan in een café op de Hilvertsweg. Hij keek nogal somber. "Wat is loos jong?", vroeg ik hem. "Niets Hans, helemaal niets hoor." Hij probeerde een glimlach op zijn gezicht te toveren, maar dat mislukte jammerlijk. Na enkele biertjes hoorde ik wat hem dwars zat. " Mijn kleindochter heeft een piercing gekregen," begon hij, " een zilverkleurig knopje in haar rechterneusvleugel. Ze kwam het vol trots aan ons tonen. Mijn vrouw vond het leuk; hoe zij er verder over dacht liet ze niet weten. Ikzelf had er moeite mee. Ze is al zo mooi van zichzelf. Waarom nou ? Waar komt de volgende piercing ? In haar navel ? Dat wordt toch ten sterkste afgeraden ? In haar tong ? Ik heb er moeite mee, Hans. Mijn kleine meid wordt al zo volwassen. Ze wil ook graag snel volwassen worden. Ja dat wilden wij ook toen wij 14-15 jaar waren. Wij rookten toen ook al een sigaretje. Het maakte indruk op de andere sexe. In onze tijd waren er meen ik geen piercings, ja, wel bij de Dajakkers in Borneo, maar dat waren onbeschaafde wilden.

Ach wel, Hans, het is niet zo dat ik uitgelachen word als ik wat over het onderwerp zeg hoor, maar mijn stem heeft weinig gewicht. Hopelijk kunnen de ouders hun invloed en gezag aanwenden om het piercinggedoe binnen de perken te houden. Die zorgen ook altijd ! Ik ga vanmiddag lekker boulen bij mijn cluppie, dan ben ik ze hopelijk even kwijt !" We namen nog een pilsje en spraken de hoop uit dat wij toch eens op een zaterdag- of woensdagmiddag met elkaar, in plaats van tegen elkaar zouden spelen. Over de piercing werd niet meer gesproken; straks heerlijk boulen !
H.A. v/h K.v.A.

Triplette

2005-03-08T14:31:00.000+01:00

Aart Kessel, oude rot, je hebt me veel geleerd over het jeu de boules, je hebt me interessante verhalen verteld uit je rijk petanque-verleden, maar het stukje dat je geschreven hebt over de spelsoort triplette in ons rode boekje van januari , daar kan ik niet anders dan vraagtekens bij zetten. Hier tref je de boule beslist niet! Luister, je bent een wedstrijdspeler en je bepaalt zelf of je triplette gaat spelen of niet en met wie je gaat spelen. Eigen keuze dus. Verder is jouw team, al voordat de competitie een aanvang neemt, geformeerd. De taakverdeling is vastgelegd, hij pointeur, hij tirreur, hij milieu, want jullie kennen elkaar. Je preek is dus niet bestemd voor de wedstrijdspelers, maar voor de recreatievellingen, die in de toernooitjes die ze spelen geen eigen keuze hebben en daardoor kunnen reageren op een manier die jij onbegrijpelijk vindt.

Toen ik dat stukje van je las dacht ik hij zal wel gelijk hebben, maar ik voelde ik me toch aangesproken, want ik speel veel en veel liever doublette dan triplette en dat heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken. Maar let wel, dit geldt alleen voor de wekelijkse toernooitjes van “De Gooiers”, inclusief het piekentoernooi. Als de lijst opgehangen is, of het lootje is getrokken, dan hoor je van verschillende kanten: ”Shit, alweer een triplette,” of woorden van die strekking. Je moet dan een team vormen met twee personen, waar je zo nu en dan mee gespeeld hebt, in een ver verleden soms en dat valt niet mee, want ieder speler of speelster heeft zo zijn eigen gebruiksaanwijzing (ik natuurlijk ook). Doublet is dan wat eenvoudiger, je speelt met één teammate, het is wat beter te overzien, meer controleerbaar en met drie boules heeft je teammate meer kans om een fout die je maakt, te herstellen (of net andersom). Ik speel daarom liever doublet, begrijpelijk Aart? En over straf gesproken, het is werkelijk een straf als je tegen een sterk drietal speelt en je twee maatjes, die je zelf niet gekozen hebt, uit vorm zijn. Je staat iedere keer met twee boules in je handen naar die grijnzende koppen van je tegenspelers te kijken, die niet alleen op punt liggen, maar ook nog vijf boules in hun handen hebben.
Aart, sans rancune hè ! De mazzel ! H.A. v/h K.v.A.

JK

2005-02-27T16:27:00.000+01:00

Vrees niet! Ik ga jullie niet vertellen over het leven van John Kennedy, of er sprake was van een complot, of Lee Harvey Oswald de enige schutter was. Nee,nee, ik wil jullie graag vertellen wat een clubman bij de Petanqueclub “de Gooiers” zoal kan meemaken. Toevallig heeft hij dezelfde initialen als de ex-president, maar dat doet hier niet terzake.Onze man, JK dus, neemt zich voor om het weekend naar Duitsland te gaan, familiebezoek, maar hij werd gebeld. Piet Zwart vroeg of hij voor hem wilde invallen. Zaterdag in ons eigen boulodrome. Winter Club Team Competitie ofwel WCTC. “Nou ja, dan het tripje maar uitstellen,” dacht JK.

Toen echter een telefoontje van Harry Brinks, de captain van het team. “Je hoeft niet te spelen jongen,wij hebben voor ons team een vaste reserve en die mag ik niet passeren.” “Deutschland, Deutschland, wir kommen,” zong JK. Maar, de volgende dag een berichtje, of hij toch wilde meedoen,want de vaste reserve had andere verplichtingen.” Bij nader inzien toch maar niet,” dacht JK.( Het was hem namelijk ter ore gekomen dat Margreet Führen wel wilde invallen.)” Ik ga lekker naar Duitsland “ De telefoon rinkelde echter opnieuw. Wim Meulman aan de lijn. Onverwachte werkzaamheden in de prive-sfeer dwongen hem af te zeggen voor de bardienst,of JK het alsjeblieft wilde overnemen. “Nou vooruit dan maar,” dacht JK. “Het schijnt dat iemand daarboven, mij dit weekend niet naar Duitsland wil laten gaan.” Het verhaaltje gaat verder, Margreet blijkt reglementair niet te mogen invallen en JK kon niet invallen vanwege de bardienst, maar gelukkig was Wil Blankenstein het team terwille. Zij viel in, speelde heel goed. Jullie hebben zeker al geraden wie JK is hè ? Prettig zo’n fijne clubman in huis te hebben. Maar wij hebben gelukkig nog meer van deze mensen, die met hun clubliefde, de club draaiende houden. Kom hè, houd je niet afzijdig! Er is dagelijks zat te doen en pas op: De jaren beginnen te tellen bij de huidige vrijwilligers. Een aanvulling van het vrijwilligersbestand, wat nieuw bloed, is dringend nodig!
H.A. v/h K.v.A.

Wintercyclus toernooi petanqueclub "De Gooiers"

2005-02-04T22:01:00.000+01:00

Lieve mensen, ons toernooi is ten einde. Spelers en toeschouwers hebben genoten van sportieve en spannende wedstrijden. Enerverend was het ook op drukke momenten achter de bar. Onze barvrijwilligers hebben zich weer met hart en ziel ingezet voor de club. Niets was hen teveel om het onze gasten naar de zin te maken. Ook de wedstrijdleiders mogen fier zijn op het goede verloop van het toernooi. Ik wil geen namen noemen, bang om iemand te vergeten, want let wel, om op 4 zondagen zo’n groot toernooi te houden, zijn veel mensen nodig die wat over hebben voor hun cluppie. Jongens en meiden, de dankbaarheid van de leden is jullie deel. Onze teams hebben naar behoren gepresteerd, (zie onze website ) vergeet echter niet dat de top van Nederland bij ons aanwezig was. Zelfs het team dat Nederland mocht vertegenwoordigen op de Wereldkampioenschappen in 2004, gaf acte de presence. Deze drie sympathieke jongens , Frank Schepers, Noel Kempenaers en Ryan Koebeer lieten prachtig spel zien.(Eindstand 1e) Op de derde dag van het toernooi kregen zij echter een geducht pak slaag, een “Fanny”, van de dames Anouk Helffer, Donna de Jong en Karin Rudolfs. Ik kon mijn ogen niet geloven. De dames en dan bedoel ik alle drie, speelden foutloos. Karin moest heel vaak schieten, zij miste niet éénmaal. Na de wedstrijd vroeg ik haar of zij aan krachtsport deed. Dat was niet het geval.Op mijn verzoek bood ze me ongedwongen haar bovenarm aan. Het staal dat ik daar verwachtte was er niet, de spieren voelden aan als die van mijn kleindochter. Ja, de soepelheid is natuurlijk het belangrijkst in onze sport. Anouk was de pointeur. Konstant goede boule’s werpend maakte zij het de tegenstanders heel erg moeilijk. Donna ving alles op wat er fout dreigde te gaan, schietend en plaatsend als iemand van een andere planeet. In zulke partijen gaat het geluk dan ook een rol spelen. Elke meting was in hun voordeel. Een dik verdiende overwinning, zij wonnen die dag ook de 1e prijs in de A-serie.(In de eindstand 4e) Maar nu komt het, hoe mooi is het petanque, ook door haar onberekenbaarheid. Op de 4e dag kregen de dames met dezelfde grote cijfers klop van het team van Maarten Nap. Vraag me niet hoe dit kan. Ik heb deze partij helaas niet gezien, zoals ik vele partijen van goede teams, zoals die van Marc Helffer, Issa Agzoul, Remco de Jong (2e)en Henri Calvetti, René Vreeswijk en Jack Schillemans (3e) heb moeten missen. Ik haal het wel in, want al deze toppers komen volgend jaar beslist weer terug, ook Rudolph de Groot, die zo’n mooi stukje over “de Gooiers” schreef in het Petanque blad.
Tot dan, zullen we maar zeggen en allen de groeten van H.A. v/h K.v.A.

Golf

2005-01-18T13:33:00.000+01:00

Op de dag dat ons blad "Pétanque"in de bus viel kreeg ik toevallig het "Golf Journaal" onder de ogen. Beide bladen hebben veel gemeen. Weinig leesbaars, uitleg van regels (rules), standen, wedstrijdverslagen, foto's, uitslagen en in het "Golf"-blad veel dure advertenties. Je moet ze niet lezen hoor, want dan krijg je een minderwaardigheidscomplex. Clubs (slaijzers) van 999 Euro en je hebt ook putters nodig, voor een klein jaarsalaris reizen naar 5-sterren hotels, met natuurlijk vrij spelen op hun prachtige greens. Dure golftassen, sorry, golfbags. Ja, alles in het Engels hè. Noem het maar traditie. Als het "dure wandelen" een volkssport wordt, zoals sommige profeten al verkondigen dan mag het volk wel een cursus Engels volgen. Zowat de hele wereld past het metrisch stelsel toe, maar in het Golf gebruiken ze nog de inch. “Heb je wel eens een "hole in one” geslagen?" (“Gat in één keer”, klinkt niet hè?) Een bogey? Heb je een caddy? Van Basten, Gullit, Koeman, echte volksjongens, hadden toch veel meer plezier en gezelligheid gehad bij een pétanqueclub. Moet je nou vanwege je vele geld, achter een klein wit balletje aanwandelen? Vaak in de regen want ons klimaat is toch anti-golf. Het is de status, OK. Het zijn mensen die in de publieke belangstelling staan, die rijk zijn geworden door hun sport. Die kunnen zich waarschijnlijk niet verlagen tot het "eenvoudige" boulen. Jammer, het was wel leuk geweest om Marco van Basten of Koeman bardienst te zien draaien bij ons cluppie. Kleine advertentie (chip genoemd ) : Vrouw van middelbare leeftijd zoekt contact met man, omstreeks 65 jaar, om samen de greens in Europa onveilig te maken. Mooi hè? Zulke advertenties heeft een bouler echter niet nodig. Na competitiewedstrijden of toernooien is het toch meestal feest, met leuke mensen en de kans dat je daar de man of vrouw van je dromen tegenkomt is groot. Voorbeelden te over toch? En in tegenstelling tot het golf kent het pétanque, in het hele land, veel toernooien. Blijf maar lekker boulen !

H.A. v/h K.v.A. (Handicap? ... Meerdere!

Petanqueclub "De Gooiers"

2005-01-04T17:22:00.000+01:00

In het jaar 2004 zijn een zestal leden onze club ontvallen. Fijne leden,
ze blijven in onze herinnering.

Regina Schievink

Reinier Bottenheft

Hein Bouw

Marinus vd Kaa

Ad de Gauw

An van Ravenswaay

Mogen zij rusten in vrede!

Naschrift: Er is mij geadviseerd om deze “rouwbrief” niet op te nemen. Het zou niet passen tussen al mijn vertelseltjes en fantasietjes. Ja, dat is misschien wel zo, maar mijn gedachten dwalen weer met weemoed af naar de laatste 12-13 jaar dat ik met deze vrienden verkeerde. Bijna dagelijks gingen wij met elkaar om. Samen hebben wij vaak het zoet van een overwinning en het zuur van een nederlaag ondergaan. Samen hebben wij gelachen, genoten en ook verdriet gekend. Samen hebben wij veel meegemaakt. Wij waren één familie! Wij moeten hen blijven herinneren! Het goed bedoelde advies heb ik daarom naast mij neergelegd.
H.A.v/h K.v.A.

Mijn favoriete plek

2005-01-03T18:43:00.000+01:00

In Loosdrecht, vlakbij de Raaweg, ligt, ingeklemd tussen de voetbalvelden van Victoria en Bloemenkwartier, het domein van de Petanqueclub “De Gooiers. Men kan er komen vanaf de Kerkelandenlaan, via het fietspad naast de firma Puik, of via de Loosdrechtseweg, het Jager’s paadje en dan langs het hoofdveld van Victoria. Voorbij dit veld ziet U het aan uw rechterhand. Het clubhuis, het terrein, de borders en de grasvelden liggen er als een plaatje bij. Zelfwerkzaamheid van een tiental “gouden” leden maakt van dit stukje Gooi een waar paradijsje. De natuur in de omgeving van het boulodrome, of zoals U wilt clubhuis, is van een rustgevende schoonheid, mede door de aanwezigheid van een grote vijver, een prachtig speel– en wandelpark en de overal in het rond staande schilderachtige boomgroepen en bomen. Mooie wandel– en fietspaden doorkruisen dit rustige gebied, maar eerlijk gezegd, dat is nou net niet aan mij besteed, want ik voel me pas ontspannen en gelukkig als ik op één van de groene bankjes zit, die rondom het terrein van onze jeu de boule club zijn gesitueerd, al dan niet voorzien van een versnapering uit het clubhuis. Een bekertje koffie bijvoorbeeld of een glaasje bier en als er dan ook nog een leuke wedstrijd in mijn nabijheid wordt gespeeld, dan voel ik mij de koning te rijk. Ja, dit is beslist mijn favoriete plek! Kom eens langs, ook als er wedstrijden worden gespeeld bent U welkom. Misschien lukt het U niet direkt om het spel te begrijpen of de wedstrijdspanning aan te voelen, maar genieten van de schitterende omgeving zult U zeker!
H.A. v/h K.v.A ( Gooi en Eemlander 11-07-2003.)

Computerperikelen

2004-12-21T14:08:00.000+01:00

Laatst heb ik jullie verteld over mijn boulevriend die, min of meer gedwongen, een computer kocht en een computercursus ging volgen. (Naderhand ging ik ook voor de bijl, weten jullie nog?) Nou, die cursus nam schijnbaar zoveel tijd in beslag dat Jan wekenlang als van de aardbodem verdwenen was. Ik zag hem niet meer in ons boulodrome, niet meer in de kroeg en de eerste twee dagen van onze cyclus, dat mooie en goed bezette toernooi van de Gooiers, schitterde hij ook door afwezigheid. Ik begon me werkelijk zorgen te maken. Toen trof ik hem aan in het Hilvertshof. Een vrolijke kerel die helder uit zijn ogen keek, geen vermoeide trekken, die ik eigenlijk verwachtte.” Hé Hans,” zei hij. “Apa kabar?” Hij was ook in het voormalige Nederlands- Indië geboren en soms wisselden wij wat Maleise woorden uit. Ik zei:”Kabar bajek, met mij gaat het prima, maar ik maakte me ongerust over jou en ten onrechte, want je ziet er patent uit”. “Ja, Hans, ik weet waar je op doelt. Ik heb me inderdaad een tijdje niet laten zien. Weet je, het is zo dat die computer veel van mijn tijd in beslag neemt. Meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Veel theorie moet je doornemen en iedere keer kom je voor verassingen te staan. Ik pak dan maar weer het cursusboek erbij en ik rust niet voordat ik er achter kom wat er aan de hand is. Ja, soms moet ik daarvoor zelfs mijn dochter bellen, een hele goede in de computerproblematiek. Kost allemaal veel tijd, maar de meeste tijd besteed ik toch aan het beantwoorden van e-mails . Je weet dat ik 6 kleinkinderen heb, toevallig allemaal meisjes en echte computerfreaks, maar dit terzijde en die overstelpen me per e-mail met nieuwtjes, wetenswaardigheden en wat ze zoal meegemaakt hebben op school. Ja, natuurlijk is dat leuk, maar ik moet die e-mails toch beantwoorden en ik wil het serieus doen omdat ik veel van ze houd. Dat begrijp je toch, Hans?” “Natuurlijk Jan, en zal ik je eens wat vertellen, ik heb ook een PC aangeschaft. Dus geef me gauw je e-mail adres, hier heb je dat van mij en als je niet weer regelmatig in ons boulodrome komt dan ga ik je ook met mailtjes bombarderen. Nog beter, weet je al dat je mailtjes kunt doorsturen? Nou stuur ze maar naar mij dan beantwoord ik ze wel. Ik krijg toch slechts e-mailtjes van de Volkskrant of reclamebrieven van Dell. Even serieus Jan, boulen is toch geestelijk en lichamelijk gezonder dan de hele dag achter dat scherm te zitten. Ik hoop echt van de week weer met je te kunnen spelen ondanks je lieve kleinkinderen.” Jan, glimlachte, opeens zag ik iets van droefheid in zijn ogen. Zijn laatste woorden daar bij die viskraam in het Hilvertshof waren: “ Ik heb het boulen erg gemist Hans, vooral de kameraadschap onderling.” Ik weet zeker dat ik hem van de week weer terugzie..
H.A. v/h K.v.A.

Tactisch? Onsportief? A-sociaal?

2004-12-17T14:06:00.000+01:00

Hebben jullie dat nou ook? Als ik na een gezellig toernooi op de zaterdag- of woensdagmiddag (natuurlijk bij ons cluppie) eindelijk mijn bedje vind, dan duurt het altijd even voordat ik de slaap kan vatten. Dan blijven mijn gedachten om de gebeurtenissen van die middag ronddraaien. Met wie gespeeld? Tegen wie? Uitslag? Enz.enz! Eerlijk gezegd kost het me steeds meer moeite om alles te onthouden, behalve als er in één van de partijen, het kan een partij zijn waar ik niet aan deelnam, een verschil van mening ontstond. Ja, ook bij het boulen komen meningsverschillen voor. Meestal gaat het over de voortzetting. Schieten of plaatsen? Waar plaatsen? Een buitenstaander merkt er niet zoveel van. Men kropt het namelijk op, in de hoop dat de afgedwongen keuze goed uitpakt. Laatst maakte ik wat mee wat me aan het denken heeft gezet. Let wel, ik heb het alleen over de recreatieve toernooien van de "Gooiers" hoor !
Team A komt er achter dat de pointeur van de tegenpartij een butje, dat op ca 10 meter ligt, niet kan benaderen. Waarom, laat ik in het midden, er kunnen verschillende oorzaken zijn. En nou komt het: De tirreur van A gaat bewust op 9 à 10 meter spelen. Zijn teamgenoot schudt me zijn hoofd,noemt dit onsportief en beticht zijn maat zelfs a-sociaal te zijn. .De tirreur denkt alleen tactisch bezig te zijn en zegt dat de pointeur om wie het gaat dan maar niet had moeten meedoen. Schrijft hij zich in, dan moet hij of zij zich onderwerpen aan alle mogelijkheden die het spelreglement zijn tegenstander toestaat. Eerlijk gezegd neigt dit wel naar mijn standpunt. Als je tegen iemand moet spelen die goed over de grond schiet en je hebt de keus, dan speel je toch in de bak? Dan ben je toch niet onsportief? En als iemand, op 9-10 meter slecht plaats of schiet, dan ga je toch op die afstand spelen. Het is toch een volwassen sport? Je moet toch alle mogelijkheden benutten om tot een zo hoog mogelijke score te komen? "Ach, gut!, hij is net ziek geweest!" Of: "Zij boult nog maar net". Of: "Rustig aan, hij heeft gisteren nieuwe brilglazen gekregen."Fout mensen ! Weg met die, hoewel menselijk, hier niet passende emoties.Beoefen je sport serieus! Juist dan ben je naar mijn mening sportief bezig, t.o.v. jezelf en t.o.v. de andere deelnemers aan het toernooi. Je “ gehandicapte " tegenstanders zullen je er dankbaar voor zijn. Ze willen voor vol aangezien worden! Wat je ook vaak hoort op het buitenterrein is dit: " Je hebt de toss wel gewonnen maar ik ga niet in de bak spelen hoor!" Ja,... moeilijk! Blijf dan maar sociaal, zou ik zeggen. Vrienden, ik heb (gelukkig) de wijsheid niet in pacht en anderen met meer boule-ervaring, zullen met mij van mening verschillen. Het zij zo!
Evengoed wens ik jullie veel bouleplezier toe, met of zonder prettig en vreedzaam overleg!
H.A. v/h K.v.A

Koninginnedag 2004

2004-12-15T19:17:00.000+01:00

Een heerlijke zonnige dag, dwars tegen de voorspellingen in. Zouden de weergoden omgekocht zijn door de Koningsgezinden ? Mij maakte het niets uit. Met Koninginnedag hoefde ik niet te werken, kon ik uitslapen, kon ik mij vervelen bij de TV, kijkend naar de spelletjes van prinsen en prinsessen, totdat de volgende werkdag zich aankondigde. Maar hé, werkdag, je situatie is toch gewijzigd jongen? Je bevindt je toch niet meer in het arbeidsproces? AOW'ER ben je nu en uiteraard met toestemming van en in overleg met je eega kan je doen met die saaie Koninginnedag wat je zelf wil. Heerlijk toch? En nog prachtiger, Margreet van Führen organiseerde weer een Jeu de boule toernooi op deze dag van Oranje. Het wordt hopelijk een traditie. Zou de Koningin over, pak hem beet 1O jaar, een boultje meegooien? Je weet maar nooit. Maxima lijkt mij wel het type om dat te doen. Enfin, weg met die fantasieën, over tot de werkelijkheid. Wat hebben Margreet en Rein Schimmel ons boulodrome mooi opgefleurd! En waar blijven wij als een kerel als Walther Jägers niet geboren was! De gehele dag stond hij, gezelligheid en tevredenheid uitstralend, achter de bar. En wat te denken van Jaap Oor. Hij trakteerde iedereen, let op, meer dan 93 man en vrouw, op een gebakje, niet omdat hij zo koningsgezind is, maar uit clubliefde, omdat hij ons, de Gooiers, liefheeft.
Er werden 4 partijen gespeeld en Joop Gorel was de Kampioen.
Hij was een trotse winnaar en dat mocht hij ook zijn. Twee partijen van hem, die ik enigszins kon volgen, rondde hij af met “ijzer op ijzer” treffers. Goed hoor Joop, als dinsdagmorgentrainer moet je het voorbeeld geven, niet?
Laat ik afsluiten; het was een heerlijke dag! Ik heb begrepen dat een grote groep nog nagefeest heeft in de avonduren. Goed zo, jongens! Life could be short. Enjoy it! Sorry, dat ik een groep leden, die ook hun steentje aan de koninginnedag-organisatie hebben bijgedragen, niet genoemd heb. Reken er op dat alle aanwezigen, deelnemers aan het toernooi en toeschouwers, jullie allemaal heel dankbaar zijn. Tot volgend jaar, OK Margreet?
H.A. v/h K.v.A.

De kiem

2004-12-14T16:28:00.000+01:00

Lieve mensen,
In mijn stukje “de kennismaking” heb ik jullie verteld hoe ik in contact kwam met het mooie Pétanque. U weet wel, Jaap vd Noll heeft mij destijds naar de “Gooiers” gepraat, maar toen ik van de week Kees Clijnk weer eens terugzag drong het tot me door dat mijn eerste kennismaking met het “jeu de boules” in Laren heeft plaatsgevonden, dat daar de kiem gelegd werd voor mijn huidige passie voor het spel. Het zit zo. Jaren geleden gingen wij op een mooie zomerse zondag naar Laren om poffertjes te eten op de Brink. Heerlijk op een bankje in de buitenlucht, een biertje in de hand, vriendelijke mensen om ons heen, je kan haast niet meer verlangen. Er was nogal vertier in het park en wij besloten naderhand om daar een kijkje te nemen. Op weg er naar toe, zag ik een ijzeren bal liggen en behulpzaam als ik was, pakte ik het op met de bedoeling om het naar de lieden terug te brengen die iets verder op stonden. Helemaal fout bleek later. Twee kerels maakten zich uit de groep los en kwamen naar ons toe. Geen geschreeuw, geen boze gezichten, maar juist een glimlach om de mond. “Meneer, de boule moet daar blijven liggen want als het butje weggeschoten wordt dan kan die boule nog een punt opleveren.” “Sorry hoor,” zei ik. “Helemaal niet erg, “ was het antwoord. “ U kent ons spel, het jeu de boule, waarschijnlijk nog niet.” Fijn als mensen zo met elkaar omgaan. Het waren Kees Clijnk en Frans Ram. Sportieve, hartelijke kerels en dat zijn ze nu nog. Kunnen ook aardig een boultje gooien. Toen wij wat verder in het park geraakten, viel het me op, dat ondanks de drukte, (op ieder open plekje werd immers gespeeld) er geen onvertogen woord viel. Men had respect voor elkaar, gaf elkaar de ruimte, hield rekening met elkaar,bleef rustig stil staan als er geschoten werd, echt grandioos. Het was een heerlijk, gezellig samen zijn ondanks het competitie-element dat in elk toernooi aanwezig is. Ja, ik was toen al verkocht, denk ik nu. De kiem was daar gelegd. Daar in het park op de Brink bij de club “Boulaere.” Jaren later heb ik met Antonio een toernooitje gespeeld op de Brink, in de gutsende regen. Het bleef maar regenen en als het even ophield dan zorgden de bomen wel dat het net leek of het nog steeds regende. Meep Poel was de wedstrijdleider, de regen baarde hem geen zorgen, wel het voortbestaan van zijn club “Boulaere.” Dat daar in dat rijke Laren geen sponsors gevonden kunnen worden voor het bouwen van een boulodrome is onbegrijpelijk! Dat de gemeente geen medewerking verleend is een schande! Ja, wat doe je eraan? Sterkte Boulaerders, sterkte Meep!

H.A.v/h K.v.A.

Prijsuitreiking

2004-12-13T19:12:00.000+01:00

Als U op één van onze toernooien, hetzij woensdag of zaterdag, in de prijzen bent gevallen door een gelukkige loting of door goed spel (of beiden), dan is het toch fijn dat je naam omgeroepen wordt bij de prijsuitreiking en dat veel leden daar getuige van zijn. Dat streelt je ego toch? Heel menselijk hoor! Niets om over te schamen. Helaas, vaak is een grote groep dan al naar huis. Met goede redenen, dat wel, maar het verkleint wel de aandacht en waardering voor de prijswinnaars. Dus als het effe kan, blijf nog even ! " Hé," hoor ik al roepen. "Is die belegen kampioen v.A er alweer! Dat weten wij toch allang?" Klopt mensen! Maar zie mijn bemoeienis als een inleiding voor de uitleg van een nieuwe regel bij de prijsuitreiking, die,let op, vastgesteld is door de groepsleiders van ons recreatieve pétanque, te weten Gerrit Vuyst en Jenny Ooms.
Nieuw regel:
Indien met een geldige reden (dit ter beoordeling van de wedstrijdlijder) een prijswinnaar niet tijdens de prijsuitreiking aanwezig kan zijn, mag hij toch aanspraak maken op zijn prijs mits hij samen met de vriend of vriendin, die als ontvanger van de prijs zal fungeren, zich kenbaar maakt en uitleg geeft, aan de wedstrijdleider.

Gelet op de steeds mooiere prijzen lijkt me dit een juiste regel.

Boulse! H.A. v/h K.v.A.

Vaste teams ??

2004-12-09T15:28:00.000+01:00

Was ik maar welbespraakt, dan had ik tijdens de jaarvergadering misschien moed gehad om steun te geven aan degenen, die tegen het systeem waren om eens in de maand met een vast team te spelen. Ik schrijf degenen want het was echt niet Rimke alleen die tegen was! Van een zwijgende meerderheid tegen, was echter ook geen sprake; de goede opkomst tijdens de gespeelde toernooien bewijst dat wel. Zo, allez, de eerste zaterdag van elke maand, een toernooi triplette of doublette met een vast, van tevoren ingeschreven, team. Ik vraag me toch af, doen wij daar goed aan? De meeste leden denken van wel. Onze voorzitter, idem dito. Ik hoorde hem tijdens de jaarvergadering ietwat opgewonden roepen: "En dan speel ik met Dien!" Ik ben benieuwd of hij dat stand kan houden als Dien gevraagd wordt door bijvoorbeeld Guus Vonck of de ex-kampioen van Ankeveen. Alle gekheid op een stokje, de gedachte achter het idee is goed. Je vraagt iemand die je graag mag, of die goed boult, of die deel uitmaakt van het team waarmede je de competitiewedstrijden en toernooien afwerkt. Prima, leuk, spannend, gezellig, we spelen tenslotte al genoeg toernooitjes à la mêlee.Maar...... wat moet je doen als je genegeerd wordt? Als je steeds wordt afgewezen? Als je niemand durft te vragen uit valse bescheidenheid? Je speelt misschien niet constant of je bent niet zo getapt of de chemie (sic) deugt niet, of je hebt een handicap. Moet je dan maar aan de kant blijven? Nee, toch? Enfin als dit stukje in ons clubblad komt heeft Jan Hesseling misschien reeds een oplossing voor het probleem. Mocht het niet zo zijn dan volgt hier een idee Jan: Iedereen die wil deelnemen aan het toernooi schrijft zich in als team of als individu en uit deze laatste groep, in feite de groep onvolledige inschrijvingen, worden teams geformeerd door de wedstrijdleider, zonder dat daar ook maar enig protest tegen mogelijk is. Je speelt met degene of degenen die je zijn toegewezen. Basta! En hé, natuurlijk, geen ge.......... achteraf !
Goed idee hè van H.A. v/h K.v.A. ? (Jaarvergadering 2004
van “De Gooiers”)

Hall of Fame

2004-12-07T15:06:00.000+01:00

In mijn vorig stukje heb ik jullie verteld dat ik met veel interesse gekeken heb naar de namen van de Nederlandse Kampioenen doublettes, die door onze Pétanquebond opgetekend zijn in de Hall of Fame. Ik trof er Guus en Jos aan, maar helaas verder geen Gooiers. Toen naar de triplettes gekeken en wat bleek, niet één Gooier! Zijn wij dan werkelijk een club waar de gezelligheid nummer één staat en de wedstrijdprestatie ergens achteraan komt? Ik kwam wel de namen tegen van kampioenen die present waren op de eerste dag van onze cyclus. Om ze stuk voor stuk te noemen voert te ver. Ik heb wel van ze genoten! Prachtige partijen zijn er gespeeld. Ik maak echter steeds de fout, zoals velen met mij, dat ik alles wil zien. Dat ik probeer bij te houden wat er op drie of zelfs vier banen aan de hand is en dan mis je vaak, zoals Mart Smeets het zo mooi kan zeggen: “Le moment suprême.”Wat de dames betreft, was wat ik te zien kreeg in de Hall of Fame, veel prettiger. Dat kwam natuurlijk door Donna, die viermaal het Nederlands kampioenschap voor triplettes binnensleepte. Een kanjer! Frida Brinks werd Nederlands kampioen doublettes in 1992 en 1993. Samen met Regina Bosch. Volgens mij was Frida toen lid van de Gooiers en heeft ze bij ons de beginselen van het spel geleerd. Ik kan verkeerd geïnformeerd zijn hoor. Drie heren wil ik toch maar noemen, Marc Helffer, Bart Scholten en Dick Toonen. Zij presteerden het namelijk om drie jaren achtereen Nederlands Kampioen te worden. Klasse!
Als wij een Hall of Fame op onze website krijgen, dan zullen enkele opmerkelijke prestaties uit de historie van de “Gooiers”, aan de vergetelheid ontrukt worden.Wat te denken van Hein Bouw en Piet van Gelder, het bejaarde team werd toch maar kampioen bij de doublettes. Dan Maarten Piek, Bianca en Rinus Fennis, triplette-kampioenen. Jan van Strien, Ad Rommens en H.A. idem dito.(zie mijn stukje over mysterieuze krachten in de sport )En wat te denken van Jaap vd Noll die tête a tête kampioen werd door in de finale Peter Bonarius te verslaan.(waar is Peter toch in hemelsnaam gebleven?) Het kampioenschap van Hein Bouw na een mooie overwinning op Jan van Wilgenburg .Ik zie die laatste worp van Hein nog voor me. Waar is de tijd gebleven mensen? Het zijn mooie herinneringen aan de teams en de personen, die als outsider de strijd met geduchte tegenstanders in hun voordeel wisten te beslissen.
De Gooiers, die meerdere malen op het erepodium stonden, voor wie dat heel gewoon was en dat zijn er heel wat, zullen wij allemaal terugzien op onze website. Wel iets om naar uit te kijken. Het is een hele hoop werk voor onze webmaster, dus even geduld Simon, Driek,Dennis,Roberto, Antonio,Rik,Domenique, Dien en anderen! Tot dan, zullen wij maar zeggen. Boulse!!

H.A.v.h.K.v.A.

Toespijs: Winnaars van de 1e dag van onze cyclus 2004 zijn: Frank Schepers, Noel Kempeneers en Rayan Koebeer. Alle drie lid van het Nederlandse team.
Kanjers !!

Mijn eerste toernooi

2004-11-29T17:08:00.000+01:00

Toen ik ongeveer 12 jaar geleden lid werd van de Gooiers en het boulen begon te boeien duurde het toch nog even, voordat ik de moed had om aan de interne toernooitjes op de woensdag -en zaterdagmiddag mee te doen, bang als ik was te falen en anderen te duperen. Ik bleef trainen, ook op dagen dat het boulodrome gesloten was. Vaak alleen, soms ook met Guiseppe Penso, voor wie het boulen ook een passie was. Deze bescheiden,sympathieke Italiaan heeft getracht om mijn boulen op een hoger plan te brengen.”Helaas tevergeefs,” zullen jullie misschien zeggen; het zij zo. Ik kreeg toch meer zelfvertrouwen en al gauw deed ik met wisselend succes mee met onze clubtoernooitjes en ja hoor, op een dag vroeg iemand mij of ik zin had om met hem mee te doen aan het "Open doublet toernooi" van de Gooiers. Het was Jan Beumkes , een fantastische kerel, zeer sociaal voelend, gewoon een fijne vent. Helaas is hij er niet meer. In gedachten zie ik hem nog vaak op ons terrein staan, met z’n voeten in een hoek van 90 % om het butje, zodat Janus Bezemer, zijn competitiemaatje, die zeer slecht kon zien, wist waar hij de boule moest plaatsen. Ondanks deze handicap van Janus bleef Jan jaren lang competitie met hem spelen. Hij haalde hem op met de auto en bracht hem ook weer thuis. Ik dwaal af merk ik en ik krijg het ook een beetje te kwaad, dus gauw maar vertellen over dat "Eerste toernooi."
Ik had er zo naar uitgezien, in mijn dromen had ik ontelbare kampioensballen gegooid, diverse malen had ik door prachtig plaatsen de mêne in ons voordeel beslist. Mijn fantasie ging zover dat ik ook verschillende carro's schoot. Moet je nagaan, Jan was de tireur en ik kon nog geen boule op 1 meter raken.
De dag brak aan, 10 uur melden, 10:30 uur spelen. Eerste partij: complete afgang! Jan kon door goed te plaatsen nog enkele punten pakken. Tweede partij: Afgrijselijk, ik kon geen boule bij het butje krijgen. Jan bleef lachen en probeerde mij wat op te beuren. Derde partij: Ik kon echt wel janken. Ik had me zoveel voorgesteld van deze dag! Weer een partij die door mijn slechte plaatsen verloren ging. "Niks aan de hand hoor Hans", zei Jan. "Wij zijn ingedeeld in de B-groep en nu komt het echt er op aan jongen. Beschouw die eerste drie partijen maar als training maar de vierde partij moeten wij winnen anders liggen wij eruit". Wij wonnen en ook de vijfde partij was een makkie. De finale was zo voorbij, we waren niet te kloppen! 's Middags was ik een gebroken man, 's avonds kon ik mijn geluk niet op. Eerste in de B, een grote mand met lekkers op mijn schoot, een jonge borrel in mijn hand en Jan, die zei: "Goed gespeeld maatje."
Jan, het ga je goed daarboven jongen en doe de groeten aan Janus als je hem ziet.

H.A. v/h K.v.A.

Koopman

2004-11-28T18:02:00.000+01:00

Als mijn vrouw haar boodschappen, doet kijk ik altijd in het rond op zoek naar prijzen voor de toernooien van ons cluppie en geloof me in elke zaak vind je wel wat geschikts. Etenswaar, fruitsappen, alcoholische versnaperingen, in ieder geval iets wat geconsumeerd wordt of iets dat aan slijtage onderhevig is, want “vastgoed” hebben de meeste winnaars al.
Het rondkijken en in gedachten combineren van verschillende producten is echt een leuke bezigheid, het is haast een hobby geworden. Laatst waren wij in een slagerij in een groot winkelcentrum toen mij een receptenboekje opviel dat daar ook aan de man gebracht werd, met als titel "Woensdag-gehaktdag.”
Dat zou leuk staan als prijs op één van onze woensdagmiddag toernooien, dacht ik direct. Maar helaas, navraag bij de baas zelf, leerde dat de prijs te hoog was. 1O Euro lag ver boven het prijsniveau dat wij normaliter hanteren voor onze toernooiprijzen. De slager zag zeker de teleurstelling op mijn gezicht en hij vroeg mij voor welke club het boekje bestemd was. Na enige uitleg van mijn kant, ook over het aantal personen dat woensdagmiddag meestal aanwezig was, zei hij : "Neem zo,n boekje maar mee voor de prijzentafel, maar vergeet natuurlijk niet mijn Slagerij te noemen."
Dat was een verrassing en direct dacht ik : Hij is een puike slager maar bovendien ook nog EEN GOEDE KOOPMAN. H.A. v/h K.v.A.

De kennismaking

2004-11-26T16:29:00.000+01:00

Begin 1990 kwam ik in contact met het “ Jeu de boules.” Deze prachtige sport, voor jong en oud, voor het hele gezin, leerde ik kennen bij de Pétanqueclub “De Gooiers” in Loosdrecht. De man die mij zover kreeg om daar een kijkje te nemen was Jaap v.d. Noll. Ik was niet dadelijk verkocht want ik vond het maar een dom spelletje.Klein balletje opgooien, meten, nog een paar ballen (boules) op de baan en dan kwam het raden: “Van wie is die boule ? En die dan? Wie moet nu?” Verder hoorde ik nog:”We moeten de tactiek bespreken, we moeten met effect gooien. We gaan ver spelen.” Alles op een vriendelijke, gezellige toon. Geen onvertogen woord. Geheel niet in overeenstemming met mijn wedstrijdmentaliteit en fanatisme.
Dus afhouden de boel! Alleen maar lunchen op de club; gezellig, lekker, goedkoop, veel vrienden om je heen ; wat kan een mens toch meer verlangen ? De ontspannen sfeer en de sportiviteit waren altijd aanwezig. En dan kwam Jaap weer: “Hans, gaan wij even gooien?" "Volgende keer Jaap," was geregeld het antwoord maar toen, een zekere zondag, was ik opeens verkocht. Er was een toernooi aan de gang en twee teams kregen het aan de stok met elkaar. Een groot tumult, scheidsrechter erbij, een hoop gepraat, boze gezichten. “Hé, wat is daar aan de hand,” dacht ik. Na enige tijd werd het spel hervat en probeerde ik met Reinier Bottenheft (helaas is hij er niet meer) het spel te volgen. Wat een prachtig spel ! Vol van onverwachte momenten, sensaties, spanningen, emoties. Ik was over de streep en ik heb er nooit spijt van gehad. Als trainer kreeg ik in eerste instantie André Bosson en daarna Dominique. Veel van ze geleerd (ik wist natuurlijk niets) en dat resulteerde onder meer in het kampioenschap van Ankeveen. Maar dat is een ander verhaal!
H.A. v/h K.v.A.

Voetbal

2004-11-25T16:54:00.000+01:00

Laatst kwam ik een voetbalkameraad tegen. "En, hoe vond je de wedstrijd," vroeg ik hem. "Niet gezien," zei hij. "Ik kijk niet meer, het voetbal heeft voor mij afgedaan. Vele vrienden en kennissen van mij, idem dito hoor ! We zijn volgevreten van voetbal, we zijn het zat om iedere keer maar weer een wedstrijd in de strot geduwd te krijgen. Iedere avond zijn er wel enkele wedstrijden op de TV en de mooie programma's schuiven ze opzij. En dan steeds ellende met die zogenaamde supporters, de sex-schandalen die de profs zich te kunnen permiteren, de
a-sociale jaarsalarissen." Hij was haast buiten adem, maar na enkele ogenblikken ging hij gewoon door met zijn monoloog." En het amateurvoetbal stelt toch helemaal niets meer voor.
Eigen jeugd komt niet door. Nogal wiedes, want door die kolere spelletjes op computer en TV wordt er niet of met tegenzin getraind en is buiten op straat voetballen er al helemaal niet bij. Nee, de amateurclubs kunnen zich slechts staande houden door de allochtone jongeren. Die willen nog wel. Thuis mogen zij gelukkig niet naar die smerige, geweldadige Amerikaanse
series op TV kijken. Internetten OK, als het nodig is voor school, als het leerzaam is, maar wel verantwoord en met mate. "Ga maar buiten spelen zeggen de ouders. Ga maar voetballen, misschien wordt je wel professional en kan je ons een gelukkige oude dag bezorgen." Hij hapte weer naar adem, maar voordat ik van onderwerp kon veranderen begon hij weer: "Heb je al eens in de clubblaadjes van diverse verenigingen gekeken bij de jeugdopstellingen ? Je lacht je rot, man ! Het lijkt wel een Turks of Marokaans blaadje. Ik kan de namen niet uitspreken hoor, maar deze jongens willen nog wel. Nee, voetbal heeft afgedaan! Ik jeu de boule nu bij een club in Zeewolde, heerlijk, heerlijk !" Voordat ik kon reageren beende hij snel weg.Over zijn schouder naar achteren kijkend schreeuwde hij : "Sorry, sorry, ik heb haast! See you!"
Hij liet me enigszins verbluft achter op het zitbankje. Zou het echt zo zijn dat volkssport nummer 1 terrein ging verliezen ? Zeist kwam in mijn gedachten. Ja, natuurlijk! Wij moesten toen naar Les Cailloux en wij vroegen een man van middelbare leeftijd de weg. Hij kon het ons zo vertellen, maar waar de voetbalvelden van Jonathan waren wist hij niet. Die lagen notabene vlak tegenover het boulodrome! Zou mijn vriend gelijk krijgen met zijn uitspraken. Het liet mij niet los. Hoe zou het over 10 jaar zijn ? Ik hoor iemand al vragen waar de voetbalvelden van Victoria zijn. "De voetbalvelden van Victoria? Ze hebben nog maar één veld hoor, de overige velden hebben ze overgedaan aan de Petanqueclub "De Gooiers". Ja, het jeu de boules heeft een vlucht genomen in Holland. De club heeft nu 48 binnenbanen, douchecabines,een tiental sauna's, drie overdekte zwembaden en een prachtig café-restaurant genaamd "Chez Walter" met de klemtoon op de laatste lettergreep. Het ledental is de 2000 gepasseerd! Voorzitter is nog steeds Ab Ruiter. Hij draagt nu een grote grijze baard en op zijn hoofd een toupetje. Hij was altijd al ijdel! Plaatsen kon hij als de beste. Jammer genoeg is hij nooit kampioen geweest, zelfs niet van Ankeveen." Plotseling schrok ik wakker."Hé,dove," hoorde ik. "Zou je niet naar huis gaan, het is zowat twaalf uur!" Ik was (Beppie vergeef me) op het bankje in slaap gesukkeld."Voor het voetbal is het zeker één minuut vóór twaalf," zei ik nog tegen mezelf.
H.A. v/h K.v.A.

Duel in de zon

2004-11-25T13:52:00.000+01:00

Het was bloedheet. De mensen hadden beschutting gezocht onder parasolletjes en afdakjes, maar wel zodanig dat ze het veld goed konden overzien . Daar, op dat afgebakende terrein, zou namelijk de eindafrekening plaatsvinden.
Guz, alias babyface, de plaatselijke held en Domenique zouden het uitvechten met 2 zuiderlingen die de buurt knap onveilig maakten. In eerst instantie wilde Guz zijn vrouw Donna in het gevecht betrekken omdat zij zo goed schieten kon, maar de komst van de baby deed hem besluiten om een beroep te doen op Domenique. Deze haast legendarische persoon sprak weinig, hij kon moeilijk uit zijn woorden komen, maar schieten kon hij als de beste. De afspraak was om het om 4 uur 's middags uit te vechten. Inderdaad kwamen omstreeks genoemde tijd de kerels naderbij sluipen. Een van de zuiderlingen poetste zijn kogels nog eens extra op, de andere draaide een shaggie met één hand, klaarblijkelijk om de tegenstanders te imponeren.
Al zeer snel vielen de eerste kogels. Guz had de vijandelijkheden geopend. Hij slaagde erin de eerste patser uit het Zuiden met zijn derde kogel te elimineren onder gejuich van het publiek dat aangespoord door Dien, de beste ruitster uit de streek, flink tekeer ging. De emoties liepen hoog op. De bar dames Nanda en An konden hun tengere, trillende lijfjes haast niet in bedwang houden. De halfdronken barman schonk liters uit van het bocht dat zijn naam droeg. Inderdaad, Whiskey werd hij genoemd. De tweede zuiderling had zich ondertussen in een kansrijke positie gemanoeuvreerd. Dome zag het gevaar. Hij moest nu beslist raak schieten.Behoedzaam liep hij naar de cirkel. Hij had nog maar één kogel. De spanning was te snijden. Dome keek achteloos naar zijn tegenstander. Hij schoot direct vanaf zijn heup.Een juweel van een voltreffer. De strijd was gestreden. Vrienden, dit was dan zomaar een summier verslag van een spannende finalepartij doublet van ons mooie Pétanque.
Wat hoor ik? Asjemenou! Dachten jullie dat het wat van doen had met een verhaal uit het criminele wilde Westen ? Iets uit een cowboy film ? High noon misschien ? Nou dan zijn jullie behoorlijk gefopt hoor !
H.A. v/h K.v.A.

Het Gebed

2004-11-23T17:51:00.000+01:00

Een jeugdvriendin stuurde mij een aardige Franse ansichtkaart. Aan de voorkant 4 afbeeldinkjes: Een zestal boulers vol aandacht voor het spel, een paar boules met een butje, een paar metende handen en een fles pastis met halfgevulde glazen. Een leuke compositie ." Nou, is dat alles ?" hoor ik jullie al zeggen. Nee, nee, er stond namelijk ook een gebed op. Een gebed van een pétanquespeler. Gelet op onze wedstrijdresultaten, is het misschien wel wenselijk dat sommige van ons ook eens een keertje naar boven kijken. Alhoewel, het gaat stukken beter tegenwoordig. Dankzij of ondanks de invallers ? Dat oordeel laat ik graag aan anderen over! Hier volgt het gebed.
La Prière du Pétanqueur
"Mon Dieu, faites que ma boule se place
le plus près du cochonet,
Et que mon adversaire s'accroche le pantalon
quand il voudra la "taper".
Faites en sorte que si un jour je devais
prendre une fanny,
Un orage terrible éclate et nous empèche
de terminer la partie.
Ainsi Soit-il.

De vrije vertaling met behulp van onze frêle, Frans sprekende, onFrans boulende, op hoge hakken spelende, modieuze Nanda,is als volgt:
Het Gebed van een Pétanquespeler
Lieve Heer, wilt U er voor zorgen dat mijn boule zo dicht
mogelijk bij het buutje komt,
En dat mijn tegenstander met zijn hand aan zijn broek
blijft kleven als hij het wil wegschieten.
Wilt U ervoor zorgen, indien ik dreig te verliezen
met een fanny, dat er een verschrikkelijk onweer
losbarst, zodat de partij niet uitgespeeld kan worden.
Amen !
Wel, ik hoop dat jullie het een beetje interessant
vonden. De Franse taal is toch prachtig ! Niet interessant ? Evengoed de groeten hoor !! H.A. v/h ..vous savez !

Jeu de boule club Woerden

2004-11-23T14:56:00.000+01:00

Iedere woensdagmiddag, vaste prik : In de rechterhoek van ons clublokaal zitten de gasten uit Woerden. Voorop gesteld, gewaardeerde gasten ! Zij, vinden het ook heerlijk bij ons. Sfeer, sportiviteit, lage konsumptieprijzen ! Enkelen van hen zijn al 1e of 2e lid van de "Gooiers" geworden. Maarten nog niet, maar ik zie hem met de dag twijfelen. Tussen de partijen door helpt hij al met het opruimen van glaswerk. Het is te prijzen, al was het zeker meer te prijzen als hij zijn vrouw Irene eens met ons op de woensdagmiddag liet duelleren. Ze moet heel goed zijn ! Enfin, dit allemaal terzijde. Van Maarten kreeg ik het clubblad van de Jeu de boule club Woerden. Hij was er trots op en dat mag hij zijn, maar er was iets dat mijn goesting niet streelde. Het gaat om het voorblad waarop het logo van de club staat. Het is een boule die stevig omklemd wordt door de vijf vingers van een hand. Ongelofelijk ! Zelfs de beginners bij ons weten dat de duim niet stevig tegen de boule mag aandrukken. Het geeft effect waar je niet op rekent. Beter was geweest om een ruimte open te laten tussen de duim en de boule. Foutje van Johan Kuipers misschien ? Bij het doorlezen van het blad kwam ik enkele "woensdaggangers" tegen: Ronald Groenendijk, Lex de Vries en nog een paar, toch kon ik mij niet aan de indruk onttrekken dat zonder Wychert de Wit de club ten dode opgeschreven is. Wat doet die man veel naast het bekleden van het voorzitterschap. Hij is zelfs niet te beroerd om de leden bij speciale gelegenheden van eten en drinken te voorzien en zeer waarschijnlijk voor noppes ! Klasse hoor ! Terwijl ik dit opteken denk ik bij mezelf: " In je overdrijving jongelief, zou je Maarten Nap haast vergeten, die man heeft op z'n minst ook 13 funkties in de club. Sorry Maarten, ik laat je de volgende keer wel weer winnen hoor ! En ik neem je het niet kwalijk dat er geen uitnodiging gekomen is voor het feest ter ere van jullie 25 jarig jubileum." " Wat hebben wij nou aan onze boules kleven," hoor ik enkele Gooiers al roepen. Wisten jullie dat dan niet ? Nou ze zijn eerder opgericht dan de "Gooiers." hoor ! Om precies te zijn, de oprichtingsdatum was O7-O2-'79. Wat maakt het ook uit ! Ik hoop dat het beide clubs goed gaat ! H.A. v/h K.v.A.

Mysterieuze krachten in de sport

2004-11-23T14:39:00.000+01:00

1997 was een vredig jaar, dat wil zeggen, voor een deel van Europa. Natuurlijk,in Ierland is het altijd hommeles; zonder vechten, slaan en moorden kunnen zij daar blijkbaar niet existeren. De Ieren die het geweld zat waren... gingen naar Amerika, het "Beloofde land" en werden politieman in de Bronx, New-York. Van de regen in de drup zou ik zeggen! De Zionisten en Palestijnen in het M-O gunden elkaar geen metertje woestijn. De ziekenhuizen liepen geregeld vol; om te huilen. In Afrika en Zuid-Amerika werden guerrilla-oorlogen gevoerd en in Loosdrecht, Holland, werd strijd geleverd om het kampioenschap "Triplette" van de Pétanque club " De Gooiers.
De gedoodverfde winnaar van dit kampioenschap was het "dream team" van de Italianen, bestaande uit de zeer ervaren spelers Antonio Ruffin, Dominique Frisone en Guisseppe Penso.De twee eerstgenoemden mochten zelfs al voor Nederland uitkomen in een Europees kampioenschap.
De voorrondes legden zij fluitend af, maar in de finale wilde het niet vlotten. De mysterieuze krachten in de sport, waar J.v.d. Bergh indertijd over sprak,keerden zich tegen hen. Zij konden zich tegen de ploeg van Jan van Strien geen moment waar maken. Jan was een prima captain. Als "milieu" bleef hij zo koel als een kikker. Zijn tactische beslissingen waren steeds de juiste. Spreken deed hij weinig. Zijn hand -en
armbewegingen à la Lee Towers, iets minder nadrukkelijk dat wel, waren voor zijn teamgenoten voldoende.
Ad Rommens was de "pointeur". Plaatsen kon hij als de beste. Zijn uiterst kleine boules, overdreven gezegd, iets groter dan een butje, waren moeilijk te raken. In deze finalepartij lag zijn kracht echter in de laconieke manier waarop hij de partij opvatte. Bepaalde opmerkingen zoals: " Ook in het dorp " bij het passeren van een tegenstander in de baan, wekten schijnbaar irritaties op en dit is zoals jullie weten slecht voor de concentratie. Ikzelf was de "tireur." Een veel te mooi woord,
gelet op de prestaties die ik bracht. Ik miste veel, maar het team loste het op een of andere manier op. Wij wonnen de finale en werden Triplette Kampioen 1997 van de Gooiers.
Onze tegenstanders namen het verlies zeer sportief op. Hetleek wel of ze ons de overwinning gunden. Ja, nogal wiedes, als je al zoveel bekers en schalen in de kast hebt, maakt die ene dan ook niet veel meer uit . Verder weten zij uit ervaring, dat je het wel kan schudden als je de " Mysterieuze krachten " tegen je hebt. Eerlijk is eerlijk, spelen wij 1OO keer tegen dit sterke team, dan winnen wij misschien maar 6 of 7 keer. Desalniettemin, het was een heerlijke dag.....en de Heineken-aandelen gingen de volgende dag weer fors omhoog op de Beurs in Amsterdam.

H.A. v/h K.v.A.

Naschrift: De beker voor het toernooi van Toon van der Veen
1n 1996, een jaar vóór dit kampioenschap, werd eveneens
gewonnen door ons team. Waren wij toch sterker dan ik
vermoedde ???

Foutief ingeschat

2004-11-21T14:01:00.000+01:00

Het was 4 of 5 jaar geleden dat Bep en ik besloten om op een zondag naar het Julianapark in Utrecht te gaan. Er was daar een toernooi gaande waar veel Gooiers aan meededen.
Het weer was prachtig en het was werkelijk een genot om door het park te wandelen en hier en daar naar het "spelletje " te kijken. Gerard, Bets en Rita zagen wij heel goed spelen, Dominique was dominerend bezig met Dennis en Jordi , Penso zocht kippeneieren onder de heg, Jan Beumkes, Lex en Wil luierden in hun strandstoeltjes, Henk Klomp probeerde weer over de grond te schieten en nog vele anderen waren geconcentreerd bezig met hun Jeu de Boule.
Toen wij na geruime tijd besloten om naar huis te gaan hoorden wij plotseling wat gegiechel achter een heg. Het kwam ons bekend voor, dus wij naar het andere pad en ja, ja, wie speelden daar ? José, Margareet en Yvonne en och, och, tegen Jan van Rijn, Nina en nog een geroutineerde speler uit Ankeveen, en dan te weten dat onze dames nog maar net, enkele maanden misschien, het spel beoefenden. Ik vroeg Yvonne naar de stand, het was 11 tegen 2. Enfin ik maak een opmerking tegen Jan zo in de trant van "doe je het een beetje rustig aan met onze dames. Durf je wel !" Jan wierp net het butje onder een struik tegen een helling aan en hij reageerde nogal knorrig. Ik begreep er niks van, we waren toch wel maatjes. "Bemoei je er niet mee Akkerman" klonk het vals. Ik was een beetje verbaasd nmaar al gauw werd alles
duidelijk. De dames stonden voor ! De mêne leverde twee punten op voor onze dames en ze wonnen de partij met 13 tegen 3 of 13 tegen 4. Dominique zegt het zo vaak :"Iedereen, zelfs een kampioen,kan in het boulen van een beginneling verliezen " Ik geloof wel dat ik het omdanks mijn slecht gehoor goed verstaan heb al is dat Siciliaans-Hollands van hem abominabel!! Toch heeft de sluwe vos gelijk, ik maak het haast iedere week zelf mee! De groeten ! Hans Akkerman (voorheen kampioen
van Ankeveen) Ok, OK, van de Thuisblijvers, nou goed!